کد خبر: ۷۸۷۵
۱۴۰۵/۰۸/۳۰ ۰۸:۵۳

قربانیان چشم آبی‌ها هنوز در انتظارند

با ما همراه شوید و جهان را سیاه و سفید ببینید! این شعار برخی شبکه‌هاست. همان‌ها که سبب می‌شوند تا برخی دختران با اصل و نسب ایرانی که باید ده‌ها جوان برای خواستگاری منتّش را می‌کشیدند تا شاید به یکی جواب بله بدهد به ورطه‌ای بیفتد که خود را برای سرباز چشم‌آبی آمریکایی، ارزان در دسترس قرار ‌دهد.

نیلوفر حاج قاضی
نویسنده :

نیلوفر حاج قاضی

فمجید واشقانی در میز گفتگویش برهانی را دعوت کرده است. همان وکیل و حقوق‌دان جنجالی که در حمایت از زن، زندگی، آزادی مواضعی تند و بدون پشتوانه داشت.
واشقانی خطاب به او می‌گوید: «در جریان حمله‌‌ی آمریکا به ایران برخی دختران در صفحات‌شان اعلام کردند: بریم خوش‌تیپ کنیم که سربازهای آمریکایی در حال ورود به ایران هستند کاش بیایند و ما را به همسری بگیرند. این فروپاشی یک نسله و انگار این‌ها اصلاً در لیگ دیگری سر می‌کنند!»
حال بگذریم که همین دختران گاه با تعابیر زشت‌تر و زننده‌تری که تنها از ادبیات یک کارگر جنسی بر می‌آید آمادگی خودشان را برای استقبال از سربازان آمریکایی اعلام کرده‌اند! استفاده از تعابیری که در حد و اندازه‌ی یک بانوی اصیل و با اصل و نسب نیست.
حال این که می‌گوئیم رسانه با شما کاری می‌کند که شب را به‌عنوان روز بپذیرید و سیاه را سفید ببینید همین است. و چرا حجم بالای اخبار و ویدئوهای منتشرشده از هجوم سربازان آمریکایی به عراق یا افغانستان و بلاهایی که همین چشم آبی‌های با اتیکت بر سر زنان و دختران این کشورها آوردند، برای این نسل محلی از اعراب ندارد؟
چرا؟ چون رسانه، شما را چنان برنامه‌ریزی کرده است که فکر کنید حق انتخاب دارید، حال آن‌که در واقع دایره‌ی انتخاب شما به‌شدت محدود است و قرار است همان‌گونه که آنان می‌خواهند فکر کنید و دست به انتخاب بزنید.
این توهم خوش‌بینانه درباره‌ی سربازان پوتین‌پوش آمریکایی در حالیست که رسانه‌های خودشان در گزارشی به وضعیت وخیم آزار جنسی در ارتش ایالات متحده پرداخته، از بیش از ۱۳۵ هزار مورد تجاوز جنسی و ۵۰۰ هزار مورد آزار جنسی در ارتش آمریکا از سال ۲۰۱۰ تاکنون خبر داده‌اند.
حال وقتی مردان و سربازان آمریکایی به هم‌رزمان خود هم رحم نمی‌کنند چرا باید بیایند و کیلومترها آن‌طرف‌تر از مرزهای خود دختری ایرانی را به همسری انتخاب کنند؟
البته به آن دسته از دخترانی هم که با روایت‌های چندش‌آور منتظر رسیدن سربازان آمریکایی هستند باید چند نمونه از گزارش‌های خبری را که در رسانه‌های دنیا منعکس شده یادآوری کنیم:
♦ در ۱۲ مارس ۲۰۰۶، پنج سرباز آمریکایی در یک حمله‌ی از پیش برنامه‌ریزی‌شده، به خانه‌ی خانواده‌ای در غرب المحمدیه عراق یورش بردند.
آن‌ها «عبیب قاسم الجنابی»، دختر ۱۴ ساله را از خانواده‌اش جدا کردند، ابتدا دو سرباز به او تجاوز کردند، سپس «استیون دی.گرین»، پس از کشتن پدر، مادر و خواهر کوچک‌تر «عبیب»، خود نیز به او تعرض کرد و نهایتاً با شلیک گلوله‌ای به سرش، او را به قتل رساند و پیکرش را با نفت به آتش کشید.
♦ در سال ۲۰۰۵، در شهر سامرای عراق، سربازان آمریکایی به یک دختر ۱۵ ساله به نام «اسما» تجاوز کردند و سپس او و خانواده‌اش را به قتل رساندند تا شاهد جنایت باقی نماند.
♦در افغانستان نیز در سال ۲۰۱۱، یک گروه از سربازان آمریکایی در پایگاهی در ولایت قندهار، به یک پسر نوجوان به نام «گل» بارها تعرض کردند و این جنایت را در قالب فیلم و عکس مستند ساختند تا بعداً بین خود دست‌به‌دست کنند.
♦در کره‌ی جنوبی و ژاپن نیز پرونده‌های متعددی از هتک حرمت زنان محلی ثبت شده است که سربازان به‌دلیل معافیت‌های قضایی، هیچ‌گاه به مجازات واقعی نرسیده‌اند.
♦ گزارش‌هایی که هزاران نمونه مشابه در ویتنام، ژاپن، کره‌ی جنوبی، آفریقا و جزیره‌ی اپستین دارد آن هم به اشکالی فجیع و فراتر از اذهان بشری که نشان از ساختاری بیمار دارد.
یادمان باشد غرب، آن هم غربی که برای تماشای شبکه‌های تلویزیونی خودش از شهروندانش مالیات می‌گیرد عاشق چشم و ابروی مردم شرق نیست. برای این شبکه‌ها سرمایه‌گذارهای کلان شده تا ذائقه‌ی مخاطب را به نفع خودشان تغییر دهند و تا حد زیادی هم موفق بودند.
ارائه‌ی یک صورت رویایی از رژیم پهلوی و دنیای غرب در ذهن نسل جدیدی که نه تاریخ خوانده نه زمان پهلوی را تجربه کرده است همچنین سیاه‌نمایی از وضع موجود و ایجاد شبهه در ذهن مخاطب و تغییر شناختی در نسل جدید و این همان عملیات روانی و ایجاد جنگ شناختی است که اینستاگرام در آن نقشی پررنگ داشته است.
در پایان می‌توان گفت این نسل سوخته است. نسلی که در غوغای هرج‌ومرج حاکم بر فضای مسخ شده‌اند و از اصالت‌های خود بریده‌اند. اینان همان قربانیان سیاست‌های چشم آبی‌ها بر فضای مجازی‌اند که خود باخته‌اند و زیر سایه‌ی سیاه عادی‌سازی بی‌اخلاقی در این فضا به بدترین شکل میل به ابراز وجود و جلوه‌گری دارند غافلند که این ره به ترکستان است.

سال شصت ویکم.شماره2969

گزارش خطا