بوی نفت که می‌آید، تروریست‌ها هم پیدایشان می‌شود!
نویسنده :
معصومه جمشیدی
تا حالا به این تناقض خنده‌دار و البته تلخ دقت کرده‌اید؟ انگار ایالات متحده یک دستگاه «تروریست‌یاب» دارد که سنسورهایش فقط روی کلمه‌ی «نفت» حساس است! یعنی اگر در کشوری فقیر و بی‌آب‌وعلف که حتی یک قطره نفت هم ندارد، بدترین جنگ‌های داخلی و فجایع رخ بدهد، واشنگتن اصلاً کاری به کارش ندارد؛ نه کسی نگران حقوق بشر می‌شود، نه کسی هوس می‌کند برای آوردن «دموکراسی و آزادی» به آنجا لشکرکشی کند.
اما به دلایلی کاملاً «نامعلوم» و جادویی، تروریسم همیشه ناگهان در کشورهایی سبز می‌شود که روی دریایی از طلای سیاه خوابیده‌اند! انگار آدم‌بدها و گروه‌های خطرناک، ردیابِ خودشان را فقط روی پالایشگاه‌ها و چاه‌های نفت تنظیم کرده‌اند و آمریکا هم مجبور است برای مبارزه با آن‌ها دقیقاً همان‌جا خیمه بزند.
برای اینکه عمق این ماجرا را بهتر درک کنیم، بیایید یک سناریوی خیالی را تصور کنیم: فرض کنید همین فردا صبح در اخبار اعلام کنند که بزرگ‌ترین ذخایر نفت جهان در کشور سردسیر، آرام و بی‌حاشیه‌ای مثل «سوئد» کشف شده است. با شناختی که از سیاست‌های آمریکا داریم، باور کنید حتی یک ماه هم طول نمی‌کشد که بهانه‌ی مداخله جور شود!
اصلاً بعید نیست که دونالد ترامپ بلافاصله پشت تریبون برود، انگشتش را به‌سمت دوربین بگیرد و «گرتا تونبرگ» ـ همان دختر نوجوان و معروف سوئدی که فعال محیط‌زیست است ـ را به‌عنوان «رهبر خطرناک‌ترین شبکه‌ی تروریسم زیست‌محیطی» معرفی کند!
بعد هم احتمالاً شبکه‌های خبری‌شان پر می‌شود از تحلیل‌هایی که می‌گویند: «این دختر و طرفدارانش با بهانه‌ی حفظ طبیعت و کاشتن درخت می‌خواهند مانع استخراج نفت شوند و اقتصاد آزاد دنیا را به گروگان بگیرند؛ پس ما وظیفه داریم برای نجات جهان از دست این تروریست‌های سبز وارد عمل شویم!»
واقعیت این است که در دنیای سیاست، شعارهای قشنگی مثل مبارزه با تروریسم بیشتر شبیه روکشِ پرزرق‌وبرقی برای پنهان کردن اشتهای سیری‌ناپذیر قدرت‌ها در تصاحب ثروت و منابع دیگران است. هر جا منفعتی باشد، بهانه‌ی جنگیدن هم از آستین سیاست‌مداران بیرون می‌آید.
خلاصه اینکه در دنیای سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ، هیچ‌کس برای نجات بشریت دل نمی‌سوزاند و اوضاع دقیقاً مصداق همین ضرب‌المثل شیرین خودمان است: «گربه محض رضای خدا موش نمی‌گیرد».
سال شصتم.شماره2940