عایقی برای سیم‌های مثبت و منفی!

نیلوفر حاج قاضی

وضعیت الانم را مدیون حضرت عبدالعظیم هستم. یادم میاد دلم می‌خواست یکی از دانشگاه‌های تهران قبول شوم و به آرزویم رسیدم. دو سال اول را در یک خوابگاه خصوصی بودم. دختر ساده‌ای بودم و وقتی رسیدم تهران از آرایش کردن وحشت داشتم ولی به مرور جو خوابگاه خصوصی روی من هم تأثیر گذاشت و میان دخترهای رنگارنگ و ظاهرا خوشگل، احساس کمبود می‌کردم. اعتیاد عجیبی به روژلب پیدا کرده بودم. وقتی آرایش نداشتم فکر می‌کردم یک چیزی روی صورتم کم است. مانتوهای ساده من که از شهر خودمان خریده بودم، به مرور زمان، کواتاه‌تر و تنگ‌تر شدند.

تا این‌که پدرم فوت کرد و به خاطر مشکلات اقتصادی دنبال مکان ارزان‌تری بودم، خوابگاه دانشگاه‌های سراسری را سر زدم، ولی جای خالی برای من نبود. تا این‌که یک شب دوست یکی از هم اتاقی‌هایم، مهمانمان شد و فهمیدم خوابگاهشان جا دارد و اتفاقا کرایه‌اش خیلی پایین‌تر است. انگار دنیا را به من دادند اما به خاطر آدرسش کمی دلخور بودم ولی خودم را راضی کردم. دانشگاه و خوابگاه، داخل حرم حضرت عبدالعظیم حسنی بود!
قبل ثبت‌نام رفتم سراغ آقا و در زیارت ازش خواستم مرا تا زمانی که فارغ‌التحصیل می‌شوم به عنوان مهمان توی خانه‌شان جا دهند. انگار خدا هم محبت آقا را به دلم انداخت. حس می‌کردم بعد پدرم پشت و پناهی پیدا کرده‌ام. با وجود گزینش سختی که ثبت‌نام داشت اما موفق شدم و دیگر مهمان آقا بودم. جو معنوی و آرام حرم حضرت عبدالعظیم از یک طرف و فضای ساده خوابگاه از طرف دیگر، روی من تأثیر زیادی گذاشت! بچه‌های آنجا اهل بزک دوزک و قر و اطوار نبودند. ولی به نظر من باشکوه‌تر و زیباتر از بچه‌های خوابگاه خصوصی قبلی به نظر می‌رسیدند. خودم هم همینطور. انگار قد کشیده بودم و بزرگ شده بودم. زیبا و باوقار. دیگر چادر روی سرم سنگینی نمی‌کرد.

...