فصل خوب عاشقی!

فائقه بزاز

معمولا خوشبختی آن‌قدر دم دست‌مان است که آن را نمی‌بینیم، برایمان عادی می‌شود و وقتی به فراقش دچار شدیم جای خای ان را حس می‌کنیم و به اهمیتش پی می‌بریم. اوج سلامتی و بدو بدوهای روزمره، همان چایی خوش رنگ در لیوان دسته‌دار همیشگی که مادر برایمان می‌ریخت دست‌های بزرگ و زبر بابا را گرفتن، خنده‌های کودکی، شیطنت‌ها، حتی دلهره برای همان امتحان سخت همیشگی و نمره نیاوردن‌ها. اما ندیدیم و آرام از کنارشان گذشتیم، چای را با غرغر خوردیم که کمرنگ یا پر رنگ است، سرد یا داغ است! تلاش کردیم تا دستمان را از دست بابا جدا کنیم و آسوده بدویم. مثل همیشه نمره کم آوردیم و برای همیشه از هندسه و مثلثات بیزار شدیم! ازدواج کردیم، از تکرارها گله داشتیم و در ادامه زندگی دنبال عشق گمشده گشتیم! دنبال عشقی که همیشه بماند و مثل افسانه‌ها جاودانه شود. یادمان رفت که یک پای ثابت این عشق دست نیافتنی خودمان هستیم و قرار نیست یکی آن را برایمان به ارمغان بیاورد.

نمی‌دانستیم عشق ترکیبی‌ است از چهار عنصر توجه، مسئولیت، احترام و معرفت!

...