امان از بازنشستگی

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه این‌که من چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است... تعریف از خود نباشد من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد. همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و... خاطره و سابقه دارم....

چند سالی می‌شد که آقاحشمت بنده را به خانه‌شان برده بود. اصلا انگار همین دیروز بود وقتی که آقاحشمت وارد سمساری رفیقش ممدآقا شد و روی من نشست و یک لیوان چای خورد و از سختی کار و بیمه نصفه نیمه‌اش نالید. وقتی می‌خواست برود هم گفت که این صندلی چقدر راحت است... ممدآقا آن روز حق مطلب را ادا کرد و گفت که این صندلی، صندلی معمولی نیست و یک جورهایی همه جای دنیا را دیده و به این‌جا رسیده اگر آن را نبری ضرر می‌کنی! آقاحشمت دستی میان جیبش برد و دو دوتا چهارتا کرد... ممدآقا هم با خونسردی اعلام کرد نمی‌خواهی ببری مجبور نیستی اما نروی فردا بیایی بگویی ممدآقا صندلی را می‌خواهم و من بگویم آقاحشمت پیش پای شما معامله‌اش کردم. با همین وسوسه‌ها بود که آقاحشمت بنده را سوار یک پیکان جوانان کرد و به خانه‌اش برد و از آن روز تا زمانی که آقاحشمت بازنشسته شد و سرد و گرم زندگی را چشید بنده در خدمتش بودم.

یادم می‌آمد همان روز بازنشستگی آقاحشمت خیلی روز به یادماندنی بود. خوب در خاطرم هست که خانواده آقاحشمت یک جور شادی و خوشحالی وصف نشدنی زیادی داشتند چون همه می‌دانستند که بالأخره آقاحشمت بعد از سی و اندی سال کار کردن بی‌وقفه و سخت؛ بازنشسته شده و به کانون خانواده‌اش برگشته بود. همان صبح اولین روز بازنشستگی قدم‌خیرخانم، همسر آقاحشمت از صبح زود در تب و تاب بود که مهمانی ویژه‌ای برای همسرش فراهم کند و به همه بفهماند که همسرش با افتحار بازنشسته شده است…