از فدک تا میدان

حساب شب‌های میدان از دستم در رفته است. دویست و چندمین شبش را هر وقت تلویزیون اعلام می‌کند متوجه می‌شوم؛ اما می‎‌دانم روی این خط زمانی که در عصر جدید من را نشانده روی موج آن، حوادثی اتفاق افتاده که شاید خیلی‌ها دل‌شان می‌خواسته ذره‌ای از آن را در چارچوب ایران مقتدر ببینند، انگار همین دیروز بود که رزق سال‌مان را در میدان گرفتیم آن هم موقع خواندن دعای تحویل سال و عید فطر و با تقویم آمدیم و رسیدیم به محرم و در پناه پرچم حضرت امام حسین‌علیه‌السلام با سینه‌زنی دل سبک کردیم و در این بین حتماً کاروان شهدا همراه‌مان بوده است، زمان گذشت و رسیدیم به فاطمیه، همان روزهایی که آقای شهید ایران فرمودند روزی سال‌شان را از آن می‌گیرند. همه‌ی این شب‌ها میدان، نیایش بود، رفیقانه‌هایی که شکل‌گرفته، بچه‌هایی که حالا در این هشت ماه و خرده‌ای بزرگ شده‌اند، دست‌هایی که هنوز محکم پرچم‌ ایران را توی مشت‌شان نگه داشته‌اند و هربار که آقای رشید ایران بیانیه‌ای برای این بعثت می‌دهد این دست‌ها استوارتر با پرچم گره می‌خورند و عزم‌شان برای میدان‌داری و جان‌فدایی جزم می‌شود.
حالا میدان شده یک رکن ثابت زندگی ما، رکنی که نمی‌شود به سادگی از کنارش گذشت، شب‌های ایران حالا به یُمن دعای حضرت مادر و مهر فرزندانش، روشن‌تر از همیشه است و این میدان باید برای ایران در آینده هم گره‌گشا باشد چنانچه چشم امید خیلی‌ها به همین دست‌هایی است که مشت می‌شود و به نشانه‌ی تکبیر خنکای هوای پاییز را می‌شکافد.
میدان حالا یک سبک زندگی است، سبکی که عفیف و محترم و ایرانی است و زنانه‌هایش از جنس همان زنانه‌هایی است که بچه‌هایشان را روزهای دهه‌ی شصت تا پای اتوبوس همراهی می‌کردند و بعد دل به خدا می‌دادند و جگرگوشه‌شان را راهی جبهه‌های جنوب می‌کردند، جنس این مادرانه‌ها اعجاب‌آور است تا جایی که صدای دشمن را درآورده و رانده و مانده شده از تصمیم‌گیری!
این مقاومت حتماً گواه روشنی از مقاومت بانویی است که ایستاد، خطبه‌ی فدک خواند و تمام قد از حق ولی زمان دفاع کرد و گویا نور بزرگ حضرت مادر تابیده بر دل‌های اهل میدان، که بدون هیچ رعب و وحشتی مقابل تمام کفر ایستاده‌اند و فراتر از رجزخوانی میدان‌داری می‌کنند.

سال شصت و یکم.شماره2967