بگو که چگونه باشم؟

فاطمه سعیدی

پدرها، دلواپس‌ترین افراد برای آینده ما هستند. همان‌ها که شبانه روز در جهت رفاه و آسایش فرزند تلاش می‌کنند و با همه کج روی آن‌ها می‌سازند، اما انتظاراتی دارند که برخاسته از محبت قلبی و میل به خوشبختی فرزندانشان است. هر پدر، با توجه به تجربیات و داشته‌های زندگی‌اش، معیارهایی بر اساس تفکر و عقیده خود دارد که آینده فرزندش را با آن‌ها می‌سنجد. طبیعی است که محدودیت دید هر فرد، خطایی هرچند کوچک را در جهت آرزوهایش ایجاد کند و آن‌چه از فرزند خود توقع دارد، به درستی واقع نشود.

در این میان،‌ پدر دلسوز دیگری هست که سال‌ها با تجربه‌هایی عظیم، روحیه و قدرت تدبیر گسترده‌ای پیدا کرده، نقش به سزایی در تشکیل و حفظ جامعه اسلامی و انقلابی داشته و دنیا را از وسعت اندیشه و جسارتش به تحیر وا داشته است. این پدر، بیشتر از هر فرد و هر نهادی دل نگران فرزندان جوان و نوجوان خویش است. از هر فرصتی برای توصیه و توجیه آن‌ها استفاده می‌کند و بالاتر از بقیه، به آن‌ها امید دارد. از نظر او جوان محور حرکت جامعه است و نباید در این حرکت او خدشه‌ای وارد شود. انتظارات این پدر مهربان و متخصص، انتظاری است که به دنبال برآورده شدن آن، آینده فرد و جامعه همگام با هم به تعالی می‌رسد و خیرترین عاقبت‌ها را پیش می‌آورد.

...