حاجی بشقابی

فائقه بزار

خانومه می‌گفت: «خوب یادم هست اولین بارى که در تاکسی‌اش نشستم، نزدیکی‌های رسیدن به مقصد، سر آستینم را محکم مى‌کردم تا کرایه را حساب کنم که با آن دست هاى چروکیده و لرزان پیش دستى ملامین نسبتا رنگ و رو رفته‌اى را مقابلم گرفت و با مهربانى مبلغ را گفت. کمى طول کشید تا بفهمم باید کرایه را جاى دست‌هایش، بگذارم درون آن بشقاب. لبخند پررنگى دوید توى چهره‌ام. دوباره کیف پولم را بازکردم تا اسکناس تا نخورده‌اى را که از عیدى‌هاى عید غدیر مادرم با خودم داشتم بگذارم توى بشقابش که شنیدم به یکی که پشت سرم از تاکسى پیاده شده مى‌گوید: برو جوون! شما سرباز امام زمانید. از سرباز امام زمان که کرایه نمى‌گیرن! این جمله را بدون ذره‌اى تعارف گفت. ناخودآگاه سرم برگشت سمت مسافرى که تازه پیاده شده بود. جوانک ریز نقشى بود با چهره‌اى آفتاب سوخته که لباس سربازى به تنش داشت. لبخندم کم کم داشت تبدیل مى‌شد به بغض. باورم نمى‌شد در چند ثانیه این قدر محبت نسبت به یک پیرمرد غریبه در دلم جمع بشود. چقدر به دلم نشسته بود این مراقبتش. پیرمردى که بعدها فهمیدم نه فقط من، که یک شهر با تاکسى قدیمى و بشقاب ملامینش خاطره دارند.»

...