شب وصال

حسنی احمدی

علی نگاهی به آسمان می‌کند. لبخندی می‌زند و می‌گوید: به من دروغ گفته نشده و من نیز دروغ نمی‌گویم. این شب همان شب وصال است. این همان شبی است که حبیبم رسول خدا^{صلی‌الله‌علیه‌وآله} به من وعده داده است.

به داخل خانه باز می‌گردد نگاهی به چشمان مضطرب دخترش می‌اندازد و با خود می‌اندیشد چقدر شبیه فاطمه شده است. سفره افطار پهن است علی در کنار سفره می‌نشیند، رو به زینب می‌گوید: دخترم! تاکنون نشده که پدرت با دو خورشت افطار کند. دخترم شیر را بردار! من با همان نان و نمک افطار می‌کنم.

زینب دل نگران دست به سفره می‌برد و شیر را بر می‌دارد و رو به روی پدر می‌نشیند نمی‌داند چرا امشب آن‌قدر دلشوره دارد، لبخندی به صورت پدر می‌زند و می‌گوید: قبول باشد پدرجان بفرمایید میل کنید.

می‌دانم در دل علی چه می‌گذرد او فقط به فکر دیدار ماست. با سه لقمه افطار می‌کند و دست از سفره می‌کشد. زینب رو به پدرکرده و می‌گوید: پدر! مگر روزه‌دار نبودی! چرا غذا کم میل کردی؟ علی پاسخ می‌دهد: دوست دارم خدایم را با شکم گرسنه ملاقات کنم.

دل زینب می‌لرزد، یاد شبی که مادر از کنارش پر کشید برایش زنده شده است آرام اشکی را که از گوشه چشمانش سرازیر شده پاک می‌کند و از کنار سفر بر می‌خیزد.

علی باز بر می‌خیزد تا به آسمان نگاهی بیندازد. این بار زیر لب زمزمه می‌کند: خدایا! مرگ را مبارک گردان! ما از خدائیم و به سوی او می‌رویم. هیچ یاری و قدرتی نیست، مگر از خدای بلندمرتبه با عظمت.

...