موضوع همچنان هم به قوت خود باقی است و حالا که سالها از آن روزهای خوش مدرسه میگذرد همچنان هم مسئلهی کمک به مدرسه یکی از سوژههای نابی است که هرازگاهی سروصدا به پا میکند
نویسنده :
زهرا حبیبی
یادشبهخیر زمانی که خودمان به مدرسه میرفتیم همان اول مهر، مادر گربه را دم حجله میکشت و قبل از اینکه روپوشمان را در بیاوریم میگفت: «اگر گفتند پول بده، بگو بابا هنوز حقوق نگرفته و...»؛ البته کمتر پیش میآمد که مدرسهها پولی که اسمش را گذاشتهایم کمک به مدرسه، با مبالغ هنگفت بگیرند و ناگفته نماند که خیلی از والدین خرجوبرج اتینایشان همیشه مهیا بود و وقتی نوبت به مدرسه میرسید تقریباً حالتی نیمهمفلسانه میگرفتند، این موضوع همچنان هم به قوت خود باقی است و حالا که سالها از آن روزهای خوش مدرسه میگذرد همچنان هم مسئلهی کمک به مدرسه یکی از سوژههای نابی است که هرازگاهی سروصدا به پا میکند و در گیرودار خبرهای فرهنگی و آموزشی، خودی نشان میهد. امسال اما ماجرا کمی متفاوت شده همین هفتههای گذشته بود که روشن نکردن وسایل گرمایشی مدارس، حسابی سروصدا به پا کرد و در نهایت در گیرودار تکذیبها و تأییدها، بچهها میبایست تا اواسط آذر با شال و کلاه و لباس گرم سرکلاس بنشینند یا طبق گزارشهای میدانی که خبرگزاریها به آن پرداختهاند، والدین میبایست حقی بهعنوان حقالشوفاژ به مدارس بپردازند تا بچهها از آفت ناشی از چاییدن در اثر سرما در امان بمانند هرچند این موضوع هم باز دچار تأیید، تکذیب و انکار شد و از سخنگوی وزارتخانه یک صدا شنیده شد و از مدیران مدارس صدای دیگر و والدین هم که قصهی پرغصهی خودشان را روایت کردند. زمان زیادی نگذشت که در کنار این موضوع مسئلهی دریافت وجه در قبال کارنامه هم مطرح شد. اما مسئله فقط پرداخت هزینه به مدرسه نیست، ماجرا این است که مدارس مخصوصاً آنهایی که کاملاً دولتی هستند از بودجهی کافی برخوردار نیستند و کمک به مدرسه که البته هنوز هم مثل قدیمها تا حدودی اختیاری است منطقی به نظر میرسد ضمن آنکه در این مدارس عدد مورد نظر چندان هم بالا نیست و بیشتر خرج تعمیرات جزئی ساختمانهای فرسوده این مدارس و وسایل کمکآموزشی و گاهی همین سوخت گرمایشی میشود؛ اما مشکل از جایی شروع میشود که کمک اختیاری، بیصدا رنگ اجبار میگیرد و خانوادهها سردرگم یک تصمیمگیری مهم بالادستی میمانند و این وسط دانشآموزها باید از حداقلیهای ممکن و موجود استفاده کنند.