شپش خانگی

گلاب بانو

معلم از صبح همه را ردیف کرده کنار هم زیر پنجره، هفت هشت تایی هستیم، من آرمیتا، پارمیدا، ساریتا، لوزوینیا، سوسنا،هاتین و... آن یکی‌ها را نمی‌شناسم که از کلاس پنجمی‌ها هستند. کوچک‌ترند و ترسیده‌اند و دارند گریه می‌کنند. ناظم روسری خودش را کاملا جلو کشده و با یک سنجاق کج و کوله زیر گلویش سفت کرده است آنقدر محکم بسته که انگار سنجاق در پوست گردنش فرو رفته غبغب بزرگش افتاده بیرون. همیشه یک هلال از موهای نارنجی‌اش را بیرون می‌گذاشت اما حالا همه را چپانده زیر مقنعه زیر گلویش را هم برای محکم کاری مسدود کرده است، نزدیکمان نمی‌شود و از دور مثل انسان‌های اولیه تازه کشف شده، نگاهمان می‌کند و از فردی به فرد دیگر می‌رود و می‌گوید: تو چرا دیگر؟! تو هم؟ همین تو یکی کم بودی؟ از تو بعید است! آدم چه چیز‌ها می‌بیند؟ صد رحمت به ما‌ها حداقل آن موقع جنگ بود و کسی انتظاری از ما نداشت! منتظر جواب نمی‌ماند .از دور اشاره می‌کند دست‌هایمان را نشان بدهیم، دست‌هایمان را بالا می‌گیریم ناخن‌های اکثرمان مرتب است. معلم‌مان خانم گودرزی سر کلاس نمی‌رود. می‌گوید: «باید دکتر بیاید همه را معاینه کنه!» با خودکار آبی بیک سرش را مدام می‌خاراند و ناراحت وعصبی است. تلفن را برداشته وپشت سر هم به مادرها زنگ زده، مثل همیشه هم مودب و با صدای نازک دل‌نشین حرف نمی‌زند. انگار یک سوت سوتک قورت داده باشد صدایش جیغ جیغی و چشم‌هایش گشاد و دریده شده است. اولش سعی می‌کند طوری صحبت کند که انگار خبر مهمی ‌نیست ولی بعد کنترلش را از دست می‌دهد و به مادر‌ها می‌گوید هر کجا هستند خودشان را برسانند مدرسه. خیلی‌هایشان نیستند. سرکارند یا در گردش و خرید و باشگاه ورزشی هستند هر چه باشد مدرسه ما در یک محله مرفه و بالای شهر واقع شده است. همین هم خانم گودرزی را می‌سوزاند و می‌گوید؛ حالا اگر در ده کوره‌ای، جایی بودید دلمان نمی‌سوخت و غصه نمی‌خوردیم و تعجب نمی‌کردیم. آخر اینجا چرا اینجا که همه چند تا چند تا موبایل و ماشین و خانه و استخر دارند! چرا؟

خیلی وقت بود حسرت این چیز‌ها را می‌خورد. خانه اش وسط شهر بود. از آنجا تا اینجا می‌آمد. تا پارسال سرویس داشت و امسال یک پراید نوک مدادی قسطی خریده بود. خودش برایمان تعریف می‌کرد وقتی که درس تمام می‌شد می‌گفت :قدررفاه‌تان را بدانید و از این که بچه بالای شهر هستید خوشحال باشید. از سختی جنوب شهری‎ها می‎گفت وکلاس‎های شلوغ و ترافیک و رفت و آمد و خانه‎های کوچک.

حالا اما همه چیز یادش رفته بود. انگار فقط خوبی‌ها یادش آمد بود. آخر آن جا هم مدت‎ها پیش درس می‎داده است. می‌گفت: بچه‎های جنوب شهر محروم هستند از امکانات رفاهی اما من حتی یک مورد اینطوری بینشان ندیدم. چند سالی که آنجا کار کردم همه پاک و طاهر بودند! اینها را که می‌گفتند ،بچه‌های کلاس پنجمی‌ بیشتر گریه‎شان می‌گرفت.

...