
معصومه
پاکروان
صندلی
هم صندلیهای قدیم. نه اینکه من چون خودم صندلی هستم این را میگویم نه!صندلیهای
الان یا خیلی چینی هستند یا مینی ...همه میدانند که هرچیزی قدیمیاش خوب است
تعریف از خود نباشد من به واسطه عمر و تجربهام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم!
من همان صندلی هستم که ناصرالدینشاه روی آن ترور شد . همان صندلی که امپراتوری
اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد...من به واسطه حضورم در مدرسه
و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و ...خاطره و سابقه
دارم....
نسین
آقامرد خوبی است!این را همه می دانند !حتی پیرمرد طبقه ی پایینی خانه ی شان که
تنها زندگی می کرد و یک جورهایی عجیب بود و البته کمی هم ترسناک!پیرمردی که دلش می
خواست به همه تذکر بدهد و همه چیز را بر طبق قاعده و قانونی که در ذهن خودش داشت
درست کند!اتفاق بدی که یک روز بعدازظهر افتاد این بود که همین پیرمرد سخت گیر و
عجیب ناگهان عمرش تمام شد و تمام ساختمان یاد خوبی های او افتادند! همسر محترم و
نسین آقاهم مثل همه ی همسایه ها در خانه ی خود نشستند و کنار گوش من شروع کردند به یادش بخیر گفتن های این پیرمرد همسایه !نسین
آقا ضمن کشیدن آههای پشت سر هم رو به همسرمحترمش گفت : یادت می آید یک بار مهمان داشتیم و سر
وصدا می کردیم همین پیرمرد مهربان آمد در
خانه ی مان را زد ؟
من هم
درست این خاطره را به یادم بود که آمد و
به اهل خانه تذکر داد که بچه ام در خانه
خواب است! من هم مثل نسین آقاتعجب کردم و نسین آقا به او گفت :
همسایه
عزیز ولی شما که بچه ندارید !
آقای
پیرمرد هم گفت:
چه
ربطی دارد؟ من می توانستم بچه داشته باشم و اگر الان چندتا بچه داشتم تو چه کار می
کردی ؟
..