پریزادگان_قسمت شانزدهم

مهتاب حیاط مدرسه‌ی قدیمی را روشن کرده‌ بود. پری جوراب پشمی‌اش را پوشید، قرآن و مفاتیح را توی کیفش گذاشت. نگاهی به پریزاد انداخت.
ـ پریزاد جان! بشین دو سه لقمه بخور، الان بریم مسجد تا ساعت دو سه که برگردیم گرسنه‌ا‌ت می‌شه‌ ها.
پریزاد احساس کرد که بوی آبگوشت تا ته حلقش نفوذ کرد. نگاهی با اکراه به قابلمه‌ی روی بخاری نفتی انداخت، نچ محکمی گفت و روسری‌اش را روی سرش تنظیم کرد. پری با سرآستینش، دسته‌ی قابلمه را گرفت و آن را به لب بخاری کشید. پریا پالتوی بافتش را پوشید، قرآن جیبی‌ را دست گرفت و زودتر از بقیه توی ایوان رفت.
صدای موتور ماشین توی کوچه پیچید. غلامرضا مثل شبحی، پشت پنجره‌ی اتاق تاریک نشسته‌ بود و کشیک می‌کشید. به محض دیدن ماشین علی، پرید توی کوچه.
پری آخرین نفری بود که از خانه بیرون آمد. غلامرضا جلو دوید.
ـ دا... دا... رید، می... می... رید مس... مس... مسجد؟
پری دستی روی سر غلامرضا کشید. لبخند روی لبانش نشست.
ـ آره عزیزم. می‌خوای با ما بیای؟
غلامرضا ذوق‌زده سرش را تکان داد، بدون اینکه جوابی به پری بدهد دوید توی خانه.
ـ ما... ما... مامان بی... بی... بیاااا اومدن.
ملیحه‌خاتون با قیافه‌ای پر از انتظار، از خانه بیرون آمد. لبخند خوشایندی روی لبانش بود. پری و دخترانش جلو رفتند و سلام کردند. علی از پشت فرمان بیرون آمد، او هم سلام کرد و حال حاج‌رحیم را پرسید. ملیحه خاتون منتظر ایستاد تا پریا و پریزاد جاگیر شوند، بعد دامن پرچینش را توی بغلش جمع کرد و کنار پریزاد نشست، غلامرضا را هم روی پایش نشاند. ماشین به‌سمت مسجد راه افتاد.
اهالی روستا روی تشکچه‌های کنار دیوار نشسته‌ بودند و به پشتی‌های قرمز رنگ پشت داده ‌بودند. به‌محض ورود علی، مردها روی پا ایستادند، دست به سینه به او سلام دادند. علی با همه احوال‌پرسی کرد و به‌طرف منبر رفت.
پشت پرده‌ی سبز رنگ، پریا و پریزاد، بین صفحات مفاتیح دنبال دعای جوشن می‌گشتند. کنارشان غلامرضا نشسته‌ بود نگاهش به گردنبند طلسمی بود که زرین‌‎جان برایش درست‌ کرده‌ بود. انگار که قرار بود این گردنبند، امشب برای او معجزه کند. مدام آن را جلوی لبانش می‌آورد و می‌بوسید. پریا چندبار به او نگاه کرد. خواست چیزی بگوید که پریزاد در گوشش چیزی گفت. پریا بین دو ابرویش گره‌ی کوری انداخت.
ـ تو که قرار بود این‌قدر زود گرسنه‌‌ات بشه، پس چرا وقتی مامان بهت گفت آبگوشت بخور گفتی نه؟
پریزاد شانه‌هایش را بالا انداخت و دیگر چیزی نگفت. صدای علی توی مسجد می‌پیچید.
ـ شب قدر، شب نزول فرشته‌ها به آسمان دنیاست.
پریزاد دستش را روی شکمش گذاشت و فشار داد. نم اشکی گوشه‌ی چشمش نشست. پریا نگاهش کرد. انگار دلش به حال او سوخته باشد. بلند شد و رفت آن‌طرف مسجد، در گوش پری چیزی گفت. چند لحظه با هم صحبت کردند و بعد پری با دودلی، زیپ کیفش را باز کرد، اول مفاتیح و قرآنش را درآورد و بعد در بین خرت و پرت‌های کیفش دنبال کلید مدرسه گشت. یک لحظه به دلش افتاد که خودش هم همراه پریا و پریزاد برود، همینکه خواست روی پا بایستد، ملیحه خاتون پرسید: «چی شده؟ کجا می‌خواهید برید؟» همه‌ی نگاه‌ها به‌سمت پری چرخید. پری لبخندی به روی چند زن زد و بعد یواش جواب ملیحه خاتون را داد.
ـ بچه‌ها گرسنه‌شون شده، می‌خوان برن خونه یه چیزی بخورن، دلم نیست تنها برن.
ملیحه‌خاتون دست پری را گرفت و به‌سمت خودش کشید.
ـ ماشاءالله دختراتون بزرگن خودشون بلدن برن، این روستا امن و امانه نترس. می‌گم غلامرضا هم همراه‌شون بره. خیالت راحت باشه خوبه؟
پری بین رفتن و ماندن مردد بود که پریا هم به او اطمینان‌خاطر داد نگران نباشد.
سه سایه زیر روشنایی کم‌نور کوچه می‌لرزید. غلامرضا همچنان دستش را روی گردنبندش گذاشته‌ بود و با چشمانی ریز شده اطراف کوچه را می‌پایید. پریا سعی می‌کرد خودش را نترس نشان دهد اما پریزاد از این گرسنگی یک‌دفعه‌ای لجش گرفته ‌بود و توی دلش به خودش غر می‌زد که ای کاش از مسجد بیرون نمی‌آمدند. حس می‌کرد از پشت دیوارهای کاهگلی و کوتاه کوچه، جن‌های روستا، آن‌ها را زیر نظر دارند و منتظرند تا این سه نفر، از مسجد حسابی دور شوند و بعد بریزند سرشان. ناخودآگاه دستش را جلوی دهانش گرفته ‌بود و آماده‌ی جیغ کشیدن بود. در کوچه‌های روستا پرنده پر نمی‌زد و چراغ خانه‌ها خاموش بود. انگار همه‌ی اهالی توی مسجد جمع شده‌ بودند. به کوچه‌ی مدرسه که رسیدند، یاد حرف‌هایی افتاد که از هم‌کلاسی‌هایش درباره‌ی مدرسه‌ی قدیمی شنیده‌ بود. ناخودآگاه توی ذهنش داشت تصاویری از اجنه می‌ساخت، موجوداتی پشم‌آلود و سیاه با دندان‌های نیش بزرگ و گوش‌هایی که روی زمین کشیده می‌شود. شروع کرد لرزیدن. به این فکر کرد اگر اتفاقی برای آن‌ها بیفتد، هیچ‌کس نیست که به کمک‌شان بیاید. خودش را محکم به پریا چسباند و دست او را گرفت.
ـ پریا بیا برگردیم مسجد، من می‌ترسم.
پریا یک لحظه به ذهنش رسید از این موقعیت ترس‌آور استفاده کند و پریزاد را بترساند، خواست بگوید پشت دیوار مدرسه سایه‌ای می‌بیند که زبانش به لکنت افتاد. درست پشت دیوار ریخته‌ی مدرسه، نوری عقب جلو می‌شد. چشمان پریا خیره به تاریکی بود که دست پریزاد و غلامرضا را کشید و خودش و آن‌ها را به دیوار مدرسه چسباند. پریزاد خواست جیغ بزند که پریا محکم جلوی دهان او را گرفت و هیس خفه‌ای گفت. کمی صبر کرد تا به اوضاع مسلط شود. بعد جلوی پریزاد و غلامرضا ایستاد. اول جیب راست و بعد جیب چپ پالتواش را گشت، کلید را در آورد و دست پریزاد داد. سعی کرد به هر دوی آن‌ها حالی کند که از جایشان تکان نخورند. راهروی  پشتی مدرسه را نشان آن‌ها داد.
ـ اول صبر می‌کنین من خودم رو برسونم اونجا، بعد که مطمئن شدین اتفاقی نیفتاده، سریع می‌رین توی مدرسه، پشت همون پنجره خودتون رو قایم کنین که رو به دشته، فقط مواظب باشین چراغی خاموش روشن نکنین. از همون‌جا مواظب من باشین.
اطرافش را پایید و ادامه داد.
ـ فقط اگه صدای جیغ من رو شنیدین سریع برین مسجد به بابا مامان خبر بدین خب.
وقتی مطمئن شد پریزاد و غلامرضا را تفهیم کرده، آهسته مدرسه را دور زد. سعی می‌کرد جوری قدم بردارد که صدای کفش‌هایش بلند نشود.
پریزاد و غلامرضا دست هم‌دیگر را گرفته ‌بودند و با قدم‌هایی لرزان به‌سمت مدرسه رفتند. چندبار کلید از دست پریزاد افتاد، لرزش دستش به‌قدری شدید بود که نمی‌توانست سوراخ قفل را پیدا کند. زیر لب گفت: «لعنتی باز شو خب.» که حس کرد کلید توی قفل فرو رفت، آرام آن را چرخاند. در مدرسه باز شد. پریزاد محکم آن را گرفت که در روی لولایش نغزلد و صدا ندهد.
پریزاد و غلامرضا مثل دو موشی که در تله گیر کرده ‌باشند، توی تاریکی اتاق، زیر پنجره نشسته ‌بودند، تنها احساسی که پریزاد نداشت، گرسنگی بود. حسی که باعث شده‌ بود الان به این دردسر بیافتند.
توی دشت، کسی در تاریکی داشت زمین را شخم می‌زد. همان‌جا که دفعه‌ی قبل هم، پریا و پریزاد آن نور را دیده‌ بودند. ترس و کنجکاوی تمام وجود پریا را پُر کرده‌ بود. پریا از جلوی در دستشویی به‌سمت دشت سرک کشید، مچ دستش را محکم خاراند، خواست برگردد که یک‌دفعه عطسه‌اش گرفت. نور به‌سمتش چرخید. پریا دستش را روی قلبش گذاشت، حس کرد دارد از قفسه سینه‌اش بیرون می‌پرد. تنها فکری که به ذهنش رسید این بود که توی دستشویی قایم شود. سریع پرید داخل و در را بست. حس کرد آن شبح آمده پشت در. سایه‌اش را از روشنایی زیر در دید که نزدیک می‌شد. پریزاد چفت در را انداخت. این‌قدر مچ دستش را خاراند که خیسی خون را زیر انگشتانش حس کرد. به این فکر کرد چطور می‌تواند اوضاع را عادی جلوه دهد، ناخودآگاه زد زیر آواز، انگار که اصلاً متوجه حضور آن شبح نشده. دلش می‌خواست جیغ بزند و پریزاد و غلامرضا را صدا کند، جوری که مثلاً آن‌ها پشت در دستشویی هستند. سعی کرد صدایش نلرزد.
ـ پریزادی یا غلامرضا؟ مثلاً اومدید منو بترسونید؟
وقتی صدایی نشنید، دوباره گفت: «کی اون بیرونه؟ غلامرضا تویی؟»
که نور پشت در، محو شد و صدای دور شدن قدم‌های شبح را شنید. پریزاد دستش را روی قلبش گذاشت و پف محکمی توی هوا کرد. بعد آهسته در دستشویی را باز کرد و بیرون آمد. هنوز حضور آن شبح را اطراف دستشویی حس می‌کرد. انگار که صدای نفس‌هایش را می‌شنید. چند بار خواست بدود از آنجا دور شود اما پاهایش توان نداشت. سعی کرد خونسرد باشد. بدون اینکه به عقب برگردد به‌سمت مدرسه رفت. این‌بار محکم‌تر از قبل پریزاد و غلامرضا را صدا کرد. از راهروی پشت مدرسه که بیرون آمد، دوید طرف در مدرسه. پریزاد و غلامرضا خودشان را جلوی در رساندند. پریا فقط توانست بگوید: «بِدوید بریم مسجد، تا دیر نشده»

سال شصتم.شماره2940