آدم مجرد هیچ جا، جا ندارد!

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه این‌که من چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است... تعریف از خود من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد. همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و... خاطره و سابقه زیادی دارم....

یعنی صندلی چشمش روز بد نبیند اگر در خانه کسی بیفتد و مالکش نتواند خودش را جمع و جور کند چه برسد به صندلی‌اش. چند سالی بود که یک آقا پسر جوان بنده را از گوشه خیابان به خانه‌اش آورد... صاحب قبلی من فکر می‌کرد دیگر کهنه شدم و به درد خانه مدرنش نمی‌خورم به خاطر همین مرا بیرون انداخته بود که آن آقا پسرجوان من را از گوشه خیابان برداشت و به خانه آورد.

اما در خانه آن‌ها زندگی طوری گذشت که فکر می‌کنم همان خیابان‌خوابی برای من بهتر می‌بود... ساعت سه بعدازظهر بود که نوید از راه رسید. اهالی خانه داشتند سفره ناهار را جمع می‌کردند. نگاهی به قابلمه قورمه سبزی کرد که یک لوبیا در تهش مانده بود و با ناباوری پرسید:

ـ غذا تمام شد؟

مامانش نگاهی به او که تازه از راه رسیده بود کرد و با تعجب پرسید:

ـ مگر تو خانه نبودی؟ مگر سر سفره ننشسته بودی؟

دل توی دلش نبود که یک بشقاب قرمه‌سبزی و برنج زعفرانی جلویش بگذارند که گفت:

ـ یعنی بود و نبود من اصلا معلوم نبود؟ ناسلامتی من هم برای خودم آدمی هستم! چرا کسی من را حساب نمی‌کند.

بعد هم در حال گفتن این حرف پایش محکم به صندلی خورد و یک آخ گفت. خانم بزرگ نگاهی به او کرد و پاهایش را دراز کرد و ابرویی بالا انداخت و گفت:

ـ بود و نبود آدم مجرد که پیدا نیست! آدم مجرد خودش را هم نمی‌تواند جمع کند!

پدرش هم پوزخندی زد و گفت:

ـ تازه آدم مجردی مانند نوید که نمی‌تواند از پس نگهداری یک صندلی بر بیاید...

دلم می‌خواست مثل سینما برای پدرش کف و سوت بزنم. نوید هم دلش می‌خواست دست بیندازد ته قابلمه که لااقل لوبیای ته مانده قرمه‌سبزی را توی دهان بگذارد که سپهر بچه هشت ساله خواهرش زودتر از او جنبید و آن را توی دهان چرخاند و با خنده گفت:

ـ آدم مجرد یک لوبیا را هم نمی‌تواند در دهانش جمع کند! خوب شد همه‌اش را خوردیم. چقدر هم خوشمزه بود

نوید نگاهش کرد و با حرص گفتم:

ـ و یکی دیگر برای من فلسفه‌بافی نکن!

...