صعود
سیده مریم طیار
شاخه‌های بید مجنون، پشت پنجره و توی حیاط تکان‌تکان می‌خوردند و لیلا همان‌طور که تماشایشان می‌کرد، تلفن همراهش را از این گوش به آن گوش داد و با دلخوری‌ای که بوی اغراقش کم هم نبود، گفت: «اِ... حالا من یه بهونه پیدا کردم بیام پایتخت، تو نمی‌ذاری؟ یه ساعت راه که بیشتر نیست.» و منتظر ماند تا ببیند دوستش چه عکس‌العملی نشان می‌دهد؟
صدای سمانه از پشت خط آمد: «آخه بیای تهران چی بشه؟ می‌خوای دود، سوغات ببری؟ اونجا هیچی نداشته باشه، لااقل هوای سالمی داره.»
اخم ساختگی لیلا از همان پشت گوشی، برای همکلاسی سابقش، باز شد وقتی شروع کرد به گفتن که: «ما که بخیل نیستیم. شما هم بفرما یه چند نفس از هوای پاک ما استفاده کن.»
ـ «پس نُه صبح، آخرین ایستگاه مترو.»
ـ «نه دیگه. هفت بیا که هوا خنک‌تره.»
ـ «مگه طرفای شما کافی‌شاپ و سینما کی باز می‌کنه؟»
جواب شیطنت‌آمیز لیلا، نشست کف دست رفیق قدیمی‌اش، وقتی که گفت: «می‌ریم کوه، جانم.»
ـ «چی؟!»
ـ «کوه.»
ـ «کوه؟!»
ـ «آره دیگه. کوه. همون قلوه‌سنگ درشت سر به فلک کشیده. همون دوست قدبلند تپل مپلی که هیچ‌وقت نمی‌آد دیدنمون و ما باید قدم‌رنجه کنیم بریم سراغش.»
انگار سمانه، حالش گرفته شده بود، چون چند لحظه‌ای ساکت ماند و جوابی نداد تا این‌که گفت: «ببین لیلا جون! بیا همین اول سنگامونو وا بکنیم.»
لیلا منتظر ماند.
ـ «من کوه بیا، نیستم.»
ولی دو روز بعد، طبق قرار، پای کوه بودند. از آخرین ایستگاه متروی کرج، با هم سوار تاکسی شده بودند و خودشان را رسانده بودند به کوه موردنظر. هوای دلپذیر کوه، با بارانی که از سحر تا همان چنددقیقه پیش باریده بود، تازه‌تر و دلچسب‌تر هم شده بود.
لیلا، کوله سبکی همراهش آورده بود و مثل همیشه که کار از حرف می‌گذشت و نوبت عمل می‌رسید، جدی و مصمم به نظر می‌آمد. نگاهش را دوخته بود به کوه و هر چند ثانیه یک‌بار نفس بلندی می‌کشید، ریه‌هایش را از اکسیژن پُر می‌کرد و کمی بعد، پس‌مانده‌اش را بیرون می‌فرستاد. همان‌طور مشغول دم و بازدم برگشت طرف سمانه:
ـ «خب، آماده‌ای؟ بریم بالا؟»
سمانه انگار صدای لیلا را درست نشنید از بس که چشمش بیشتر به دور و اطراف بود تا به کوه و لیلا. داشت به کافی‌شاپ شیک پای کوه نگاه می‌کرد که هنوز کرکره و قفل و بستش، سر جا بود و ساعت شروع به کارش، نامشخص.
...