حسنی احمدی
رسول ما در مسجد نشسته بود که مردی از بادیه به خدمت او رسید و گفت: «مرا پندی و نصیحت بفرما». محمد رو به او کرد و گفت: «خشم مگیر» و بعد سکوت کرد. مرد لحظه‌ای کوتاه اندیشید و به سمت قبیله خود رهسپار شد.
وقتی به میان قبیله رسید به او خبر دادند که در نبود او حادثه مهمی رخ داده و جوانان قبیله او دستبردی به قبیله دیگر زده‌اند و آن قبیله نیز مقابله به مثل کرده و درگیری میان دو قبیله شکل گرفته است.
مرد به هیجان آمده و خشم تمام وجودش را فراگرفت. فورا سلاح برداشت و خود را برای ملحق شدن به سپاه قبیله‌اش آماده کرد. خود را به سپاه رساند که ناگهان به یاد جمله و نصیحت پیامبر افتاد.
حبیب ما به او گفته بود «خشم مگیر» با خودش فکر کرد چرا تهیج شده و چه عاملی سبب شد تا سلاح بردارم و آماده کشتن و کشته شدن شوم، الان وقت آن است که آن جمله کوتاه را به کار ببندم.
...