ما سه نفر بودیم!

نیلوفرحاج قاضی

من و شایسته و منیره از دوران دبستان با هم رفیق بودیم. روزگارمان خوش بود و خیلی از بچه ها به حال و روز دوستی خوب‌مان غبطه می‌خوردند. بعضی هم دوست داشتند نفر چهارم گره سه تایی ما بشوند. اما نه کسی را راه می‌دادیم و نه اجازه می‌دادیم یکی از ما جا خالی بدهد و برای دوستی سراغ افراد دیگر برود. میان ما گاهی منیره ادا در می‌آورد. سر نمره مشکل به وجود می‌آورد، قهر می‌کرد و قیافه می‌گرفت. مثلا اگه فیزیک من 17 شده بودم و منیره 16 و نیم تا یک هفته بد قلقی می‌کرد. یا اگر شایسته روپوش جدیدی می‌پوشید که خیلی بهش می‌آمد منیره ناگهان ساکت می‌شد و تا چند ساعت بُغ می‌کرد. گاهی هم الکی دچار اضطراب می‎شد. اولش نمی‌فهمیدیم جریان چیه و بعدها کم‌کم اخلاقش دستمان آمد و تصمیم گرفتیم برای این که منیره کمتر عذاب بکشد و خودمان هم کمتر دچار تشنج شویم چیزی از اتفاقات خوب زندگیمان به او نگوییم. مثلا من دیگر نمره‌هایم را نشانش نمی‌دادم. یا اگر برای شایسته خواستگار می‌آمد فقط جریان را با من در میان می‌گذاشت و خواه ناخواه دوستی من و شایسته تقویت شد. همین موضوع هم زمینه را برای بهانه‌گیری‌های جدید منیره فراهم کرد. منیره عوض بشو نبود. چه حیف که رفتارهای غریبش گل دوستی ما را پژمرده کرد و گروهمان از هم پاشید. موضوعی که حتی برای معلم‎ها هم عجیب بود. آفت درخت دوستی ما سه نفرموضوعی بود به نام حسادت!

قصه شایسته

دیدید که با بعضی‌ها حال آدم یک جوری می‌شود؛ یک جورِخوب! از آن خوب‌هایی که شبیه خوردن آب یخ وسط گرمای تابستان است، یا شاید هم شبیه خوردن گوجه سبز است آن هم با نمک و نعنای فراوان. شبیه قدم زدن در زیر باران. می‌دانی آدم خیالش یک جورِخاص راحت است، راحت از آن‌که خوبی این جور آدم‌ها هیچ‌وقت ته‌نشین نمی‌شود.

این جور آدم‌ها مثل رنگین‌کمانند ، شبیه باران می‌مانند؛ همین‌قدر لطیف، همین قدر آرام، همان‌قدر دلنشین. شایسته برای من درست از همان جنس بود. نرم و مخملی و بی‌تکلف. وقتی کنارش بودم حتی اگر هزار تا مشکل داشتم با خیال راحت و بی‌واهمه برایش می‌گفتم و می‌گفتم و او هم با چشم‌های مشتاق و آرامش گوش می‌کرد و گوش می‌کرد. شایسته حتی راهکار و راه حل هم نمی‌داد. همان شنیدنش به من قوت قلب و آرامش می‌داد تا مشکلم را راحت‌تر هضم کنم و احیانا باهاش کنار بیایم. همیشه مادرم می‌گفت: «می‌دونی علت این همه آرامش در وجود شایسته چیه؟ برای اینه که حسود نیست. بخیل نیست. از درون دلش می‌خواهد همه را بی‌دردسر و موفق ببینه به خصوص نزدیک‌ترین دوستانش را. آدم حسود بی‌قراره مضطربه. برای همینه که می‌گن سعی نکنید آدم حسود را به خاطر حسادتش سرزنش کنید چون خودش دائم در عذابه. بعد هم گریزی به روایت می‌زد و می‌گفت: امام حسن گفته‌اند: هیچ ستمگری را شبیه ستمدیده ندیدم مگر حسود را!»

...