پسرم، ایران از آتش برمی‌خیزد
اسفند که رسید، جنگ دوباره در خانه‌هایمان را کوبید. خبر شهادت رهبرمان، سیدعلی خامنه‌ای، داغ سنگینی بر دل‌ها گذاشت و فاجعه‌ی میناب، داغی دیگر.
نویسنده :
معصومه جمشیدی
نامه‌ای برای روزی که شاید دیگر نباشم:
پسرم!
شاید روزی این نامه را بخوانی که من دیگر نباشم؛ تنها قاب عکسی از من روی دیوار مانده باشد و تو، با موهایی که لابه‌لایشان سپیدی نشسته، کنار فرزندانت بنشینی. آن روز، اگر از تو پرسیدند مادربزرگ‌شان در روزهای جنگ چه می‌کرد، برایشان بگو گاهی دست از کار می‌کشید، به صورت تو نگاه می‌کرد و زیر لب دعا می‌خواند. بگو می‌ترسید، اما نمی‌خواست ترس، آخرین چیزی باشد که از او به یاد می‌آوری.
برای فرزندانت از خرداد ۱۴۰۴ بگو؛ از جنگ دوازده‌روزه‌ای که ناگهان آسمانمان را ناآرام کرد. از روزهایی که با شنیدن صدای تلفن، پیش از آنکه گوشی را بردارم، دلم هزار راه می‌رفت. بعد دی‌ماه رسید؛ با التهاب خیابان‌ها و دل‌هایی که هر کدام نگران فردای ایران بودند. پیش از آن و در همان روزها، خبرهای جزیره‌ی اپستین هم پیش چشم جهان بود؛ قصه‌ی تلخ انسان‌نما‌هایی که حرمت کودکان را زیر پای قدرت و هوس گذاشته بودند. چه دنیای غریبی، پسرم؛ دنیایی که در آن، هم کودکی قربانی بی‌پناهی می‌شود و هم مادری تمام شب برای امنیت فرزندش دعا می‌کند.
اسفند که رسید، جنگ دوباره در خانه‌هایمان را کوبید. خبر شهادت رهبرمان، سیدعلی خامنه‌ای، داغ سنگینی بر دل‌ها گذاشت و فاجعه‌ی میناب، داغی دیگر. هنوز نمی‌توانم به آن کودکانی فکر کنم که صبح با کیف و دفتر از خانه بیرون رفتند و مادرشان شاید سفارش کرده بود زود برگردند. چه کسی می‌دانست بعضی از آن بوسه‌های دم در، آخرین بوسه خواهد بود؟ هر بار به مادران‌شان فکر می‌کنم، چشم‌هایم می‌سوزد. دلم می‌خواهد زمان به عقب برگردد؛ به همان صبح معمولی، به همان کیف کوچک، به همان خداحافظی ساده.
پسرم، در این روزها جوانان‌مان از مرزها دفاع کردند، پدرها نگران نان فردا بودند و مادرها با دست‌هایی خسته سفره می‌چیدند. مردم، با همه‌ی اختلاف‌هایشان، به خیابان آمدند تا بگویند این خانه را دوست دارند.
من ایمان دارم ایران از آتش برمی‌خیزد؛ مثل ققنوسی که نیرومندتر از خاکستر بال می‌گشاید. آرزو دارم روزی که این نامه را برای فرزندانت می‌خوانی، حضرت صاحب‌الزمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه ظهور کرده باشد و ایران پناه امن انسان‌های نیک‌خواه و ستمدیده‌ی جهان باشد.
اگر آن روز من نبودم، به فرزندانت بگو مادربزرگ‌شان برای ایران گریست، برای کودکان میناب اشک ریخت، اما امیدش را به فردا نفروخت.
پسرم، پیروزی آن روزی کامل می‌شود که دیگر هیچ مادری با ترس به خواب نرود و هیچ کودکی از صدای اسمان نلرزد. من به آن روز ایمان دارم حتی اگرسهم من از آن همین قاب عکس روی دیوار باشد.
سال شصت ویکم شماره2966