پرچم‌های برافراشته-قسمت 4

بیتا دو دستی بچه را گرفت. علی تا بوی مادر به مشامش خورد آرام شد. سرش را توی چادر و مقنعه بیتا فرو برد. دست و پا زد. گشنه‌اش بود و بی‌تابی می‌کرد. بیتا چادرش را دور بچه حایل کرد. بچه تند و با ولع شروع به خوردن کرد. می‌مکید و غر می‌زد. انگار داشت بیتا را دعوا می‌کرد. چند دقیقه‌ای آرام بود. بعد یکدفعه جیغ زد و دست و پاهایش را تند تکان داد. بیتا دندان‌هایش را به هم فشار داد تا مانع بیرون ریختن اشک‌هایش شود. مادرشوهرش جلو آمد.
ـ شاید جایی‌اش درد می‌کند.
بیتا سر بالا انداخت. مادر و بچه هر دو می‌دانستند موضوع چی است. بچه را چرخاند و این دست و آن دست کرد و روی پایش خواباند. علی باز تند و با ولع مکید و باز عصبانی شد و جیغ کشید. دست‌های بیتا شل شده بود. جان نداشت بچه‌اش را بگیرد. نالید:
ـ مادر، بچه را از من بگیر.
مادرشوهرش همان طور که بچه را توی هوا می‌قاپید داد زد:
ـ امین... عاطفه...
عاطفه دوید طرف مادر و زن برادرش. بیتا رنگ به رو نداشت. سرش را توی آغوش عاطفه گذاشت.
ـ چی شده زن داداش؟ سرت گیج می‌رود؟
علی گریه می‌کرد. امین هم آمد.
ـ چی شده؟
عاطفه گفت:
ـ نمی‌دانم، فکر کنم فشارش افتاده.
بیتا نالید:
ـ چیزی‌ام نیست.
گریه امیرحسین قطع نمی‌شد. امین گفت:
ـ می‌خواهی برویم توی ماشین بنشینی؟
مادربزرگ نوه‌اش را روی دست بلند کرد و تکانش داد. امین کلافه بود.
ـ چرا امروز این‌قدر گریه می‌کند؟
بیتا خواست بلند شود.
ـ می‌خواهم برادرم را ببینم...
پاهایش جان نداشت. عاطفه زیر بغلش را گرفت. امین هم به کمکش آمد. به سختی از جا بلند شد. خمیده راه می‌رفت. امین مانده بود یک‌ شبه چه بلایی سر بیتا آمده. نزدیک جمعیت که رسیدند بیتا روبنده انداخت. نمی‌خواست نامحرم صورتش را ببیند. دیشب خیلی با خودش فکر کرده بود. اول تصمیم گرفته بود تا رسید بالای جنازه برادرش مثل زن‌های معمولی برای برادرش زبان بگیرد و نوحه‌سرایی کند. حتی دین هم این اجازه را بهش داده بود. در مرگ پدر و برادر گریبان چاک دادن و ضجه زدن روا بود. اما بعد با خودش فکر کرده بود زن‌های معمولی شاید نخواهند زینب امام حسین بشوند. پس باید صبوری می‌کرد. به حضرت زینب فکر کرده بود که حتی فرصت گریه‌کردن هم نداشت. در تابوت را باز کرده بودند. سجاد نوحه می‌خواند. جمعیت در سکوت سینه می‌زدند. بیتا بالای تابوت آرمان رسید. به سختی نشست. دست‌هایش را لبه تابوت گذاشت. آرام گفت:
ـ روی برادرم را باز کن...
امین پارچه را از روی صورت آرمان کنار زد. بیتا زل زد توی صورت برادرش. انگار قلبش را آتش زده بودند. همه وجودش داشت می‌سوخت. آرام دست جلو برد. دستش می‌لرزید. موهای تمیز و شسته شده آرمان را نوازش کرد. چهره آرمان شاد و گلگون بود. حتی به نظر بیتا آمد که برادرش دارد لبخند می‌زند. پارچه را کنارتر زد. سرخی زیر گلویش پیدا شد. نیم خیز شد. سرش را برد توی تابوت. پیشانی و گلوی برادرش را بوسید. آرام زیر گوشش گفت:
ـ عباس امام حسین! سلام من را به آقایت برسان...
بعد سرش را بلند کرد و بلند گفت:
ـ خدایا... این جوان را تقدیم درگاهت می‌کنیم. از ما بپذیر...
تا این را گفت صدای گریه‌ها بالا رفت. دیگر بیشتر از این جان نداشت. چند تا از جوان‌ها آمدند تا جنازه را از تابوت بیرون بیاورند. امین فوری کاپشنش را در آورد و رفت توی قبر. بیتا بی‌طاقت شده بود. چشم از صورت آرمان بر نمی‌داشت. زیر لب گفت:
ـ خداحافظ داداشم... دیدار به قیامت...
عاطفه را صدا زد.
ـ کمکم کن بلند شوم.
کمرش راست نمی‌شد. عاطفه دو دستی زیر بغل‌هایش را گرفت. زورش نرسید بلندش کند. بیتا عموهایش را می‌دید که شق و رق، کت و شلوار پوشیده نزدیکش ایستاده‌اند. یکی‌شان جلو نمی‌آمد کمکش کند. آرام گفت:
ـ امان از دل زینب...
دست‌هایش را زمین گذاشت. به هر سختی بود بلند شد. کمی دورتر روی نیمکتی نشست. سجاد و طاها جنازه را سُر دادند توی قبر. امین شانه‌های آرمان را گرفت. خواباندش توی قبر. به پهلو چرخاندش. صورتش را گذاشت روی خاک. زل زد به صورت دوست قدیمی‌اش. حاضر بود قسم بخورد دیروز که آمده بودند برای شستن جنازه لبخند روی لب‌های آرمان نبود. اما حالا هم سرخ و سفید شده بود، هم داشت می‌خندید. خم شد. بوسیدش. زیر لب گفت:
ـ بچه ژیگول! کی‌ها دور و برت هستند که این طوری صورتت گل انداخته و داری می‌خندی؟... ما را هم دعا کن داداش...
دلش نمی‌آمد از قبر بیرون بیاید. دوباره آرمان را بوسید. کمی عقب رفت. باز برگشت بوسیدش. بالا را نگاه کرد. طاها و سجاد گریه می‌کردند. طاها دستش را دراز کرد. امین دست توی دست دوستش گذاشت و بیرون آمد. رفت کنار بیتا نشست. شروع کردند به خاک ریختن روی قبر. سجاد میکروفن را به دست گرفت. امین از قبل بهش سفارش کرده بود نوحه حضرت عباس بخواند. بیتا بدجوری اباالفضلی بود. اسم حضرت عباس می‌آمد زار می‌زد. می‌خواست هر طور شده اشک بیتا را در بیاورد. می‌ترسید دق کند. از ماجرایی که بیتا دیشب از سر گذرانده بود خبر نداشت. سجاد آرام شروع به خواندن کرد:
ـ قد تو در خون نشسته... قلب من از غم شکسته... اشک تو از چشم خون بار... آه من از قلب خسته... مشک و علم بر خاک افتاد... دست قلم بر خاک افتاد... تیره شده روزم اِی وای... ماه حرم بر خاک افتاد... از خاک و خون دلدارم... دستت را بر می‌دارم... بر چشمانم بگذارم... عَلَی العباس واویلا... عَلَی العباس واویلا...
صدای گریه‌ها بلند شد. امین هم دیگر طاقت نیاورد. لحظه سختی بود. به جلو خم شد. بی‌صدا گریه کرد. بیتا اما عین خیالش نبود. می‌خواست داغ دیدن اشک‌هایش را به دل فامیلش بگذارد. مشغول تماشا کردن بستگانش شد. مثل همیشه بودند. عطر و ادکلن زده، آرایش کرده، لباس مجلسی پوشیده. مردها عینک‌های آفتابی داشتند و زن‌ها تور سیاه روی صورت‌شان کشیده بودند. عمه‌هایش را نگاه کرد. هیچ‌کدام از ترس پاک شدن آرایش چشم‌شان گریه نمی‌کردند. آه کشید. سجاد با سوز می‌خواند:
ـ بعد تو اِی تکیه‌گاهم... شعله کشد از دل آهم... در تب دلواپسی‌ها... مانده به خیمه نگاهم... شد ز غم زینب روز دلم تار و تیره... چشم همه لشکر اِی وای... سوی حرم گشته خیره... ضرب سیلی واویلا... روی نیلی واویلا...
به این جای نوحه که رسید مکث کرد. دیگر نتوانست بخواند. جوان‌ها ناله می‌زدند. بیتا آه کشید. با خودش گفت:
ـ لا یوم کیومک یا اباعبدالله...
  
علی بس که گریه کرده بود بی‌حال شده بود. بیتا بچه را توی بغل تکان می‌داد و خیابان را نگاه می‌کرد. امین پشت فرمان بود. آرام رانندگی می‌کرد. بیتا گفت:
ـ جلوی یک داروخانه نگه دار...
ـ برای چی؟
بیتا به کاغذ توی دستش اشاره کرد.
ـ باید یک چیزهایی برای علی بخریم.
امین نگاهی به تکه کاغذ توی دست بیتا انداخت. بعد از تمام شدن مراسم دید که بیتا رفت پیش یکی از دایی‌اش که پزشک متخصص نوزادان بود و چیزی پرسید. وقتی برگشت آن تکه کاغذ توی دستش بود. دوباره پرسید:
ـ دارو است؟
بیتا سر بالا انداخت. امین ماشین را پارک کرد. کاغذ را از دست بیتا گرفت و پیاده شد. داروخانه کمی پایین‌تر بود. علی زل زده بود توی صورت مادرش و جوری گریه می‌کرد که انگار داشت به او التماس می‌کرد. بیشتر زجری که بیتا آن روز کشیده بود به خاطر بچه‌اش بود. بچه را بالا آورد و بوسیدش.
ـ الهی دورت بگردم مامان... الان بابا می‌آید، برای پسرم غذا می‌آورد.
علی چنگ زد به چادر بیتا. صورت بیتا را مکید. گرسنگی به قدری بی‌تابش کرده بود. دل بیتا سوخت. اشک‌هایش جاری شد. از نیمه شب شیرش خشکیده بود. درست کمی بعد از آن که فیلم آرمان را تماشا کرده بود. امین گیج و مبهوت از داروخانه بیرون آمد. هر از گاهی پلاستیک توی دستش را بالا می‌آورد و قوطی شیر خشک و بسته شیشه شیری که داخلش بود را نگاه می‌کرد. رنگ به رویش نبود. یک‌راست رفت طرف در سرنشین جلو. بیتا شیشه ماشین را پایین داد. امین پرسید:
ـ این‌ها برای چی است؟
بیتا چیزی نگفت. نگاهش را از امین دزدید. فلاسک کوچکی را که صبح قبل از بیرون آمدن از خانه پر از آب جوشیده ولرم کرده بود را از جلوی پایش برداشت. گفت:
ـ بسته شیشه را باز می‌کنی؟
امین فوری شیشه شیر را از توی پلاستیک در آورد. گفت:
ـ آقاهه گفت شیشه شیر را لازم نیست بشویید. استریل است.
بیتا شیشه را گرفت. همان طور که داخلش آب می‌ریخت گفت:
ـ قوطی شیر را هم باز کن.
امین بی‌چون و چرا اطاعت می‌کرد. قیافه‌اش بدجوری رفته بود توی هم. بیتا چند پیمانه شیر توی شیشه ریخت و مشغول هم‌زدن شد. امین پرسید:
ـ شیرت خشک شده؟
بیتا سر تکان داد. امین ماتش برد.
ـ چرا؟
بیتا به جای جواب دادن گفت:
ـ چرا سوار نمی‌شوی؟ دیر می‌رسیم هیئت.
امین ماشین را دور زد. پشت فرمان نشست. زل زد به بیتا.
ـ یکدفعه چه‌ات شد؟
دو قطره درشت اشک از چشم‌های بیتا بیرون ریخت.
ـ فیلم سر بریدن آرمان را دیدم...
امین ناباورانه توی چشم‌های بیتا خیره شد. زن و شوهر چند ثانیه‌ای همان‌طور همدیگر را نگاه کردند. بیتا سر تکان داد.
ـ سوختم امین... بگذار برویم خانه، موهای سفیدم را نشانت می‌دهم...
امین رویش را از بیتا برگرداند. انگشت خودش را گاز گرفت و اشک‌هایش را پاک کرد.
بیتا شیشه را به دهان علی گذاشت. علی پستانک را یک بار مکید. بعد عق زد و با زبان بیرون انداختش. شروع کرد به گریه کردن. دوباره شیشه را به دهان علی گذاشت.
ـ بخور مامان... به به است... بخور دورت بگردم...
بچه تکان می‌خورد و با سوز گریه می‌کرد. بیتا صورت علی را بوسید. چسباندش به سینه‌اش.
ـ بخور دورت بگردم... بخور...
شروع کرد به تکان دادن بچه و برایش لالایی خواند:
ـ لالالالالا بخواب آروم قهر نکن من طاقت ندارم... لالالالالا گل تشنه از کجا مادر آب بیارم... لالالالالا بخواب آروم تا نگیره دشمن سراغ تو... لالالالالا گل تشنه می‌سوزم از لب‌های داغ تو... لالالالا... لالالالا... علی لای لای... علی لای لای... لالالالالا بخواب آروم مشک ساقی شد پاره پاره...
صدایش لرزید. چادرش را کشید روی صورتش. زد زیر گریه. علی دیگر گریه نمی‌کرد. آرام و بااحتیاط پستانک را می‌مکید و شیر جدید را قورت می‌داد. بیتا و امین بی‌صدا گریه می‌کردند.
  
نزدیک غروب بود. خیابان شلوغ شده بود. ماشین‌های مدل بالا از کنار پراید امین به سرعت رد می‌شدند. بیتا کنار امین نشسته بود و جلو را نگاه می‌کرد. روی صندلی عقب، علی توی صندلی مخصوصش ورجه وورجه می‌کرد و مامان مامان می‌گفت. بیتا چرخید به عقب.
ـ چیه مامان؟
علی دست‌هایش را گرفت طرف مادرش. می‌خواست از صندلی بیرون بیاید. بیتا سر تکان داد و نچ‌نچ کرد. امین با خنده گفت:
ـ بنشین سر جایت بابا که الان این شاسی‌بلندها می‌زنند له‌مان می‌کنند!
بیتا خندید. امین از توی آینه پسرک را نگاه کرد. علی رد نگاه پدر را گرفت. پشت سر هم بابا بابا گفت. امین شروع کرد برای بچه‌اش شعر خواندن:
ـ از ازل فاطمه مادرم بوده، پسرش مونس و دلبرم بوده، روز محشر اگرم پسر نگه، میگه این غلام اکبرم بوده...
گوش علی به شعر عادت داشت. فوری شروع کرد به دست زدن. گاهی دست می‌زد، گاهی سینه. بیتا و امین خندیدند.
ـ اولین خیمه‌ای که برات زدم با چادرنماز مادرم بوده، بعد مرگم می‌دونم همه میگن یا حسین جمله آخرم بوده... بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا...
علی بلند جواب داد:
ـ حشین...
بیتا زد زیر خنده.
ـ چه هیئتی شده پدر صلواتی...
ـ بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا...
ـ حشین...
ـ تشنه آب فراتم ای اجل مهلت بده...
ـ حشین...
ـ تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا...
امین صدایش را پایین آورد. با خودش تکرار کرد کربلا کربلا. بعد بیتا را نگاه کرد.
ـ برویم کربلا؟
ـ کربلا؟! همین الان؟
امین خندید.
ـ الان که نه، اردیبهشت سال دیگر.
بیتا چرخید زل زد توی صورت امین.
ـ داری راست راستی می‌گویی؟
امین سر تکان داد.
ـ اوهوم! خیلی هوس زیارت کرده‌ام. توی این دو سالی که عروسی کرده‌ایم همه‌اش توی تب و تاب و ناراحتی و عزا و گریه‌ و زاری بوده‌ایم. غیر از آن سفر مشهد ماه عسل که دیگر جایی نرفته‌ایم. بعدش هم که این آقا دنیا آمد، پاک دست و پای‌مان را بست. وقتش است به قول قدیمی‌ها یک زیارت برویم، استخوان سبک کنیم، نه؟
بیتا با ذوق گفت:
ـ آره، چی از این بهتر!
ـ اسفند ماه که اداره پاداش پایان سال را داد یک پولی هم خودمان می‌گذاریم رویش، ان‌شاء‌الله اردیبهشت ماه می‌رویم کربلا. تا آن موقع علی چند وقتش شده؟
بیتا کمی فکر کرد و جواب داد:
ـ یک سال و ده ماه.
ـ خب دیگر... آن‌قدری بزرگ شده که آدم با خیال راحت ببردش سفر راه دور. خوب است؟
بیتا صاف نشست.
ـ عالی است. از عالی هم عالی‌تر. 
دوباره امین را نگاه کرد.
ـ تو مطمئنی شوخی نمی‌کنی؟
امین یک‌دفعه با دست به کنار خیابان اشاره کرد.
ـ اِ... خانه بابایت اینا را ببین!
ادامه دارد...

سال پنجاهم.شماره2486