نجوای عشق با خدا و امامان
مهدیا خیز و قدم رنجه کن
سخن ما همه از طره گیسوی تو بود
از لب لعل تو و از خم ابروی تو بود
هر کجا پا که نهادند همه خوبان جهان
صحبت از روی تو و موی تو و خوی تو بود
از تو محبوب‌تری سایه نیفکنده به ما
نظر خالق عالم به جهان سوی تو بود
نظم در عالم افلاک به یک غمزه توست
دم عیسی و ید موسی همه بازوی تو بود
مهدیا خیز و قدم رنجه کن و رخ بنما
که همه خلق جهان منتظر روی تو بود
حمید کریمی
عطر یار
ما ندانیم که دلبسته اوییم همه
مست و سرگشته آن روی نکوییم همه
فارغ از هر دو جهانیم و ندانیم که ما
در پی غمزه او بادیه پوییم همه
ساکنان در میخانه عشقیم مدام
از ازل، مست آن طرفه سبوییم همه
هر چه بوییم ز گلزار گلستان وی است
عطر یار است که بوییده و بوییم همه
در غم اوست که در گفت و مگوییم همه
خود ندانیم که سرگشته و حیران همگی
پی آنیم که خود روی به روییم همه
امام خمینی‌ره
فتنه‌گران یتیم شدند!
این کربلای یک است
و کربلای تازه ما از فردا شروع می‌شود
و خاکریز همان حیاط باغ سفارت است
جنگ جنوب را
همین سفارت به راه انداخت
و چندی پیش
آن همه درخت را دار زدند
شهید همت بالا پرید از دیوار سفارت
شهید تهرانی‌مقدم
در صف مقدم این جنگ است
یا کافی‌المهمات
مهمات کم داریم
تنها امن یجیب بخوان و نترس
زیارت عاشورا بخوان و با او باش
و فکر نکن به بدمست‌ها
که قی می‌کنند هر شب
در صفحه‌های فیس بوک
یا کافی‌المهمات
این کربلای چندم ما بود؟
و کربلای دیگر ما دیروز بود
در اجتماع فتنه‌گران در اینترنت
بنا نیست کربلا تمام شود
که در حیاط سفارت هر روز تعزیه‌ست
دوربین‌ها و جاسوس‌ها دیروز آمدند
آنها هر روز با هیأتی تازه از راه می‌رسند.
گاهی از مغازه‌ای فرش‌فروشی در روبروی سفارت
انگار تمام نمی‌شود این بازی
تو فکر می‌کنی
اگر سفارت نروژ بسته شود
پس ما چگونه به سرزمین اسکیموها برویم؟
و خرس قطبی شکار کنیم
اگر سفارت ایتالیا بسته شود
پس ما در کجا پیتزای پپرونی بخوریم؟
و برج کج نگاه کنیم
اگر سفارت فرانسه بسته شود
پس ما برای تعطیلات آخر هفته
در کدام شانزه لیزه سرسره بازی کنیم و تیاتر ببینیم؟
ببین چه قشقرقی راه انداخته‌اند
دو قلوهای به هم چسبیده انگلیس و اسرائیل
در سایت‌هایشان
اما هنوز بازی ما با انگلیس باقی‌ست
بناست دو کشته ما از سال 59
حساب شود
بناست هزار کشته ما از جنگ‌های جهانی
دویست شهید به علاوه هشتصد شهید
تا کودتای شعبان بی‌مخ
همه حساب شود
حتی آروغ‌های چرچیل
در خیابان زمان شاهی‌اش در تهران
و ته‌سیگارهای روشنی را
که انداخت در چاه‌های نفت
حتی اجازه‌ای که ندادند به ناصرالدین شاه
برای سفر به جنوب
تمام را حساب خواهیم کرد
و صورتحساب را خواهیم فرستاد
برای روباهی
که با دم بریده از ایران رفت
حتی تیری که خورد به پای ستارخان
از سفارت انگلیس شلیک شد
و پارچه‌ای که با آن مدرس را کشتند
ملحفه شخصی سفیر انگلیس بود
این‌جا همیشه دیگ سفارت می‌جوشید
و رقاصه‌ها می‌رقصیدند
فرقی نمی‌کند زن یا مرد
آخوند یا کراواتی
پلو می‌دهند همیشه برای کشتن حسین
حتی گاهی پرچم سیاه هم می‌زنند
و روضه‌خوان هم می‌آورند
همین ابن زیادهای معاصر
ابن‌زیادهای نو
شمرهای فضانورد
حرمله‌هایی که در کره ماه
دنبال خون علی‌اصغر می‌گردند
و همیشه آنلاین‌اند
نگاه کن الاغی که پنجه‌اش شبیه انسان است
سر برده در شیره عسل
نگاه کن به حیاط سفارت
دیروز مجلس تعزیه درخت‌کشان داشتند
آمده‌اند اکسیژن انسانیت را بمکند
معلوم نیست از زیر درخت‌ها
به کجا تونل زده‌اند
به رختخواب جناح سبز
به چاه‌های نفت بصره
به خانه شیخ خزعل جدید
در خواب لحظه‌ای
برادرم قیصر را دیدم
از دیوار سفارت بالا می‌رفت
ایستاده بود و فرمان می‌داد
و شاعران که سفارت را اشغال کردند
و میرزاده عشقی
و شهریار و بچه‌های لشکر عاشورای شعر
سفارت را شعر اشغال کرد
وگرنه آنها
با قطعنامه‌ای تمام درخت‌ها را قطع می‌کردند
درخت‌ها همین انسان‌هایند
که ریشه کرده‌اند در وال‌استریت
و یزید همین مجسمه آزادی‌ست
همین آدم‌هایند
که نفسشان بند است به قطعنامه‌ها
به جای شش
قطعنامه دارند در سینه‌هایشان
با هر نفس قطعنامه‌ای سمی صادر می‌کنند
برای زنده و مرده ما قطعنامه دارند
این‌ها به هیچ‌کس رحم نمی‌کنند
این‌ها یک درصدند
با دویست و بیست بی‌بی‌سی
بی‌بی‌سی‌هایی که رله می‌شود به الجزیره گاهی
و صدایش شنیده می‌شود از الریاض همیشه
و با ریاضت اقتصادی و نفت شیخ‌ها زنده‌ست
بی‌بی‌سی تبر درست می‌کند و بلوا
بی‌بی‌سی هر شب چلوکباب وطنی می‌دهد
در کافه نادری شاهزاده‌ها
بی‌بی‌سی تا هنوز
ارگان نوکران سفارتخانه است
ارگان شاه باجی‌ها
می‌گویی نه
نگاه کن که هنوز
چیزی نمی‌نویسد از الان
و از کسانی که به نیابت از ما
به خیابان آمده‌اند
در تظاهرات بزرگ لندن فریاد می‌زنند
این‌ها به هیچ‌کس رحم نمی‌کنند
حتی به مردم خودشان
حتی به اعتبار این مجسمه بدبخت آزادی
و بچه‌ها از خواندن نماز شکر می‌آیند
می‌گویند:
شکر خدا
فتنه‌گران یتیم شدند!
و کربلا از فردا
شلوغ‌تر خواهد شد.
علیرضا قزوه
خلوت قلم
کربلا مسافر تازه نمی‌خواهی؟
رسول گلی‌زاده
چقدر این شب‌های بی‌قراری دلگیرند، دلم دوباره مدام بهانه می‌گیرد، دلم باز بی‌تابی می‌کند. شاید پرپر شدنت را دلم بهانه گرفته است شاید دلم دوباره بی‌تاب بارگاه ملکوتی‌تان شده است..
آقای من! مولای من...! این شب‌ها دلم می‌خواهد همنوا با زیارت عاشورا با بغضی که این روزها به گلویم چنگ انداخته چون شب‌های گذشته فریاد بزند.
دوست دارم برای هزارمین بار چشمانم را ببندم و دلم را راهی کنم به سوی بارگاهتان، به سوی بین‌الحرمین و بگویم مرا جز شما یاری نیست.
ای آقای من! سرور و مولای من! آری بگذارید بگویم: «السلام علی الحسین و علی علی‌بن‌الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین»
به این دنیا آمده‌ام
حمزه غفاری
من به عشق تو و به شوق تو و به هوای بال زدن در بیکران محبت تو به این دنیا آمده‌ام. آمده‌ام بلبلی باشم فرسنگ‌ها دور از گل ولی عاشقش... و پرستویی که به شوق رسیدن به تو، هر سال، مسیر سخت کوچ را طی می‌کند. تو بودی که با همان دستی که انگشتی نداشت، راه خدا را به من نشان دادی.
می‌دانی! همان‌جا که در آخرین بند زندگی‌ات فرمودی: بسم الله و بالله... من از این دورها، از پشت فرسنگ‌ها فاصله، قلب سرخم را به سوی تو به پرواز درمی‌آورم. می‌آیم تا کنج شش گوشه‌ات آن‌جا که تا آسمان و ملکوت یک چشم بر هم زدن راه است. می‌آیم تا در آغوش ضریحت، عشق را پیدا کنم...
سال پنجاهم.شماره2486