ط میان ابروهایم مرا یاد دلواپسیهای مادرانه میاندازد و چروکهای کنار چشمم، یاد خندهها و روزهایی که خستگی را پشت لبخندم پنهان کردم. صورتم روزهای زیادی را از سر گذرانده است
نویسنده :
معصومه جمشیدی
تازگیها با هنر ژاپنی «کینتسوگی» آشنا شدهام؛ هنری که در آن، ظرفهای شکسته را با طلا ترمیم میکنند. ترکها را نهتنها نمیپوشانند، بلکه با طلا برجسته میکنند؛ انگار هر شکستگی داستانی دارد که ارزش دیده شدن دارد. این هنر باعث شد یک روز بیشتر به صورتم در آینه نگاه کنم؛ به خطهایی که تا چند وقت پیش، دلم نمیخواست ببینمشان. خط میان ابروهایم مرا یاد دلواپسیهای مادرانه میاندازد و چروکهای کنار چشمم، یاد خندهها و روزهایی که خستگی را پشت لبخندم پنهان کردم. صورتم روزهای زیادی را از سر گذرانده است؛ از انتظار تولد فرزندم و درد زایمان تا شببیداریها، نگرانی وقت بیماری و سالهایی که دستش را گرفتم تا راه رفتن و نوشتن بیاموزد. دستهایم هم کم از صورتم ندارند. سالها غذا پختهاند، لباس شستهاند و سفرهای چیدهاند که عزیزانم دور آن جمع شوند. روزهای کرونا را فراموش نمیکنم؛ وقتی مدرسهها تعطیل شد، کنار فرزندم نشستم و با همین دستها مداد را میان انگشتانش گذاشتم تا مشق بنویسد. زندگی منتظر نمانده بود و من هم، با همهی نگرانیهایم، کارم را ادامه میدادم. مادری و همسری برایم فقط انجام چند وظیفه نبود؛ عشقی بود که در مراقبت، صبوری و حفظ حرمت خانه خودش را نشان میداد. رنج زایمان، سالهای پرورش فرزند و تلاش برای گرم و امن نگهداشتن خانه، بخشهایی از زندگیاند که نمیتوان بهسادگی از کنارشان گذشت. البته زن فقط در این نقشها خلاصه نمیشود؛ او حق دارد برای خودش وقت بگذارد، بنویسد، بیاموزد و رؤیاهایش را دنبال کند. حالا دیگر نمیخواهم با یک دختر بیستساله رقابت کنم. هر دوره زیباییهای خودش را دارد جوانی، میانسالی و کهنسالی. حال با همین دستها برایتان مینویسم: چروکهای صورتتان را دوست بدارید؛ آنها شناسنامهی تجربههای شما هستند. هر خط، روایت یک انتظار، یک آغوش، یک نگرانی یا عشقی است که سالها در دل نگه داشتهاید. در کینتسوگی، طلا روی ترک مینشیند تا شکستگی را به بخشی از زیبایی تازهی ظرف تبدیل کند. کاش ما هم گاهی با همین نگاه به خودمان بنگریم؛ برای فراموش نکردن عشق و تجربهای که از دل سالها زندگی به دست آوردهایم. شما فقط زنی نیستید که سالها از عمرش گذشته؛ زنی هستید که سالها زندگی کرده، عشق ورزیده، خانه ساخته و هنوز حرفهایی برای گفتن و رؤیاهایی برای دنبالکردن دارد.