کد خبر: ۷۸۷۳
۱۴۰۵/۰۸/۳۰ ۰۸:۳۶

چایی‌نبات بودن یا رک‌گویی؛ مسئله این است

بی‌پروا و رک بودن البته زیاد هم بد نیست اما به قول قدیمی‌ها باید حساب کرد که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد

رضوانه باهری
نویسنده :

رضوانه باهری

لببابا همیشه می‌گفت: «ما قد شما بودیم پامون رو جلوی بابامون دراز نمی‌کردیم اون‌وقت شماها...» این حرفش بدجوری روی اعصابم بود و هیچ‌جوره نمی‌توانستم هضمش کنم چون اول و آخر تلاشم را می‌کردم تا بهترین اولاد در نوع خودم باشم، پایم را جلوی بزرگ‌ترها دراز نکنم و هرچه اصول بود را رعایت کنم و برای همین مکرر بین خواهر و برادرها به خودشیرینی و چایی‌نبات بودن متهم می‌شدم تا اینکه ورق برگشت و از خوش حادثه سر و کارم افتاد به یکی از همین محیط‌های آموزشی که از سردرِ آن فرهیختگی چکه می‌کند روی زمین، روزهای اول تصمیمم برای مواجهه با آدم‌ها جدی، خشک و البته مؤدبانه بود شاید درست از همان موقع بود که ژست پدر درون در من فعال شد اما با باز شدن در کلاس، درهای تازه‌ای از یک دنیای دیگر روبرویم باز شد، دنیایی که انگار بیگانه‌ها به زمین حمله کرده بودند و غریب‌ترین حالت ممکن را تجربه می‌کردم، همه‌چیز حتی یک سلام‌وعلیک ساده پیچیده و بامزه به نظر می‌رسید تا لحظه‌ی خداحافظی!
بعدتر البته گفته شد این مواجهه‌ی شما با نسل جدید و ادبیات‌شان است که باعث شده فکر کنید آن‌ها جسارت کرده و پاهایشان را جلوی استاد دراز می‌کنند و اصلاً این‌جور حرف زدن و بی‌مهابا بودن نه‌تنها عیب ندارد بلکه گاهی نشان‌دهنده‌ی شهامت و اعتمادبه‌نفس است که به اشتباه به جسارت تعبیر می‌شود اما این نوع روبرویی بچه‌های این نسل با آدم‌ها و دنیای اطراف‌شان هرچه هست جای تأمل دارد، شاید یک سر نخی که منجر شده گره‌ی کوری در این ارتباط ایجاد شود دقیقاً خود ما، یعنی والدین هستیم و سر دیگر نخ دست عوامل دیگری مثل فضای مجازی، نظام آموزشی و...
بی‌پروا و رک بودن البته زیاد هم بد نیست اما به قول قدیمی‌ها باید حساب کرد که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. البته صراحت این نسل را نمی‌شود یک‌سره به پای بی‌ادبی گذاشت. آن‌‌ها حُسن‌های خوبی دارند مثلاً دروغ نمی‌گویند، تعارف نمی‌کنند و حرف‌شان پیچ و خم ندارد اما با این حال این الگو شبیه فضیلت بدون ظرافت است و مثل چای بدون قند!
البته شاید وقتش رسیده باشد که هم ما و هم نسل بعد از ما، کمی در معیارهایمان بازنگری کنیم. مثلاً بپذیریم که پا دراز نکردن‌ ما همیشه از سر احترام نبود و گاهی ترس بود که اسم ادب رویش گذاشتیم و بچه‌ها هم بپذیرند که اعتماد‌به‌نفس یعنی حرف زدن با خیال راحت، نه ندیدن آدم روبرو.

سال شصت ویکم.شماره2969

گزارش خطا