ماه‌منیر داستانپور
همیشه وقت حقوق گرفتن که می‌شود، حس می‌کنم خون تازه به رگ‌هایم دویده و دوباره از نو زاده شده‌ام. حالا بماند که نفس تازه جا آمده‌ام در سر بالایی میانه برج چنان تحلیل می‌رود که قلبم درست مثل اتول قراضه نریمان خان به روغن سوزی می‌افتد و نفسم بند می‌آید. عین همان ماشین مشتی ممدلی که او می¬گوید: «یادگار عهد شباب است» و به قول عمه جان اشرف از عصر قل‌قل میرزا برایش جا مانده. که البته به عقیده من کمی از جوانی نریمان خان بیچاره عقب‌تر است و عدم تعویضش نشانه خساست او در پرداخت پول جهت خرید یک ماشین جدید.
بگذریم؛ حرف بر سر موضوع شیرین‌تر از قند حقوق بود که این روزها از بس که تورم کم شده به چشم برهم زدنی ته می‌کشد و انگار نه انگار که اصلا ما حقوقی از آن اداره نقطه‌چین یا به عبارتی بوق دریافت کرده‌ایم. و به قول گذشتگانمان نه خانی آمده و نه خانی رفته است.
از روزی که حقوق بگیر شدم و دستم رسید به جیب مبارک، حسرت به دلم مانده یک بار سر آقا رضای بانکی خلوت باشد و بتوانم از مزایای همسایه‌گری و سلام و علیکی که سال‌هاست با هم داریم استفاده و زودتر به آن باجه مطبوع برسم. اما تا بوده و لااقل ما به چشم دیده و به ذهن سپرده‌ایم، بانک محله هفت بیجار همیشه شلوغ بوده و بوده و بوده. و من مبهوت و متحیرم از این‌که چرا مردم پولشان را به جای شرکت در تولید در بانک دپو یا به عبارتی انبار می‌کنند و دل خوش کرده‌اند به یک قران دو هزار عایدی از بانک‌ها که البته هر روز کمتر و کمتر هم می‌شود!
...