معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم.
این‌جا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها اهالی ساختمان
همه دور آقاربیع در رستورانی نشسته بودند و آقاربیع بعد از آوردن دمنوش‌های تازه‌اش
برای همه گوشه‌ای نشسته و در فکر فرو رفته بود. آقای سالادی ضمن هورت کشیدن دمنوش گفت:
-آقاربیع به چی فکر می‌کنی؟
آقاربیع آهی کشید و گفت:
- از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان دارم فکر می‌کنم که کاش می‌شد یک
کاری کنیم که این دمنوش خانه یک کم تغییرکند...
سلمان‌خان هم سری تکان داد و گفت:
- آقاربیع مثلا چه کار کنید که این دمنوش خانه تغییرکند... تازه اگه هزار
و یکی تغییر هم بدهید باز هم همین دمنوش خانه است دیگر!
آقای پزشک‌مهر هم که دمنوشش را تمام کرده بود گفت:
- می‌خواهی دیگر چه بشود خوب؟
سلمان‌خان کمی فکر کرد و سپس جواب داد:
- آقاربیع می‌شود دمنوش خانه را عوض کنید جایش این جا یک... یک...
آقای سالادی وسط حرف او داد زد:
...