هرجا گیر می‌کردیم می‌گفت: «بیا به مامان‌بزرگ ائمه توسل کنیم»، خودش هم تسبیحش را از جیبش درمی‌آورد و تندتند صلوات می‌فرستاد. می‌گفت: «من خیلی جاها دیدم مادربزرگ ائمه برای نوه‌های مغز بادامش چه کارها که نمی‌کند، ما بچه شیعه‌ها هم یک جورهایی می‌شویم نوه‌ی خانم».
گاهی که خیلی اذیت می‌شد می‌گفت: «قربون خانم برم! حالا غربتش رو حس می‌کنم! بازم تو غربت هوای همه رو داره».
راست می‌گفت، واقعاً راست می‌گفت، فکرش را که می‌کنم، حضرت خدیجه‌سلام‌الله‌علیها غریب است اما در اوج غریب بودن باز هم یک‌جورهایی آشناست. از وقتی همه‌ی هستی‌اش را خرج آرمان و عقیده و عشق آسمانی‌اش کرد. از وقتی سبک زندگی‌اش از آن همه تمول به فقر در شعب ابی‌طالب تغییر کرد، حتی یک کلمه‌ی درشت یا گلایه‌ای کوچک به رسول خدا نکرد، از بس خانم است مادربزرگ ما...
کمی که زندگی‌اش را مرور می‌کنم، به خودم می‌گویم اگر من یا ما جایش بودیم چه می‌کردیم، خانم قبل از ازدواج با رسول‌الله برای خودش کاروبار مفصلی داشت، کم خواستگار نداشت در مکه. همه او را می‌شناختند و حسابی سرشناس بود، میان همه‌ی آن مردها اما یکی را انتخاب کرد؛ همو که برگزیده خداوند بود، محمد مصطفی‌صلی‌الله‌علیه‌وآله...
بعد از خدا، دل پیامبر حتماً به خدیجه‌سلام‌الله‌علیها گرم بوده، از لحظه‌ای که کفار آسایش امین مکه را برهم زدند تا همان لحظه‌ای که تن سرد بانو را با دست‌های مبارکشان به خاک سرد قبرستان جنة‌المعلاة سپردند و بعد در غربت شعب، دست نازدانه و یادگار او را گرفتند و او از همان لحظه شد ام‌ابیهای بابا!
از بین اوراق تاریخ زندگی بانو نمی‌شود ساده گذشت، اینکه آن رفیق می‌گفت حضرت خدیجه‌سلام‌الله‌علیها مادربزرگ ما بچه شیعه‌هاست پر بیراه نبود. چراکه امیرالمؤمنان هم در دامن بانو بزرگ شد، درست وقتی شش یا هفت ساله بود به خانه‌ی نبی خدا رفت تا هستی و گوهر اسلام را بشناسد و تحت تعلیم حضرت رسول قرار گیرد. آن هم درست در روزهای جاهلیت. آن روزها حتماً خدیجه‌ی کبری‌سلام‌الله‌علیها نیز مثل یک مادر میزبان علی‌علیه‌السلام بود اصلاً برای همین است که به او ام‌الائمه می‌گویند.
مادربزرگ ما بچه شیعه‌ها، همه جوره هوایمان را دارد، اصلاً برای همین است که هر وقت دل‌مان تنگ می‌شود یا راه را گم می‌کنیم، بی‌اختیار اسمش روی لب‌مان می‌آید؛ چون آدم برای صدا زدن کسی که پناه دلش است، هیچ آدابی بلد نیست جز صمیمیت.
سال شصتم.شماره2940
