با لبخند وارد شوید
پسران قدرتمند
دیشب یک کابوسی دیدم که نگو! خواب دیدم بارون ترامپ (پسر زردک) توی «بله» یه دونه «ماجرا» گذاشته: «آهای اَمِریکن پیپِل! شما که مدعی هستین پیشتاز بشین، مثل مردم ایران زندگی کنین. سیصد شب کف خیابون‌های ایالات متحده مشت‌هاتون رو گره کنید و پرچم‌هاتون رو در حمایت از کشورتون به اهتزار دربیارید! با دیدن قیمت‌های سربه‌فلک‌کشیده کف و خون بالا نیارید و جیک‌تون در نیاد! تهدید رو به فرصت تبدیل کنید و وقتی همسرتون اصرار داره: «عزیزم منو ببر یه جای گرون شام بده!»، دست‌شو بگیرید ببرید پمپ بنزین... نوای ویلون در کنار عطر بنزین به خانم‌تون حسی دست‌نیافتنی میده! اینارم من باید بگم؟... اگر با پولی که پدربزرگ‌تون خونه خرید می‌تونید تخم‌مرغ شانسی بخرید، حتماً این کار رو بکنید. چون تنگه‌ی هرمز هنوز بسته است و به‌زودی ذخایر پلاستیکی رو به اتمام میرن و اینکه به شانس تخم‌مرغیتون لعنت بفرستید بهتر از اینه که پول‌تون رو با این نرخ تورم نقد نگه دارید!» نفس‌نفس‌زنون از خواب پریدم. به خودم دلداری دادم که هوووف! حالا خداروشکر این جغله جز اینکه فقط پسر اون ترامپه، کاره‌ای نیست و در امانیم! والا! در دولت ما شایسته‌سالاری مطلق حاکمه حداقل، نه پارتی‌بازی و قدرت موروثی
پنجره پنجره پنجره‌ها، واشده سوی عاطفه‌ها!
اوضاع کالابرگ هم شده مثل این پنجره‌ی فلک‌زده! نمی‌دونم معمارش گفته حالا یه سوراخی باشه یه هوایی بیاد، یا طی خطای محاسباتی دیوار کم اومده و اونام زلم زیمبوش کردن تا این شاهکار هنری رو با نام «پنجره‌ای به وسعت نفس‌های به شماره افتاده» ارائه بدن... هرکسی هنر رو درک نمی‌کنه! بله...! بشنو از نی چون حکایت می‌کند که هنر هنرمندان مسئول هم کالابرگی به وسعت یک آب باریکه بود تا کابوس هولناک نرخ تورم را کمی بشوید و برود! ما هم اول هر ماه، در حالی‌که تازه چهارتا قسط شامپو بدن را تمام کردیم، بشکن‌زنان برویم به سراغ یک قالب پنیر و یک لیتر روغن مفتی! اما این رؤیا دیری نپایید و این نیمچه پنجره‌ی امید هم بر ما بسته شد! خبر آمد که اگر درآمد خانوار ۴ نفره از ۲۷ میلیون تومان بیشتر باشد، کالابرگ نمی‌گیرد! با این اوصاف، دریچه‌ی جدیدی از آگاهی بر من باز شد. بنده در واقع میلیاردری هستم که خودم خبر ندارم! سرمایه‌داری هستم به غایت کاذب، که اگر واقعی بودم سس کوچولوهای رستوران را به‌جای چپاندن در کیف همان‌جا رها می‌کردم و به‌جایش پول جمع نمی‌کردم تا بتوانم لاستیک قاچ‌خورده‌ی ماشین میلیاردی‌ام را عوض کنم! به هرحال عمر دست خداست، مهم وسیله‌اش است که ان‌شاءالله این ارابه‌ی مرگ معروف نباشد. روزی هم دست همان خداست، چشمم کور و دندم نرم، فعلاً هزینه‌ی پنیر و روغن را از جیب مبارک می‌پردازم تا ببینم قاچ پوزخند لاستیک کی به قهقهه‌ی ترکیدن تبدیل می‌شود!
سزاوار گزینه‌ی پنجم
هرکی گفته: «وای غذا درست کردن خیلی سخته و سه چهار ساعت طول می‌کشه!» یا مادر منزل نبوده یا در حد نیمرو هنرنمایی کرده. چون تو شب موقع خواب چشماتو می‌بندی و یخچال فریزر رو به‌صورت مجازی آنالیز می‌کنی که چی داری و چی نداری. بعد ۳ تا غذای احتمالی تو ذهنت تیک می‌خوره برای ناهار فردا. صبح میری مجاز رو به واقعیت تبدیل کنی و می‌بینی گوشت نداری پس ماکارونی حذف می‌شه. به بچت می‌گی بین زرشک پلو و ته‌چین کدومش؟ اونم میگه هیچ‌کدوم کشک بادمجون درست کن. دو تا گزینه‌ی خودت رو بچت دوست نداره و گزینه‌ی بچه‌ات رو شوهرت! میری سراغ گزینه‌ی چهارم و به بچت می‌گی: «پس عدس‌پلو درست می‌کنم» وسط کار می‌بینی ای دل غافل عدس نداری اصلاً! اینجاست که می‌فهمی داری کارمای لبخند ماسیده‌ی بچه‌ات رو پس میدی چون دلش به کشک بادمجون خوش شده بود. به شوهرت زنگ می‌زنی که عدس بخره و زیر برنجو کم می‌کنی تا بیاره. یک ساعت می‌گذره و خبری نمی‌شه. بچه‌ات زنگ می‌زنه به مامان‌بزرگش (مامان باباش) می‌بینی شوهرت اونجا داره غش‌غش می‌خنده. با خونسردی گازو خاموش می‌کنی و زنگ می‌زنی اسنپ تا با کارت شوهرت دل بچت رو شاد کنی. دو پرس کوبیده با مخلفات سفارش میدی، یه کشک بادمجون هم برای شوهرت که بی‌نصیب نمونه یه وقت. اگه «مایکل اسکافیلد» هم مثل مادر مهربان ایرانی می‌خواست انقدر روی جزئیات و احتمالات تمرکز کنه، «فرار از زندان» به‌جای پنج فصل تو هشت ساعت کاری پروندهاش بسته بود!
ماییم و نوای بی‌نوایی
پیامک واریز، هم تراپیسته، هم روان‌درمانگر، هم روح‌نوازش‌گر. پس چی پس؟ تو این ترافیک گز کنی بری اون سر شهر پیش آقا یا خانوم تراپیست خوبه؟ تازه وقتی جلوش یه شوخی ریز می‌کنی به‌جای اینکه بخنده سرشو میندازه پایین نُت برمیداره! والا همین مونده تو این فصل پاییز یه بارونی هم بگیره، انگار اولین قطره‌اش عینهو بمب فرود میاد روی سرور تعیین قیمت اسنپ و بوووم! اون‌وقت مجبوری دو سه تا به اون جوک‌های آبروبرت اضافه کنی تا وقت بگذره بلکه قیمتا بکشه پایین. این‌دفعه منشی دکتره هم هرهر پابه‌پات می‌خنده تا وقتی که کارتخوانو فرو کنه تو چشمت که یعنی بفرما کارت بکش! اینجوری هر جلسه مساوی می‌شه با دو سه تا طرحواره‌ی جدید و چاشنی تروما! عوضش وقتی نوای گوش‌نواز پیامک واریز، مثل ارتعاش دلنشین کاسه تبتی توی مغزت طنین‌انداز می‌شه، ریه‌هات پر می‌شه از عشق. با جهان در صلح پشتک‌وارو می‌زنی... سلام می‌کنی بر پست‌هایی که در صفحه‌ی مجازیت سیو کردی، سلام می‌کنی بر دستان پر و پیمون دست‌فروش‌های زحمت‌کش مترو، درود و عشق می‌فرستی بر شیر آب چِکه‌کن و لامپ‌های سوخته‌ی حیاط. اما این خوشی دیری نمی‌پاید و صدای دل‌خراش کسر از حساب کاسه‌ی تبتی را در مغز سرت خرد می‌کند. سلام بر اقساط مادامالعمر! حالا 29 روز آتی را باید چگونه زنده بمانم؟!
سال شصت ویکم.شماره2968