فراقی جانسوزتر از فراق یوسف

خانه سجاد باز ماتمکده شده است. باز دیدن طفلی در حال آب خوردن یاد عزیزانش را برایش زنده کرده است می‌گرید و با ناله علی‌اصغر را صدا می‌کند: برادرت به فدای لبان خشکت علی. در کنارش هستم تا قالب تهی نکند از ماتم کربلا. روز عاشورا نیز در آغوشش گرفتم تا جان نسپارد از اندوه از دست دادن پدر و برادران و اسارت مخدرات آل‌‌ر‌سولصلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین.
این کار هر روز سجاد است و من هر روز نظاره‌اش می‌کنم. از اندوهش فرشتگان در رنجند هر روز با او می‌گریند. 
غلامی از دور نظاره‌گر علی است. کمی جلو می‌آید در دلش تردید را احساس می‌کنم نمی‌داند سخن بگوید یا نه! 
دلش را به مهربانی سجاد خوش می‌کند و می‌گوید: ای پسر رسول خدا وقت آن نشده که اندوه شما تمام شود و گریه‌هایتان کم گردد؟ سجاد با شنیدن این جمله گویی شراره‌ای از آتش بر دلش نهاده باشند می‌گوید: وای بر تو! وای بر تو! یعقوب پیامبر دوازده پسر داشت و خداوند یکی از پسرانش را از نظر او غایب کرد از حزن و اندوه دوری او مویش سپید شد و پشتش خمید و از گریه بسیار، چشمانش نابینا شد، حال آن‌که پسرش در دنیا بود. گریه‌های سجاد شدت گرفته و ناله‌اش به آسمان‌ها می‌رسد. جبرئیل کنارم ایستاده و با حزن می‌گوید: پروردگارا نگرانم دیگر تاب نیاورد. نگاهی از سر محبت به جبرئیل می‌کنم و می‌گویم: تاب می‌آورد خودم آرامش قلب اویم. سجادعلیه‌السلام همچنان ادامه می‌دهد من با چشمان خود پدر و برادرم را با هفده تن از اهل‌بیت‌ خود، کشته و سر بریده دیده‌ام پس چگونه غم و اندوه من به پایان برسد. غلام که از گفته خود پشیمان است و خود را عامل بی‌قراری بیشتر مولایش می‌بیند به دنبال کاسه‌ای آب می‌رود تا شاید بتواند کمی مولایش را آرام سازد. با ظرف آب برمی‌گردد و آن را بر لبان علی‌بن‌الحسین می‌گذارد. علی قدری از آب می‌نوشد و آرام می‌گوید: سلام بر لبان تشنه‌ات ای خون خدا. دستش را بر شانه غلام می‌گذارد و برمی‌خیزد تا وضویی سازد و من و او بمانیم و سجده‌ای طولانی...

سال پنجاهم.شماره2486