هدیه عید فطر

معصومه کرمی

چادرم را جلوتر می‌کشم، از راهرو زندان می‌گذرم، سالنی دیده می‌شود با تعدادی کابین. گوشی‌هایی که ارتباط من را با داداش برقرار می‌کند. روی صندلی کابین شش می‌نشینم. هنوز داداش غلام را نیاورده‌اند. چادرم را محکم‌تر به دور خود می‌پیچم و در صندلی فرو می‌روم. اگه اون روز لعنتی داداش غلام بیرون نرفته بود حالا اینجا نبودم. خواب پریشانی که دیشب دیده‌ام جلوی چشمانم رژه می‌رود. چه قدر عزیز گفت: «غلام دیر وقته نرو» رفتنش با خودش بود اما دیگر برگشتی نبود. بیچاره مادر با آن وضع جسمی روی ویلچر، با گریه از من می‌خواست که هر جلسه به داداگاه داداش ببرمش. عزیز تا حالا دادگاه و پاسگاه ندیده بود! به پای اولیای دم افتاد التماس می‌کرد، زار می‌زد. اما آن‌ها توجهی به گریه عزیز نمی‌کردند، البته آن‌ها هم حق داشتند، عزیزشان را از دست داده‌اند... عزیز روز به روز مثل شمع جلوی چشمانم آب می‌شد. جلسه آخر دادگاه که حکم صادر شد، عزیز شکست. دیگر نه حرفی زد، نه گریه کرد. به یک نقطه خیره ماند. شاید دیگر باور کرده بود لحظه موعود نزدیک است و بعد از اجرای حکم برای همیشه غلام‌رضا پیش حاج بابا می‌رود.

…