زشت و زیبا
حمله به خبرنگارو...
حمله به خبرنگار
صهیونیست‌ها جز خودشان به هیچ‌کس دیگری رحم نمی‌کنند. حتی به شهروندان هم‌پیمانان خود.
«هایدی‌لوین»، عکاس خبری واشنگتن‌پست، در حمله‌ی شهرک‌نشین‌های اسرائیلی در کرانه‌ی باختری اشغالی به‌شدت کتک خورد و دچار شکستگی استخوان و جراحات متعدد شده است.
شهرک‌نشینان غاصب اسرائیلی نسخه‌ی زن، زندگی، آزادی را فقط برای کشورهای خاورمیانه و مسلمان پیشنهاد می‌کنند و خودشان از رعایت کوچک‌ترین و کم‌ترین حقوق انسانی بی‌بهره‌اند.
«مت‌موری»، سردبیر اجرایی واشینگتن‌پست، در بیانیه‌ای خواستار تحقیق درباره‌ی این حادثه شده است.
وی گفته است: «هایدی لوین، عکاس واشینگتن‌پست، هنگام تهیه‌ی گزارش در کرانه‌ی باختری از سوی شهرک‌نشینان اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت. او علائمی آشکار بر لباس خود داشت که به‌روشنی نشان می‌داد خبرنگار است. از اینکه هایدی تحت مراقبت پزشکی قرار گرفته و در امنیت است، آسوده‌خاطر هستیم؛ اما از این حمله‌ی غیرموجه به خبرنگاری که مشغول انجام‌وظیفه‌ی خود بود، خشمگینیم و خواستار تحقیقاتی جامع و پیگیری جدی از سوی مقام‌های مسئول هستیم.»
چرا مزه را حس نمی‌کنیم؟
پرده‌ی اول: چند وقتیه که شرایط کاری و درسی به شکلی هست که مداوم بین دو شهر در حال جابه‌جایی هستیم. گاهی اینجا، گاهی اونجا... و ناچار شدیم تو شهر دوم هم خونه بگیریم.
این‌سری وقتی اومدم شهر جدید، آنفلوانزای شدیدی داشتم، تب، گلو درد، سینوزیت، گرفتگی شدید بینی به‌طوری که کلاً حس بویایی و چشایی‌ام رو از دست داده بودم اما خب فرصت استراحت نبود!
بعد از یک روز کاری سنگین و سه ساعت رانندگی تو اتوبان رسیده بودم به شهر جدید و باید مستقیم می‌رفتم سوپر برای خرید خونه.
پرده‌ی دوم: چند ماهی هست که بلاگرهای آشپزی مخصوصاً اون خارج‌نشین‌هاش انواع کیک و دسر رو با بیسکوییت‌های برند لوتوس آموزش می‌دادن و از طعم بی‌نظیر بیسکوییت‌ها و کره و بادام‌زمینی این برند می‌گفتن.
منم که وضعیتم معلومه، شدید به انواع شیرینی و بیسکوییت معتادم.
هر سوپری که می‌رفتم تو این چند ماه چشمم دنبال بیسکوئیت لوتوس بوده اما پیداش نمی‌کردم.
تا اینکه اون شب تو سوپر شهر جدید بیسکوئیت را رویت کردم و با کلی ذوق خریدمش.
پرده‌ی آخر: اون شب که به کارهای جابه‌جایی و... گذشت اما صبح روز بعد با ذوق بیسکوئیت بیدار شدم و سریع دست به کار شدم.
یه چای داغ تو لیوان محبوبم که چندتا لوتوس هم کنارش باشه تو فضای سبز و دل‌انگیز جلوی خونمون.
با یه ذوق و انتظاری گاز اول از بیسکوییت رو زدم روش یه قورت چایی داغ سرکشیدم و منتظر یه طعم بهشتی شدم...
گاز دوم رو قورت دوم و من همچنان منتظر یک طعم دلچسب...
اما خبری نبود که نبود هیچ طعم خاصی رو حس نمی‌کردم.
و با حس سرخوردگی تا ته لیوانم رو سر کشیدم.
تازه حواسم اومد سرجاش. من حس چشاییم رو از دست داده‌ام!
قدرت درک مزه‌ها و افتراق‌شون از هم رو ندارم و به همین خاطر هست که هیچ لذتی نمی‌برم نه از قرمه‌سبزی دیشب و نه از لوتوس امروز صبح...
از اون اتفاق چند روزی گذشته و من هر روز امیدوارانه باز هم کنار چای بیسکوئیت محبوبم را می‌خورم به امید اینکه بالأخره مزه‌اش رو بفهمم...
و از اون روز دارم فکر می‌کنم ما مردم ایران غالب‌مون یه جورایی سرما خوردیم، جسماً نه، ما فکرمون سرما خورده و قدرت تحلیل ودرکش کم شده و برای همین نمی‌تونیم خوبی‌های ایران رو حس کنیم، درک کنیم در کنار همه کاستی‌ها و مشکلاتش.
این ما هستیم که دچار ناچشایی شدیم و مزیت‌های ایران رو حس نمی‌کنیم، تکرار می‌کنم در کنار همه‌ی مشکلاتش...
باورکردنی نیست اما حقیقت دارد
برای ایجاد قحطی میان سرخ‌پوستان، دولت آمریکا ۶۰ میلیون گاومیش را کشت تا منبع غذایی سرخ‌پوستان تمام شود و بتواند آن‌ها را تسلیم کند.
این اولین تحریم و محاصره اقتصادی امریکاست ذات هرگز عوض نمی‌شود. آمریکایی‌ها اگر ایران را تسلیم کنند اولین کسانی که قربانی می‌شوند همین کسانی هستند که برای مذاکره با آن‌ها پیش‌قدم شده بودند!
درد غربت یکی دو تا نیست
رفته بودم جلسه ختم.
مادر خانم مسئول حسینیه‌مون که اهل افغانستان هستند، فوت شده.
مادر این خانواده که بشه دختر مرحوم، خیلی حالش بد بود و بین حرف‌هایش گفت که طی ۲۲ سال گذشته فقط یک‌بار توانسته مادرش رو ببینه.
مهاجرت و پناهندگی چه سختی‌هایی که به آدم تحمیل نمی‌کنه!
احتمالاً براتون سؤال باشه.
موضوع اینه که پناهنده‌ها تا پاس آلمانی نگیرند اجازه‌ی سفر به وطن‌شون را ندارند. و خب گرفتن پاس برای پناهنده‌ها اصلاً کار آسان و سریعی نیست.
یاد کسی افتادم که بعد چهل و خرده‌ای سال اقامت در آلمان در حالی که چند تا بچه اینجا به دنیا آورده بود، پاس که هیچی حتی اقامت شش ماهه هم نداشت و می‌گفت خیلی از شب‌ها کابوس این رو می‌بینم که پلیس ریخته تو خونم تحویلم بده.
همه‌ی اینا در حالی بود که فرزندانش همه پاس آلمانی داشتند! اونم وقتی مادرش فوت کرد نتونست بره اصلاً برای خاکسپاریش.
ثبت ۵۲ تیراندازی در مدارس آمریکا از ابتدای ۲۰۲۶
سی‌ان‌ان: از ابتدای سال ۲۰۲۶ تا ۱۵ اکتبر (۲۳ مهر)، ۵۲ مورد تیراندازی در مراکز آموزشی آمریکا رخ داده که به ۳۲ کشته و ۵۰ زخمی انجامیده است.
از این تعداد، ۱۶ مورد در دانشگاه‌ها و ۳۶ مورد در مدارس پیش‌دبستانی تا دبیرستان ثبت شده است.
کار آذربایجان به جایی رسیده که کودک یهودی می‌تونه تو مدرسه کلاه مخصوصش رو بذاره، ولی دختر مسلمان حق ندارد حجاب بذاره و باید لباس فرم مدرسه را رعایت کنه!
سال شصت و یکم.شماره2965