این‌گونه با ماه خدا سفر شویم
مدیر مسئول
برای آنانی که روزها به تلاوت قرآن و شب‌ها به مناجات با قاضی‌الحاجات می‌پرداختند، خداحافظی از ماهی که حتی محاسبه خوابیدن، کارهای مباح‌شان طوری دیگر رقم می‌خورد، این روزهای پایانی هم شیرین است و هم تلخ. شیرین از این جهت که فرصتی هر چند اندک، تا پایان این ماه عظیم و پ برکت مانده و می‌توانند به اندازه‌ای هر چند اندک از این ماه بهره ببرند و تلخ از این لحاظ که باید با این ماه که سراسر نور و برکت و رحمت است وداع کنند و برای فر رسیدنش یک‌سال دیگر روزها و شب‌ها را شمارش کنند.
وداع با ابوحمزه ثمالی و افتتاح، با تلاوت‌های دلنشین قرآن، با نماز جماعت‌هایی که صف‌هایشان به بزرگی و عظمت بی‌شمار می‌رسید، وداع با شب‌های آسامانی‌اش که سحرخیزان با تمام وجود دست نوازش پروردگار را احساس می‌کردند. به شب‌هایی که مملو از نیایش‌کنندگان می‌شوند تا کارهای کرده و نکرده‌شان را در ترازوی لطف و احساسش ببینند. فرصتی ناب برای بهره‌گیری و بندگی کردن.
ماهی که در آن درهای جهنم به روی بندگان بسته و نغمات دلکش بهشت و طعم بندگی به بالاترین حدش رسیده بود. ماهی که نفس‌ها هم در شمار تسبیح پروردگاه محاسبه می‌شد. حالا با همه این اوصاف به آخرین شب آن یعنی «لیله‌الجوایز» نزدیک و نزدیک‌تر می‌شویم. شبی که از اسمش معلوم است. قرار است کریم بنده‌نواز به همه روزه‌داران و صائمین و قائمین شب و روز جایزه بدهد.
حالا فکرش را بکنید که کریم به اندازه کرمش به مهمانان عنایت می‌‌کند و اگر این کریم خدای مهربان باشد، چه بزمی مهیا شده است؟! اما چه پاداشی قرار است انتظار بندگاه را بکشد؟! کریم به بندگانش فرموده: در شب عیدفطر به اندازه همه ماه مبارک رمضان بنده می‌بخشد. هر کسی که از این قافله جا مانده و وا مانده شده، با امید به پیشگاهش بیاید و از او طلب کند که احدی را از رحمتش ناامید نمی‌گرداند.
...