پروانه سیدابراهیم
واقعه عاشورا گرچه حقیقتا تلخ و جانسوز است اما در درون خود
تابلوی زیبایی از آزادگی، شناخت انسان‌ها و بزرگی مقام زن و دوشادوش حرکت کردن زن
و مرد را به تصویر می‌کشد. در این حادثه مردان در صحنه نبرد جنگیدند و به شهادت
رسیدند و اما زنان شهر به شهر مبلغ پیام ایشان شدند و رنج اسارت را تحمل کردند.
در جمله تاریخی «کربلا در کربلا می‌ماند، اگر زینب نبود»
مفهومی عمیق و رازی عظیم نهفته است که نیاز به شناخت مکتب عاشورا دارد.
برای شیعیان عاشورایی، عاشورا علاوه بر اینکه روز حزن و
ماتم زمین و آسمان به شمار می‌رود، روز عمل نیز هست. روزی که هر آنچه در دین اسلام
عنوان شده در صحنه عمل اجرا می‌شود و شکل کاربردی می‌یابد.
بی شک یکی از عوامل زنده ماندن و گسترش نهضت عاشورا، حضور
قوی و مؤثر زنان است که در کنار انجام رسالت اصلی خود، قلم بطلانی بر اندیشه
اشتباه آن روزگار درباره زنان کشید.
در کربلا زن و مقامش رنگ و بویی از ضعف و پژمردگی ندارد. زن
ناآگاه در صحنه کربلا حاضر نیست، می‌داند کجاست و چه می‌خواهد و به کجا می‌رود، هر
زنی که در آن صحنه حضور دارد نمونه تمام عیار زن است و آگاهی متفاوتی نسبت به سایر
زنان جامانده از مکتب عاشورا دارد...