دانشگاه جای «شعبان بی‌مخ‌ها» نیست
نویسنده :
مسعود اکبری
1- دانشگاه در تمامی جوامع به‌عنوان «قلب تپنده‌ی آگاهی» و «مرکز ثقل نخبگی» شناخته می‌شود. این نهاد، حریمی است که در آن بناست «برهان و استدلال» جایگزین «جهل و تقلید طوطی‌وار» و «منطق» جایگزین «توهین و فحاشی» شود. با این حال، آنچه در روزهای اخیر در برخی صحن‌های دانشگاهی از سوی مشت اندکی از دانشجونمایان مشاهده شد، نه‌تنها نسبتی با سنت دیرین جنبش دانشجویی ایران نداشت، بلکه تداعی‌گر بازگشت جریانات «لومپنیزم» و بازتولید رفتارهای ضدفرهنگی تحت پوشش فعالیت دانشجویی بود. وقتی ساحت علم با هتک حرمت به مقدسات ملی و مذهبی آلوده می‌شود، باید پرسید که آیا دانشگاه همچنان سنگر بیداری است یا به حیاط‌خلوت پروژه‌های براندازی نیابتی تبدیل شده است؟
2-جنبش دانشجویی اصیل در ایران، همواره با صفت «ضداستکباری» و «ضداستبدادی» و «آرمان‌خواهی» شناخته می‌شده است. اما رفتارهای رادیکال اخیر، از جمله اهانت به پرچم که نماد تمامیت ارضی یک ملت است و پاره کردن تصاویر شهدای جنگ تحمیلی 12 روزه، نشان‌دهنده‌ی یک انحراف عمیق هویتی است. این جریان اندک، آگاهانه یا ناآگاهانه، به «پیاده‌نظام» و «سوخت موشک» اتاق‌های فکر در واشنگتن و تل‌آویو تبدیل شده‌اند. برای کسی که نام «دانشجو» را یدک می‌کشد، ننگی بالاتر از این نیست که مطالباتش با سوت و کف دشمنان قسم‌خورده میهن همصدا شود. این گروه، به‌جای تولید فکر، به «طوطیان رسانه‌ای» تبدیل شده‌اند که دیکته رسانه‌های تابلودار دشمن را در صحن دانشگاه فریاد می‌زنند.
3- تحولات اخیر را نباید جدا از پازل کلان امنیتی منطقه تحلیل کرد. در شرایطی که ایران در برابر تهدیدات خارجی در آماده‌باش کامل به سر می‌برد، ایجاد آشوب داخلی و پروژه‌ی «کشته‌سازی»، دقیقاً قطعه‌ی اول از دومینوی مداخله‌ی نظامی بیگانه است. کسانی که فضای دانشگاه را به تشنج می‌کشند، آگاهانه یا از سر جهل، در حال مهیا کردن توجیهات لازم برای فشارهای بین‌المللی و حملات احتمالی دشمن هستند. تاریخ معاصر نشان داده است که هرگاه انسجام داخلی مخدوش شود، اشتهای استعمار برای دریدن تمامیت ارضی ایران افزون‌تر می‌شود.
4- ریشه‌ی اصلی این رفتارهای بدوی و هیجانی را باید در «ولنگاری فضای مجازی» جستجو کرد. در حالی که رهبر حکیم انقلاب بارها بر لزوم حکمرانی هوشمندانه بر فضای مجازی تأکید کرده‌اند، رها کردن این فضا باعث شده است تا بخش کوچکی از بدنه‌ی دانشجویی، در حصارهای خبری ساخته شده توسط دشمن محصور شوند. وقتی مرجع فکری دانشجو، رسانه‌هایی باشند که رسماً توسط دلارهای آمریکایی و لابی‌های صهیونیستی اداره می‌شوند، خروجی آن چیزی جز تنفر، یأس و رفتارهای «شعبان‌بی‌مخی» نخواهد بود. این دانشجویان در دنیایی موازی زندگی می‌کنند که صفر تا صد آن توسط دشمن مهندسی شده است.
5- یکی از نکات تأمل‌برانگیز این است که عموم مردم ایران، علی‌رغم تحمل فشارهای سنگین اقتصادی که خود محصول تحریم‌های ظالمانه همان حامیان آشوب است، با هوشمندی دست دشمن را خوانده و با این جریانات همراهی نکردند. مردم نجیب ایران نشان دادند که میان «اعتراض به وضع موجود» و «بازی در زمین دشمن» تفاوت قائل‌اند. اما در مقابل، مایه‌ی تأسف است که بخشی از بدنه دانشگاهی که انتظار می‌رفت پیشروتر از جامعه باشد، به‌جای تحلیل علمی مشکلات، به شعارهای استادیومی و فحاشی‌های رکیک روی آورده است. این سقوط اخلاقی، نشان‌دهنده‌ی غلبه هیجان بر عقلانیت است.
6- نام «شعبان جعفری» در تاریخ ایران با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ گره خورده است؛ فردی که با ایجاد آشوب خیابانی، جاده را برای سرنگونی دولت ملی و بازگشت استبداد پهلوی هموار کرد. امروز نیز کسانی که در صحن دانشگاه به نمازگزاران هجوم می‌برند و فضای علمی را با عربده‌کشی مسموم می‌کنند، در واقع نسخه مدرن همان اوباش هستند. هدف یکی است و آن، بی‌ثبات‌سازی کشور برای اجرای سناریوی بیگانه است. در این میان، تفاوت تنها در پوشش است؛ یکی با لُنگ و چماق و دیگری با افرادی فحاش با ظاهر دانشجو و مجهز به چاقو و سنگ.
7- در این میان یک سؤال مهم وجود دارد و آن اینکه، چرا باید در دانشگاه‌هایی که با هزینه‌ی بیت‌المال و مالیات همین مردم اداره می‌شوند، عده‌ای معدود اجازه یابند به نیابت از دشمن، فضای دانشگاه را مسموم کنند؟ بر همین اساس مدارای بیش از حد وزارت علوم و رؤسای دانشگاه‌ها با جریانات ساختارشکن، نه نشان‌دهنده‌ی سعه‌صدر، بلکه نوعی «ترک فعل» تعبیر می‌شود. در دورانی که نقد کوچک در رژیم گذشته با شکنجه‌گاه‌های ساواک پاسخ داده می‌شد، امروز برخی از آزادی موجود سوءاستفاده کرده و به مقدسات ملی می‌تازند. وقت آن رسیده است که دستگاه‌های مسئول میان «دانشجوی منتقد» و «مهره امنیتی دشمن» تمایز قائل شده و برخورد قاطع و قانونی را در دستور کار قرار دهند.
8- نگاهی به فهرست حامیان آشوب‌های اخیر، حقایق تکان‌دهنده‌ای را آشکار می‌کند. از تروریست‌های تکفیری و تجزیه‌طلبان گرفته تا مفسدان اقتصادی فراری و بانیان جزیره‌ی فحشاء همگی در یک نقطه‌ی مشترک به تفاهم رسیده‌اند و آن توهم نابودی جمهوری اسلامی است. حضور دانشجویی که با هزینه‌ی این نظام درس می‌خواند در این جبهه، چیزی جز انتحار سیاسی و اخلاقی نیست. دانشجو باید از خود بپرسد چگونه است که مطالبات او با مطالبات قاتلان سرداران ملی و دشمنان خونی ایران یکی شده است؟!
9- تاریخ جنبش دانشجویی با خون شهیدان ۱۶ آذر ۳۲ آبیاری شده است؛ همان‌هایی که علیه سفر نیکسون و دخالت آمریکا جان دادند. چقدر طنزآمیز است که امروز عده‌ای تحت نام دانشجو، دست‌بوس همان قدرت‌هایی شده‌اند که عاملان اصلی کودتا علیه ملت ایران بودند. امام خمینی‌ره حتی در سخت‌ترین دوران تبعید، حاضر نشدند از حمایت قدرت‌های بیگانه (حتی در حد استفاده از تریبون‌های دیپلماتیک دشمنان شاه) استفاده کنند تا لکه ننگ وابستگی بر پیشانی انقلاب ننشیند. این «استقلال مطلق» بود که به مردم اطمینان داد رهبری انقلاب از بطن اراده ملی است، نه مهره‌ی شطرنج قدرت‌ها.
10- تجربه‌ی فتنه ۸۸ نشان داد که جریان آشوب، تا کجا می‌تواند سقوط کند. شعار «اوباما یا با اونا یا با ما» و نامه‌نگاری برخی عناصر داخلی برای اعمال تحریم‌های فلج‌کننده علیه مردم ایران، سند ننگی است که هرگز پاک نخواهد شد. جریانی که امروز در دانشگاه‌ها آتش‌افروزی می‌کند، استمرار همان تفکر ذلیلانه‌ای است که رهایی را در «دخالت خارجی» می‌جوید. این جماعت، مفهوم «وطن» را در قاموس سیاسی خود ندارند و تنها راه رسیدن به قدرت را آویزان شدن از اجنبی می‌دانند.
11-- کسانی که امروز شعار بازگشت رژیم منحوس پهلوی سر می‌دهند، یا تاریخ نمی‌دانند یا خود را به خواب زده‌اند. رضاخان میرپنج، محصول کودتای انگلیسی ۱۲۹۹ بود و همان اربابان وقتی تاریخ مصرفش تمام شد، او را چون مهره‌ای سوخته تبعید کردند. محمدرضا پهلوی نیز با کودتای آمریکایی ـ انگلیسی ۲۸ مرداد به قدرت بازگشت. میراث پهلوی، میراث «عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی» بود که به عنایتی می‌آمدند و به اشارتی می‌رفتند. بازگشت به این دوران، بازگشت به عصر حقارت ملی است.
12- در پایان، باید تأکید کرد که اکثریت قاطع بدنه‌ی دانشجویی ایران، جوانانی فهیم، بصیر و باایمان هستند که علی‌رغم انتقادات، مرز میان اعتراض و وطن‌فروشی را به‌خوبی می‌شناسند. این «اکثریت هوشمند» باید با تبیین و روشنگری، فضا را از اقلیت پرسروصدا بازپس بگیرند. دانشگاه باید جایگاه نقد باشد، اما نقد ملی، نه نقد نیابتی. کسی که جاده‌صاف‌کن تحریم و جنگ علیه میهن خود می‌شود، دیگر دانشجو نیست؛ او تنها بازیگری است که در تئاتر سایه‌های دشمن، نقش «شعبان بی‌مخ» و «مزدور دشمن» و «پادوی ترامپ و نتانیاهو» را بازی می‌کند. برای حفظ ایران، باید دانشگاه را از این ویروس مصون داشت.
سال شصتم.شماره2940