آقای قوه قضائیه و خانم بهروز آذر! دقیقاً با شمائیم!
دیدید حق با جمهوری اسلامی بود؟ این جمله‌ای است که کاربران زیر محتوای وایرال شده گذاشته‌اند؛ ابتذال در بوستان گفتگو اتفاق افتاده است. اگرچه نامش را رویداد گذاشته‌اند اما هیچ ارتباطی با یک رویداد ورزشی ندارد و بیشتر به تن‌نمائی زنانی که برای فروش بیشتر محصولات، حرکات ناموزون! انجام می‌دهند تنه می‌زند؛ آن هم جلوی چشم همه و در ایام شهادت حضرت زهراسلام‌الله‌علیها، شاهدش هم مرد فوکول پاپیون‌زده‌ی برنامه است که با دقت حرکات مبتذل زن میان معرکه و حلقه‌ی مردان دورش را که به نظاره ایستاده‌اند، رصد می‌کند مبادا کسی متعرض یا معترض شود و گزندی به ابزارهای جنسی تبلیغاتی‌شان برسد. حالا دیدید حق با جمهوری اسلامی بود؟ و موضوع تنها دو تار موی ناقابل نبود؟
نویسنده :
نیلوفر حاج قاضی
ما بی‌اطلاع هستیم!
این‌بار هم مثل همیشه انتشار ویدئوهای این برنامه کار دست مسئولان داد. مسئولانی که یا خوابند یا خود را به خواب زده‌اند. دستگاه‌های مرتبط شانه از زیر بار مسئولیت خالی می‌کنند و خود را بی‌خبر نشان می‌دهند. و حالا اعزام کارشناس پس از شکل‌گیری این حاشیه‌ها چه دردی را دوا می‌کند؟ اگر متولی ورزش استان از برگزاری رویدادی در پایتخت بی‌اطلاع بوده، چه نهادی مجوز آن را صادر کرده و چه دستگاهی مسئول نظارت بر محتوای برنامه‌ها بوده است؟
مهم‌تر اینکه قرار بوده در بخش نمایشگاهی بوستان گفتگو، صاحبان این صنعت تنها شاهد برگزاری نمایشگاه تجهیزات ورزشی «فیتکس» باشد اما به نقش‌آفرینی و بدن‌نمائی زنان نیز مزین شد تا فروش بیشتری بگیرد. به نمایش گذاشتن حرکات نمایشی و اجراهایی که نه با استانداردهای یک نمایشگاه تخصصی ورزشی سازگار است و نه با ضوابط فرهنگی و قانونی حاکم بر رویدادهای عمومی جامعه هم‌خوانی دارد. سطح ابتذال ویدیوهای منتشر شده هم تا جایی بود که برخی کاربران می‌گفتند محال است ایران باشد حتماً در کشور دیگری است و رویش صداگذاری کرده‌اند!
نوش‌دارو پس از مرگ سهراب
بعد از واکنش‌های عمومی، دادستانی تهران از بازداشت یک بلاگر زن ورزشی و صدور حکم جلب برای یکی از عوامل برگزاری «نمایشگاه فیتکس تهران» خبر داد. اگرچه برخورد قضایی و مسدودسازی صفحه نمایشگاه، اقدامی ضروری است اما نوش دارو پس از مرگ است. حتی مردم می‌پرسند اگر این ویدئو توسط زن بلاگر در معرض دید قرار نمی‌گرفت آب از آب تکان نمی‌خورد؛ نه هشداری، نه حکم جلبی و نه بازداشتی.
از نمایشگاه که بگذریم ناهنجاری‌های کوچه و خیابان امان مردم را بریده است. اگر هم در خانه بمانیم روزی نیست که شاهد عکس‌ها و ویدئوهای بلور شده از تن‌نمائی و برهنه‌گردی برخی نباشیم. حالا در بروز این پدیده‌ی شوم کجای پای نظام می‌لنگد؟
خانم بهروز آذر شما کجا زندگی می‌کنید؟
حالا میان این هم‌آشفتگی معاونت زنان قوه‌ی مجریه به زنان جامعه مژده‌ی جدیدی داده است؛ برگزاری لیگ فوتبال زنان. قبل‌تر هم صفحه‌ی معاونت را به خبر قول اعطای گواهینامه‌ی موتور سیکلت به دختران سرزمینش مزین کرده است. دل‌مان می‌خواهد از ایشان بپرسیم که دقیقاً در کدام سرزمین زندگی می‌کنند؟ شما کجایید که دغدغه‌ی مهم زنانش، نه امکان ازدواج و فرزندآوری است نه مدیریت معیشت مردش برای سفره‌ی خانواده است و نه تربیت فرزندش در مدارس تراز بلکه تنها ضرورت زنانش رسیدن به رؤیای لیگ برتر است؟ دقیقاً کجائید خانم بهروز آذر؟ این‌ها که می‌گویید دغدغه‌ی شماست یا سیاست بازی‌هایتان؟ خانم بهروز آذر نمی‌دانم اما حتماً شما هم مادر شده‌اید یا نازنینی را اطراف‌تان دارید که بدانید و متوجه شوید اصلاً می‌تواند یا قدرت و توان لازم را برای موتورسواری دارد یا نه؟ آیا یک موتور سیکلت که قبل‌تر از آن به‌عنوان «مرکب مرگ» یاد می‌شد می‌تواند امنیت جانی و بدنی تن و بدن لطیف دختران و بانوان را تضمین کند؟ حالا موضوعات دیگر بماند...
از معاونت بانوان ریاست‌جمهوری می‌خواهیم که سری به مجازی بزند و آماری از قربانیان موتورسواری بانوان بگیرد. یا ویدئوی پربازدید 4 دختر دانش‌آموز را که با هم روی یک موتور نشسته‌اند و با سرعتی مرگ‌بار خیابان را از میان خودروها طی می‌کنند نگاهی بیندازند شاید موتورسواری بانوان برای‌شان در درجه‌ی چندم بعد از مشکلات تأمین دارو، مشکل ازدواج چند میلیون دختر مجرد، مشکلات مسکن زنان سرپرست خانوار و ا یجاد اشتغال و شرایط کار مناسب برای دختران قرار گرفت.
از هیاهو نهراسید
چند روز پیش جناب حجت‌الإسلام اژه‌ای هم درباره‌ی لزوم اجرای قانون عفاف و حجاب و نهراسیدن از فضاسازی‌ها و جوسازی‌ها در این‌باره تأکید کرده، اعلام کردند که مسئولین باید وظایف خود را در این‌باره انجام دهند. اکنون که فضای جامعه با سرعت از حجاب و عفاف عبور کرده به عریانی و بی‌حیاییِ علنی رسیده، مقابله با این شرایط، بسیار هم دشوارتر شده است بهتر است آستین بالا زده به صحبت‌های مطلوبی که خودشان فرمودند عمل کرده به حرف و سخن اکتفا نکنند.
بارها و بارها مطالبه مردم خسته از ناهنجاری‌های اجتماعی، همت مسئولین در الزام و اجرای قانون حجاب در اماکن دولتی و خدمات شهری بوده است. محرومیت از خدمات اجتماعی برای افرادی که جامعه، میادین خیابان‌ها و حتی اماکن مقدسه را با خلوت‌گاه خود اشتباه گرفته‌اند.
نمونه‌اش هم تجربه‌ی کاربری که گفته است؛ «امروز ۲۹ مهر ۱۴۰۵ به یکی از مراکز تعویض پلاک مراجعه کردم، خوشبختانه در ابتدای ورودی، یکی از مسئولان اعلام می‌کرد به خانم‌های بی‌حجاب خدمات ارائه نمی‌شود... عمده‌ی افراد بی‌حجاب، شال با روسری سر می‌کردند و تا آخر کار هم بر نمی‌داشتند... البته دو سه نفر لجباز همه جا هستند! یه بدبختی رو هم دیدم که مجبور شده بود لنگ ماشین رو سرش بیاندازه تا کارش راه بیفته... بقیه‌ی نهاد و سازمان‌ها یاد بگیرند و بی‌تفاوت نباشند.»
سال شصت ویکم.شماره2966