
زینب عشقی
دوستم خانه خریده بود
و همگی کادو به دست، رفتیم برای خونه نویی... چهار پنج تا دوست بودیم و از قضا بچههامون
هم همسن شده بودن، حداکثر با یکی دو سال اختلاف؛ سه تا پسر و دو تا دختر، ما دور
هم نشسته بودیم و از این ور و از اون ور میگفتیم و بچهها هم توی اتاق، مشغول
آتیش سوزوندن بودن! بعضی وقتها سر و صداشون که بالا میرفت، یکی
از مامانها میرفت برای صلح و دوباره دوستی برقرار میشد.
یکبار که صدای جیغ و
داد بچهها بالا رفت و دعواشون شدید شد، بلند شدم رفتم ببینم چه خبره؟! در اتاق رو
باز کردم و گفتم: بچهها... چه خبرتونه؟ اگه باهم دعوا کنین دیگه نمیاریمتون ها...
هنوز پیش دوستام
نرسیده بودم که بچهها همشون از اتاق زدن بیرون و به سمت من دویدن...بالا پایین میپریدن
و میگفتن: خاله، خاله!
گفتم: چیه؟ چی شده؟
مهدیار خشمگین و
معترض گفت: خاله، مگه دخترا میتونن پلیس بشن؟
فاطمه با چشمهای
درشت و سیاهش، در حالی که با نگرانی منو نگاه میکرد، آروم پرسید: خاله، دخترا میتونن
پلیس شن؟
نشستم روی زمین و
موهای ابریشمیاش رو ناز کردم و گفتم: بله که میتونن، دخترا هم میتونن پلیس شن،
حتی میتونن رئیس همه پلیسها بشن!
دخترا با خوشحالی
هورا کشیدن و بالا پریدن، بعد با قدرت و اعتماد به نفس رفتن جلو و اسلحه و دستبند
اسباب بازی رو از دست مهدیار و اون دو تا پسر دیگه بیرون کشیدن، پسرها هم چارهای
نداشتن و با نارضایتی، همون چهارتا اسباب بازی پلاستیکی پلیسی رو بین هم تقسیم
کردن!
ده دقیقه بعد که رفتم
بهشون سر بزنم، دیدم دخترها اسباببازیهای پلیسی رو به کناری انداختن و دارن با عروسکهاشون،
مامان بازی میکنن!
...