عزاداریم! پرچم آتش می‌زنیم و می‌رقصیم

دی ماه 1404 به قول خودشان ماه خون بود. می‌خواستند حمام خون راه بیندازند و کودتا کنند اما هزینه‌اش را مردم بی‌گناه پرداختند؛ برخی از روی جهل به آنان پیوستند، برخی هم بی‌گناه و بی‌خبر هدف شلیک‌هایشان قرار گرفتند. بعد همین قربانیان به ابزاری برای هویت‌بخشی به کودتای جعلی‌شان تبدیل شدند. اسم «جاویدنام» روی‌شان گذاشتند و مصیبت خانواده‌هایشان را به نفع خودشان مصادره کردند. سراغ خاکسپاری‌هایشان رفتند تا با یک دهن‌کجی آشکار به شرع و عرف، روی قبرشان برقصند.
در ویدئویی که از یکی از جان‌باختگان دست‌به‌دست می‌شود جمعیتی که نشانی از عزا در آنان نیست و بیشترشان با هماهنگی قبلی، لباس‌های یک‌دست و روشن پوشیده‌اند با یکی از ترانه‌های داغ و ریتمیک مخصوص جشن‌ها، بالا پائین پریده می‌رقصند و تنها یک نفر که به نظر می‌آید صاحب‌عزاست در سکوت ایستاده و به فکر فرو رفته است.
نمایش‌هایی که سبب ذوق‌زدگی دشمن شده، با این ادعا که این معترضان توانسته‌اند با چرخش از مناسک سنتی شیعه به‌سمت آیین‌هایی چون رقص و تشویق‌های دسته‌جمعی روی آورند. دشمن خوشحال است که رسم متفاوتی از سوگواری شکل گرفته و در آن رقص و پایکوبی جایگزین تلقین، قرآن‌خوانی و مداحی‌ شده است.
اما به راستی این اقلیتی که زمینه را برای شادمانی دشمن پدید آورده‌اند چند درصد از مردم جامعه‌اند؟ آیا این نمایش‌ها ناشی از آن نیست که می‌خواهیم در فضای مجازی خودی نشان بدهیم؟ و به قولی اینستا با ما کاری کرده است که روی قبر عزیزان‌مان برقصیم!

سکوهای دشمن میان مردم
کودتای دی‌ماه یک شبه به وجود نیامده، زمینه‌های این کودتا در بسترهای مجازی از سال‌ها قبل فراهم شده بوده است. از سال‌ها پیش عامدانه سکوهای اطلاعاتی دشمن یله و رها در اختیار تعاملی دشمن و مردم بود تا بتوانند برای خودشان داخل کشور ستون پنجم تشکیل دهند. و این مردم بودند که هزینه‌های سنگین دادند.
اگرچه همین مردم با همه‌ی تنوع‌ها و تکثرهای قومی، فرهنگی و هدف مشترک مثل همیشه با حضور در راهپیمایی ۲۲ دی به‌عنوان یک وفای به عهد با رهبر حکیم انقلاب جلوه‌ای ملی و جهانی داشتند و حضورشان حامل پیام‌های بزرگی برای دشمن بوده است اما زیر سایه‌ی غفلت مسئولان در باز کردن دوباره‌ی سکوهای مجازی دشمن و دسترسی راحت به اطلاعات غلط آنان، هنوز پیامدهای این کودتا به‌صورت پراکنده در جریان است و دوباره با آغاز به کار دانشگاه‌ها در روزهای ابتدای اسفند در دانشگاه‌ها به چشم آمد.
دانشگاهی که سیاست‌های لیبرالی حاکم بر آن سبب شده دشمن روی زمین دانشگاه حساب ویژه‌ای باز کند تا داستان اغتشاش در اسفندماه از آنجا آغاز شود. دانشگاهی که خیلی هم مثل مردم متدین کف میدان در جامعه، نیازی به بهانه ندارد و چرخه‌ی اغتشاشات در آن به‌واسطه‌ی حضور لایه به‌ظاهر تجددخواه اما عاری از بنیه‌ی سیاسی از مدت‌ها قبل شکل گرفته و در بزنگاه‌های سیاسی ادوار گذشته نیز خود را نشان داده است.

سنگ‌پراکنی به نخبگان
ببینید حال و احوال دانشجو و دانشگاه به کجا رسیده است! چند نفر که صورت‌هایشان را با ماسک پوشانده‌اند در دانشگاه شعار سلطنت می‌دهند تا مراسم عزیزان شهید در حوادث دی ماه را بر هم زنند. همان اقلیتی که به‌راحتی بی‌حجاب به دانشگاه می‌‌آیند، روزه‌خواری خود را هم به نمایش می‌گذارند و پرچم مقدس کشورشان را آتش می‌زنند. بعد هم جرأت می‌کنند با سنگ به جان دانشجویان بیفتند و حتی چاقوکشی راه بیندازند.
البته جای تعجب ندارد. وقتی با ریش گرو گذاشتن دولت‌مردان از آشوب‌گران سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۴۰۱ به‌عنوان وزیر و مدیر استفاده می‌شود و سردسته‌ی آشوب‌گران سال ۱۴۰۱ یعنی شریفی زارچی را با احترام به دانشگاه شریف باز می‌گردانند، وقتی اولین اقدام دولت چهاردهم، بازگرداندن دانشجویان آشوب‌گر و مجرمان آشوب ۱۴۰۱ به دانشگاه‌هاست و وقتی مقامات وزارت علوم دولت چهاردهم اعلام می‌کنند پیگیری‌های‌شان را تا آزادی آخرین دانشجوی بازداشت شده در کودتای دی ماه امسال ادامه خواهند داد، قصه همین است و درد همان...
اگرچه در همین میدان سیاسی صحنه‌های بی‌نظیری نیز خلق شد و اتفاقاً دل‌مان را قرص کرد که تنها جایی که نباید نگران اعتراضاتش شد همین دانشگاه است. میان هلهلهه عده‌ای هنگام پخش اذان، دانشجویان نماز جماعت برپا کردند. همان صحنه‌ای که یادآور نماز عاشورا بود و نشان داد دانشجوی مطالبه‌گر اهل نماز می‌تواند بهترین ظرفیت برای اعتراض‌های به حق مردم بوده، از طرفی خودش عاملی بازدارنده در مقابل لایه‌های ناامنی و شورش عناصر مخرب در فضای علمی‌ دانشگاه باشد و در برابر جریان وحشی سینه سپر کند.

مقصر فقط دانشجو نیست
علیرضا زادبر - پژوهشگر تاریخ معاصر در نوشتاری قابل تأمل آورده است: «مقصر فقط آن دانشجو نخبه نوزده، بیست، بیست‌ویک ساله دانشگاه شریف و امیرکبیر نیست که شعار جاوید شاه سَر می‌دهد.‌ او در نظام آموزشی «تست محور و کنکوری» تربیت شده است. او کجا از تاریخ سرکوب پهلوی در همین دانشگاه‌ها اطلاع دارد. او کجا هما ناطق می‌شناسد. استاد دانشگاهی که مورد تعرض ساواک قرار گرفت. مهندس بازرگان که زندانی ساواک بود. دکتر شریعتی که هجده ماه در انفرادی کمیته‌ی مشترک ساواک بود. دانشجویانی که از سر کلاس به جرم داشتن کتاب جلال آل‌احمد بازداشت می‌شدند. بخش عمده‌ای از هشت هزار زندانی سیاسی کمیته مشترک دانشجو بودند. آن استاد دانشگاهی که بیش از سه دهه از جمهوری اسلامی‌ حقوق کُلفت گرفت و پهلوی را بَزک کرد. آن نظام آموزشی که تاریخ برایش اهمیت نداشت‌. آن رسانه‌ای که تاریخ استبداد پهلوی را بیان نکرد. آن دستگاه‌های عریض و طویل فرهنگی با میلیاردها بودجه و... آن‌ها مقصر نیستند؟ یکم بهمن ۱۳۴۰ در دوران ریاست دکتر معتمد نیرو ویژه ارتش وارد دانشگاه شدند و چند دختر را هتک حرمت کردند. استبداد شدید و غلیظ پهلوی از این سه دانشگاه کینه داشت: تهران، شریف و امیرکبیر».

فتنه‌ی شناختی فاجعه‌بار دشمن
کار دشمن مشخص است. می‌خواهد با جنگ رسانه‎ای فکر و ذهن مردم را درگیر کند تا با هیاهو روی ذهن‌ها سبب شکست اراده‌ها شده، پیروز فتنه به پا شده باشد. تا نسل جوان تاریخ و شکوه و قدرت سرزمین خود را فراموش کند و سکوهای رهاشده دشمن بزرگ‌ترین برگ برنده دشمن در این عرصه است. منبع خبری و اطلاعاتی بسیاری از نسل جوان سکوهای دشمن است. اطلاعاتی با سوگیری‌های خاص در خصوص وضعیت و شرایط کشور که این نسل را به شناخت غلط رسانده تا آنچه را که مطلوب دشمن است باور کنند.
و آنچه مطالبه‌ی مردم است حکمرانی بر فضای مجازی مانند دیگر کشورهاست.
نمی‌شود باور کرد مسئولی که همچنان بر ول ماندن این فضا اصرار دارد، دچار نادانی و ناآگاهی است! نمی‌شود پذیرفت کسی که میان فتنه‌ی شناختی فاجعه‌بار دشمن، اصرار بر آزاد شدن سکوهای جنگ شناختی دارد، ناآگاهانه به نفع دشمن ایفای نقش می‌کند! امیدواریم دستور و تأکید اخیر امام انقلاب به سازمان اطلاعات سپاه برای مدیریت فضای سایبر، موجب مهار این فضا شود؛ وگرنه هر چه می‌گذرد، وضعیت به‌خاطر فضای مجازی رها بدتر می‌شود.

بی‌کفایتی‌ها را تمام کنید
طرح‌کودتا هنوز تمام نشده و قصد دشمن این است که عملاً نظام ‌اسلامی‌ را خلع ماهیت نموده از حیثیت و هویت، ساقط کند. مردم غیور و انقلابی، هرج‌ومرج و بی‌عاری را تاب نمی‌آورند. قرار نیست جوانان‌مان به مسلخ بروند و به شهادت برسند که مسئولان حقوق‌های نجومی‌شان را به‌رخ مردم مظلوم بکشند و به بی‌کفایتی‌های‌شان ادامه دهند.
قرار نیست دانشجونماهای داعشی با هزینه‌ی مردم و حکومت به دانشگاه بروند و اغتشاش کنند و پرچم آتش بزنند. قرار نیست استاد غرب‌زده‌ی مخالف نظام، کرسی تدریس داشته باشد و ذهن دانشجو را شستشو دهد. قرار نیست مجلس، تماشاچی باشد. قرار نیست ‌قوه‌‌ی قضائیه مماشات کند. خون مطهر شهدایمان را بیش از این نادیده نگیرید که قهر الهی از در و دیوار بر سرتان می‌ریزد و غرق‌تان می‌کند. به خودتان بیایید.

سال شصتم.شماره2940