عکاسی مدرن

م.سایه

عکس نیمتاج خانم را که نشانش دادند، هر چه قسم و آیه خوانده بود که تا آخر عمر اسم زن دیگری را به زبان نمی‌آورد و تا پای مرگ به همسرخدا بیامرزش وفادار می‌ماند، یادش رفت. اولش شوکه شد از دیدن عکس خانمه. گفت: این که منو قبول نمی‌کنه!

دخترش عکس را از جلوی پدرش کنار کشید و با شیطنت گفت: مگه بابای خوش تیپ من چه شه. خیلی هم دلش بخواد.

پدر خودش را زد به بیراهه: زن می‌خوام چیکار؟ زن اول و آخر من مادرتون بود.

ـ باباجون، ناز نیا. بالاخره یکی باید باشه تر و خشکت کنه. همزبونت باشه. دردتو بهش بگی. واللا من که با این همه کار و بچه و خونه نمی‌رسم هر روز بهت سر بزنم. دلم شور می‌زنه. بقیه هم همینطور. داداش که شبها هم خونه خودش وقت نمی‌کنه بره. گرفتار کارگاهه.

پدر چیزی نگفت و خودش را به خواب زد. راستش می‌ترسید پی اش را نگیرند . پارسال که گفت نمی‌خواهد کسی جای خالی مادرشان را پر کند، بچه‌ها بی‌هیچ اصراری بی‌خیال زن گرفتن پدرشان شدند و دیگر حرفش را هم نزدند. این‌جوری که نمی‌شد. دو سه سال قبل هم که بیوه عموی دامادش را بهش پیشنهاد کردند، خودشان بریدند و دوختند و به این نتیجه رسیدند که زن عمو تو فکر مال و اموال و ارث و میراث است و به درد پدر نمی‌خورد.

دخترش که به آشپزخانه رفت، پدر یواشکی بلند شد و عکس را از روی میز برداشت و یک‌بار دیگر نگاهش کرد. صورت بیضی و بینی باریک و نگاه مهربانی داشت. روسری گلدارش را زیر چانه سنجاق کرده بود و لبخند ملایمی ‌به لب داشت. پدر، قند توی دلش آب شد. از این بچه‌ها برایش آبی گرم نمی‌شد. هفته‌ای دو بار آن هم به نوبت بهش سر می‌زدند. تلفن‌هایش را اگر سرشان شلوغ بود یا جواب نمی‌دادند یا چنان سرسری جواب می‌دادند که پدر احساس مزاحم بودن می‌کرد. اما این زن، می‌توانست دنیای او را یک جور دیگر رقم بزند...