دوام بیاور

یاسمن رضوی

صبر، صفت پسندیده‌ای است. آدمی که صبور است و می‌تواند با طمأنینه با زندگی تا کرده و مشکلات را حل کند، آرامش بیشتری دارد. منطقی‌تر می‌اندیشد و توانایی حل مسأله در او افزایش پیدا می‌کند. نقطه مقابل آدم صبور، فردی است که بلد نیست دوام بیاورد، صبر کند، عجله نکند و آرامش‌اش را حفظ کند. در واقع فردی که صبور نیست، در راه مدیریت و کنترل هیجاناتش درمانده.

صبور بودن یک ویژگی ذاتی نیست. یعنی اگر حتی ثابت شود که این خصیصه از طریق ژن منتقل می‌شود، باز هم نمی‌توان اکتسابی بودن بخش بزرگی از آن را انکار کرد. صبر، باید بخشی از نظام تربیتی کودک باشد. یکی از مهمترین‌ترین سرفصل‌های مربوط به صبر، پذیرش تفاوت‌هاست.

خداوند بنای آفرینش‌اش بر تفاوت بوده است. نگاهی به اطرافتان بیندازید، هیچ دونفری را حتی در یک خانواده، صددرصد مثل هم پیدا نخواهید کرد. تفاوت‌ها همان‌قدر که زیبایی آفرینند و قدرت تشخیص و تمیز را بالا می‌برند. به همان اندازه هم ممکن است باعث ایجاد مسائل، مشکلات و چالش‌هایی شود. تفاوت فرهنگی، تفاوت در ظاهر، تفاوت در استعداد، تفاوت در... کنار آمدن با تمام این‌ها صبر می‌طلبد و نیاز به مهارت‌هایی دارد.

حال سؤال این است که چگونه توانایی تحمل تفاوت‌ها را در کودک افزایش دهیم و چرا باید در تربیت‌مان به این نکته توجه کنیم؟

چرا تحمل کنیم؟

کنار آمدن با تفاوت‌هایی که از قضا روز به روز هم بر تعداد، نوع و شکل و شمایل‌شان افزوده می‌شود، کار راحتی نیست. اما بسیار امر مهمی است. چرا که پذیرفتن تفاوت‌ها هم جامعه را به سمت صلح پیش می‌برد و هم آرامش شخصی فرد را تأمین می‌کند. کسی که قدرت تحمل تفاوت‌ها را ندارد مدام در حال جنگ و دعوا با اطرافیان‌اش است.

...