کفنی از بهشت
حسنی احمدی
خدیجه در بستر بیماری است و حبیبم محمد بسیار دل نگران، او خدیجه را بسیار دوست دارد و من از محبت این دو به یکدیگر باخبرم.
محمد به کنار خدیجه می‌رود و دستانش را در دست می‌گیرد. خدیجه چشمانش را می‌گشاید. لبخندی به چهره محمد می‌زند. محمد آرام زمزمه می‌کند: خدیجه می‌دانی خداوند تو را در بهشت نیز همسر من ساخته است. چشمان خدیجه برقی از شادی می‌زند. او محمد را از جان بیشتر دوست دارد.
خدیجه می‌داند از این بستر بر نخواهد خواست رو به همسرش محمد کرده می‌گوید: وصیتی دارم ای رسول خدا.
بغض گلوی محمد را می‌فشارد, خدیجه ادامه می‌دهد: ای حبیب خدا اگر من در حق تو کوتاهی کردم مرا عفو کن.
محمد اشک‌هایش را پاک می‌کند و می‌گوید: هرگز از تو تقصیری ندیدم و تو نهایت تلاش خود را به کار بردی. در خانه‌ام بسیار خسته شدی و اموالت را در راه خدا مصرف کردی.
خدیجه ادامه می‌دهد: یا رسول‌الله! وصیت دوم من این است که مواظب این دختر باشید و به دخترش فاطمه که غمگین در گوشه‌ای نشسته است اشاره می‌کند. چون او بعد از من یتیم و غریب خواهد شد. مبادا کسی از زنان قریش به او آزار برساند. مبادا کسی به صورتش سیلی بزند. مبادا کسی بر او فریاد بکشد. مبادا کسی با او برخورد غیر ملایم و زننده‌ای داشته باشد.
...