سپاس خدای را
حسنی احمدی
جعفربن‌محمد با جمعی از یارانش در گوشه ای نشسته بودند و انگوری در جلوی‌شان بود که از آن می‌خوردند.
سائلی نزدیک جمع شد و کمک خواست. فرزند رسولم نگاهی مهربان به مرد کرد و مقداری از انگور برداشت و خواست تا به مرد کمک کند، اما مرد فقیر قبول نکرد و گفت: به من پول بدهید.
جعفربن‌محمد به آرامی گفت: «خیر است، من پولی به همراه ندارم.»
سائل چند قدمی دور شد و بازگشت و گفت: «پس همان انگور را بدهید.»
جعفر گفت: «خیر است» و انگور را به او نداد.
طولی نکشید که سائل دیگر پیدا شد و کمک خواست و فرزند رسولم باز نگاهی مهربان به مرد سائل کرد و به او هم خوشه‌ای انگور داد.
سائل انگور را گرفت و گفت: «سپاس خداوند عالمیان را که به من روزی رساند.»
جعفر با شنیدن این جمله دو مشت خود را پر از انگور کرد و به او داد. مرد باز هم شکر پروردگارش را به جای آورد.
جعفر لحظه‌ای درنگ کرد و گفت: بایست و نرو. سپس به یکی از همراهان که آن‌جا بود، گفت: «چقدر پول همراه داری» مرد جستجو کرد و گفت: «حدود بیست درهم.»
جعفربن‌محمد از او خواست تا پول را به مرد فقیر بدهد. سائل برای بار سوم گفت: «سپاس منحصرا برای خداست. خدایا منعم تویی و شریکی برای تو نیست.»
...