یک قلقلک به مغز
بس کن الهامعلی!
دیگه داره کم‌کم باورم می‌شه هر اسمی انرژی خودش رو داره! نه اینکه پاشم برم اسم مادر پدر طرفو گیر بیارم تا ارتعاش اسم و عنصر طبیعی و سیاره‌ی حاکمش رو محاسبه کنم ها... نه! دارم با چشمای خودم می‌بینم. الان مثلاً همین الهام علی اف. درسته که تو مملکت خودش این اون اسمی نیست که دخترا از شنیدنش ریسه برن و پسرا ته کوچه بازیش ندن، اما در جهان موازی انرژیش داره از رگ و ریشه‌ی ایرانی ساطع می‌شه و به هرحال نمی‌شه جلوشو گرفت. فکر کنم شبا که می‌خوابه از پوسته‌ی الهام آذربایجانی شیفت می‌شه تو پوسته‌ی الهام ایرانی. پیشاپیش از همه‌ی الهام خانم‌ها عذرخواهم ولی این الهام از اون الهام‌هاست! خب طبیعیه هرشب از جلد سیاست‌مدار سیبیلو با اون اِهن و تلپ رفتن به جلد یه تیتیش مامانی بلاگرفته و خیرندیده آدمو رگ به رگ می‌کنه! فقط از یه الهام عقده‌ای برمیاد که شب بخوابه و صبح پاشه و قانون «ممنوعیت حجاب در نظام آموزشی» تصویب کنه. اونم برای کشوری که 90 درصد مسلمان هستن! حالا خدا به داد شبش برسه، یهو قاطی نکنه یه کشیده بخوابونه زیر گوش شوهرش و نعره بزنه: «پاینده باد قره‌باغ!» خلاصه انقدر روده‌درازی کردم که بگم آقا، هر محجبه‌ای که تو خواب ریمل این دوستمون رو برداشته لطفاً امشب دیگه بذاره سرجاش! شاید از سر لج افتاد. در ضمن، الهامعلی! اُف بر تو باد!
از ما بهترون که می‌گن ماییم
کی گفته عروس شدن سخته؟ همین الان اراده کنم می‌تونم همچین جهیزیه‌ای رو جیرینگی تصاحب کنم. آی آقایی که تعلل می‌کنی واسه زن گرفتن، کجا لوازم خونه‌ی سوپرلوکس پینک می‌خوای پیدا کنی؟ هان؟ از قدیم گفتن زندگی رمانتیک صورتی رنگه... ست ماهیتابه و کفگیر ادایی می‌چینم برات از این سر تا اون سر، ماکارونی می‌پزم بوش، هوش از سر بپرونه. به جهنم که قدرت خرید گوشتت قد یه بندانگشته، عوضش عشق لابه‌لای تارهای ماکارونی بیداد می‌کنه. حالا یه تار مو هم دیدی زلف یاره و نمک زندگی. یهو می‌بینم آخ! سس قرمز یادم رفت بیارم سر اون میز فندقی‌مون، میری سر یخچال کیف می‌کنی! پوستر موادغذایی چسبوندم ته یخچال که چشمات هم چپ شه و هم به قول قدیمیا سیر شه! ترشی ریخت رو لباست؟ فدا سرت، دکمه‌ی ماشین لباسشوییمو فشار میدم قلقلی‌های توش بچرخه دور هم بخندیم، خودمم لباساتو چنگ می‌زنم. مهم دل خوشه بابا... برو کتری برقی رو روشن کن یه چایی بذار با سریال جدید بخوریم. ال‌سی‌دی آوردم برات فول‌آپشن! انقدر مدرن و بر پایه‌ی فناوری سبز و محیط زیست دوسته که اساس کارش مدیتیشنه. اینجوریه که جلوش می‌شینی به صفحه‌اش خیره می‌شی، سناریوی سریال رو خودت تصور می‌کنی میری به عمق داستان... دیشب به آقای خواستگار این توضیحات رو دادم ولی بدجور دلم شکست. بهم گفت پس منم جیرینگی خونه رو اوکی می‌کنم. گفتم: «آخ‌جون! کجا؟» گفت: «چادر مسافرتی در حیاط مامانم اینا.» حالا من که با فامیل شوهر آبم تو یه جوب نمیره، اما چادر رو دیگه با چی پر کنم آخه؟
اتفاق
مامان خودم را می‌خواهم؛ نفیسه جونِ قبل از چت‌جی‌پی‌تی!
داشتیم مثل آدم زندگی‌مان را می‌کردیم؛ خودم کردم که لعنت بر خودم باد!
اولش که برنامه را روی گوشی‌اش نصب کردم، خیلی هم خوب بود:
خرید داروهای بدون نسخه به حداقل رسیده بود چون «جی‌تی‌جان» به‌شدت با خوددرمانی مخالف بود.
دورریز میوه و زباله خشک هم صفر شده بود؛ چون مامان از هر چیزی که هنوز با دندان غیرمسلح جویده می‌شد، ترشی و مربا درست می‌کرد.
توی باغچه‌ی دو متریِ خانه، همه جور بذر گل، گیاه، سبزی و صیفی‌جات کاشته بود. ما نگران بودیم ریحان‌ها زیر برگ‌های خیار چنبر له نشود اما مامان مطمئن بود خربزه‌هایی که با بادمجان پیوند زده، حتماً محصول خوبی می‌دهد.
اینکه درِ یخچال‌مان پُر شده بود از عکس‌های خانوادگی که مامان با هوش مصنوعی پای برج ایفل و جنگل آمازون و آبشار نیاگارا درست کرده را هم می‌شد یک‌جوری ندید گرفت.
اما از وقتی متوجه شدیم مکالمه‌ی تلفنی مامان با خاله، از دو ساعت در روز به زیر ده دقیقه رسیده، زنگ هشدار در خانه به صدا درآمده.
اوج فاجعه آنجا بود که وقتی با دوستم سر تولدش قهر کرده بودم مامان گفت: «خیلی متأسفم که این اتفاق برایت افتاده. دوست داری با هم یک برنامه‌ی منسجم برای این مشکل تنظیم کنیم؟»
این‌طوری نمی‌شود! شاید یک روز وقتی مامان خواب است، اتفاقی دستم بخورد به برنامه‌های گوشی‌اش و جی‌تی جان هوا شود. اتفاق است دیگر!
وضعیت
استاتوس، استوری، وضعیت، ماجرا، جریان! اصلاً شما هر اسمی دوست دارید رویش بگذارید. مهم، پیامی است که قرار است منتقل کند. این سلاح دوربُرد با قدرت کشتار جمعی و فردی، شامل عکس‌نوشته‌های اینترنتی، سخنان بزرگان، اشعار کوتاه یا متن تایپ شده می‌باشد.
«درخت هر چه پربارتر، افتاده‌تر.» کنایه به خواهرشوهری است که تازه مدرک دکترایش را گرفته.
«سخت گذشت تا فهمیدم هیچ چیز از هیچ‌کس بعید نیست!» آقای نامزد، دیر سر قرار حاضر شده و معنی و مفهوم آن این است که کار پسر زار است و حداقل تا یک هفته باید منت کشی کند.
«یک عقاب همیشه تنهاست!» طعنه‌ی سنگین یک آقا پسر به دوستان گرمابه و گلستان‌اش است که مدتی است درست و حسابی تحویلش نمی‌گیرند.
دختر خانمی که دوستش تازگی‌ها رفته توی قیافه عبارتی شبیه به این را استوری می‌کند: «این حجم از اعتمادبه‌نفس رو گیگی چند می‌خری؟»
استوری‌ها بسته به موقعیت اجتماعی، نسبت فامیلی، تعداد سال‌های دوستی و درجه‌ی عشق، دلخوری و خشم و عصبانیتِ استوری کننده متفاوتند.
اگر استوری مشکوکی دیدید و شک داشتید نوک پیکان به‌طرف شماست یا یک عکس و متن «بی‌منظور» و عمومی است، به یکی از اقوام یا دوستان مشترک زنگ بزنید و بپرسید آیا آن‌ها هم استوری مذکور را دیده‌اند یا خیر! احتمال دارد کاربر مورد نظر فقط شما را برای دیدن کنایه‌اش انتخاب کرده باشد. البته این راه حل برای افراد حساس توصیه نمی‌شود. آن‌ها بهتر است کلاً استوری‌ها را چک نکنند؛ والا! چه کاری است آخر!
سال شصت ویکم.شماره2966