چه کسی ماشین مرا می‌راند؟

زهرا کیایی.

آن‌چه در زندگی ما گذشته و آن‌چه امروز برای ما رخ می‌دهد همواره بخش عظیمی از حجم گفتگوهای روزانه ماست! قوم و خویشی که از دردهایش می‌نالد یا همسایه‌ای که از رفتارهای نادرست همسرش می‌گوید، دانشجویی که از والدینش شاکی است و والدینی که از رفتارهای دختر یا پسر خود به ستوه آمده و در نهایت همه مردمی که از اوضاع نابسامان اجتماع و شهر و محله خود یا دنیایی که در آن زندگی می‌کنند یا حتی آبی که می‌نوشند و هوایی که تنفس می‌کنند رنجورند و افکارشان بر همان اساس مشوش شده و به دنبال آن رفتارشان! امثال این شکایات و رنجیدگی‌ها در ذهن انسان، فضایی را شکل داده که زباله‌های انباشت شده پس از ماه‌ها و حتی سال‌ها در یک محل می‌تواند شکل دهد!

محصول زباله‌های انباشته

بوی بد زباله‌های فکری حتی زمانی که فرد دهان باز کرده و شروع به بیان افکار یأس‌آورش می‌کند مخاطبش را آزار خواهد داد. ویژگی مهمی که آن افکار و کلمات دارند مسری بودن آن‌هاست؛ به آن معنا که انباشت آن زباله‌ها در روان فرد، بیماری‌های حادی را سبب می‌شود که شما را نیز تنها پس از مدت کوتاهی قرار گرفتن در معرض آن مبتلا خواهد کرد. به این ترتیب انباشت زباله‌های فکری نخستین پیامدش یأس و ناامیدی نسبت به زندگی و آینده خواهد بود که نتیجه آن افسردگی با نشانه‌های بی‌حوصلگی، فرسودگی، کمبود انرژی روانی، بی‌انگیزگی، اختلالات خواب و اختلالات خوردن است؛ نگرانی مداوم و افکار اضطراب‌زا نیز همگی محصولات آن چیزی است که به «زباله‌های فکری» از آن یاد کردیم و آن‌ها به واقع همان «افکار منفی» هستند.

...