مریم جهانگیری زرگانی
قسمت دوم
خلاصه قسمت اول:
کوثر نویسنده‌ای توانا است با وجود همه توانایی‌ها به دلیل مشکلات مالی نتوانسته پیشرفت زیای کند. با این که کوثر برای چندین مجله مطرح داستان‌های خوبی می‌نویسد ولی هیچگاه درآمدش کفاف خرید یک رایانه را به او نداده ولی او همیشه به خرید یک رایانه خوب فکر می‌کند با همه این‌ها همه فکر و ذکر فعلی‌اش سفر کربلایی است که در پیش دارد...
و اینک ادامه داستان...
کوثر با قیافه‌ای شبیه مادرهای بچه مرده روی تخت خواب، بالای سر دایی‌اش کز کرده بود. رضا چهارزانو روی زمین نشسته بود. کِیس کامپیوتر را باز کرده بود و داشت با سیم ها و قطعات داخل آن ور می‌رفت. روشن پایین اتاق، روبروی برادرش نشسته بود و چشم از دست‌های او بر نمی‌داشت. هیچ کدام حرفی نمی‌زدند. خانه آن قدر ساکت بود که می‌توانستند صدای دعا و مناجات مادربزرگ را که توی هال مشغول تعقیبات نماز عشاء بود، بشنوند. کوثر غرق فکر بود. قبلا هم یکی دو بار پیش آمده بود که صفحه کامپیوترش یک‌دفعه سیاه شود. اما هیچ وقت کِیس از کار نمی‌افتاد. چند تایی قلق از دایی‌اش یاد گرفته بود که وقتی کامپیوتر دچار مشکل می‌شد، روی آن پیاده می‌کرد. اما این بار هر چه تلاش کرده بود، نتوانسته بود آن را روشن کند. برای همین زنگ زد خانه دایی و بعد از سلام و احوالپرسی و کلی ابراز شرمندگی از این که عصر نتوانسته از اتاقش بیرون بیاید و سلامی بکند، ماجرا را شرح داد. بنده خدا دایی‌اش هم فوری و شام نخورده آمده بود خانه‌شان. الان بیشتر از یک ساعت بود که داشت با کامپیوتر عهد بوقی دست و پنجه نرم می‌کرد. اما از قیافه‌اش معلوم بود کاری از پیش نبرده. کوثر فقط تماشا می‌کرد. می‌ترسید حرفی بزند. پیش خودش یک حدس‌هایی می‌زد. تا آمد چیزی بپرسد خودِ دایی به حرف آمد.
-دایی جون این دیگر کارش تمام است.
کوثر صاف نشست.
- یعنی چی دایی؟
...