فریادی بر آشفتگی جوامع مدرن
من مدیر خانواده‌ام!
زهرا کیایی
هنر زندگی کردن، در دو حوزه فردی و اجتماعی یکسان نیست و قواعد متمایزی می‌طلبد. زندگی اجتماعی ازدو نفر تا گروه‌های چندین هزار و بلکه میلیون ها نفره را شامل می‌شود و بیرون آمدن از دایره زندگی تک عضوی، هنر و توانمندی می‌خواهد که کمتر افرادی از آن برخوردارند و این آغاز عمده مشکلات روانی و خانوادگی و اجتماعی انسان است. تفاوت‌ها و تنوع‌های شخصیت انسان‌ها که گستردگی‌ای فراتر از تفاوت‌های شکلی و چهره ای آنان دارد؛ در روابط بین فردی رخ می‌نماید و گیرافتادن انسان‌ها در دایره خودمداری و خودخواهی و ندانستن قواعد زندگی مشترک و جمعی تاریخ زندگی انسان‌ها را سرشار از آسیب‌ها و مصیبت‌های دردآور کرده است! نزاع های خانوادگی و جدایی و آسیب‌های روانی پیامد آن برای زوجین و فرزندان، خیانت‌ها، تنهایی و آسیب‌های روانی ناشی از آن، اختلافات خانوادگی و قومی، از هم پاشیدگی جوامع، شکست آرمان‌ها و اهداف فردی، خانوادگی و ملی و در نهایت جنگ‌های بین تمدنی و نابودی انسان‌ها و تمدن‌ها از جمله آن‌هاست.
عصر تنهایی
ما در عصر فردیت زندگی می‌کنیم و این به آن معناست که قرن بیست و یک دوران انتخابی است که بشر برای دور شدن از باهم بودن‌ها و خزیدن در اتاق تنهایی‌های خود کرده است. همگان مظاهر این فردیت را در خانواده و جامعه خویش با دیدن انسان‌های سربه گوشی فرو برده و غرق در «زندگی دوم» که پیش از این درباره آن سخن گفتیم مشاهده کرده‌ایم؛ همه ما شاهد انسان‌های زیادی بوده‌ایم که در کوچه و خیابان وقتی آدرسی را از آن‌ها جویا می‌شویم صدایمان را نمی‌شنوند یا می‌بینیمشان وقتی که در حال صحبت کردن با خودشان هستند و وقتی کمی دقیق می‌شویم باز هم می‌بینیم که با ابزارهای امروزی چون هِدفن سر به گریبان خویش فرو برده‌اند. نوزادانمان را تا جوانی در اتاق مخصوصشان محبوس می‌کنیم و در ادامه این مسیر شنیده‌ایم که به زودی شاهد ساخت خانه‌هایی خواهیم بود که در اتاق کودک سرویس بهداشتی و حمام مخصوص دارد! بعد با یکدیگر در این امر رقابت می‌کنیم و اگر قادر به رقابت نباشیم از تشکیل زندگی یا فرزندآوری انصراف می‌دهیم چرا که توان مالی نداریم و وضع اقتصادیمان برای محیا کردن به خیال خودمان «امکانات لازم رشد سالم» مناسب نیست! ما بدون خواهر و برادری برای فرزندانمان آن‌ها را بزرگ می‌کنیم چرا که آن را لازمه رشد سالم او برمی‌شماریم!
...