از گوشه و کنار تاریخ
ترور دانشمندان مسلمان
ترور دانشمندان مسلمان توسط موساد در دل تاریخ
با اوج گرفتن پیشرفت‌های هسته‌ای مصر، مرگ‌های مشکوک دانشمندان هسته‌ای این کشور آغاز شد. در طول چند دهه‌ی اخیر، شمار قابل‌توجهی از دانشمندان مسلمان بر اثر ترور یا به بهانه‌هایی دیگر مانند «سکته‌ی قلبی» جان باخته‌اند. تحلیل‌گران معتقدند که ردپای اسرائیل در بسیاری از این مرگ‌های مشکوک به چشم می‌خورد. ترور، یکی از اصلی‌ترین دکترین اسرائیل و از جمله مهم‌ترین ابزارهای این رژیم برای جلوگیری از پیشرفت‌های ملت‌های مختلف به‌شمار می‌رود. «سمیرا موسى» نیز نخستین زن مصری بود که در رشته فیزیک هسته‌ای فعالیت کرد و جانش را نیز در این راه از دست داد.
«سمیره موسی» از نام‌های مهم در تاریخ هسته‌ای مصر به شمار می‌رود. این دانشمند که از او با عنوان «بانوی خاورمیانه» یاد می‌شد، هنگام سفرش به آمریکا کشته شد. او نخستین دانشمند زن هسته‌ای مصر به شمار می‌رفت. این زن ۳۵ ساله، نخستین زنی بود که دکترای پرتوزایی اتمی گرفت و به‌واسطه‌ی رساله‌ی دکتری پیشگامانه‌اش در حوزه‌ی پرتوزایی اتمی در دهه‌ی ۱۹۴۰، نخستین زنی شد که کرسی تدریس در دانشگاه قاهره را به دست آورد.
موسی در قاهره به دنیا آمد و نخواست یک رادیولوزیست معمولی باشد. در سال ۱۹۳۹، با مدرک کارشناسی در رادیولوژی و با درجه‌ی ممتاز فارغ‌التحصیل شد و در سایه‌ی حمایت استاد بزرگش دکتر «مصطفی مشرفه»، به سرعت مدارج علمی را پیمود و تبدیل به نخستین زن استادیار در دانشگاه قاهره گردید. اندکی بعد نیز موفق به دریافت دکترای فیزیک هسته‌ای شد؛ موفقیتی نادر حتی در سطح جهانی.
اتم برای صلح: نگاهی انسانی به انرژی هسته‌ای
در حالی که قدرت‌های بزرگ جهانی به‌دنبال تسلیح انرژی هسته‌ای بودند، سمیرا دیدگاهی متفاوت داشت ـ امید، درمان، و بشردوستی. جمله‌ی معروفش، «آرزوی من این است که درمان سرطان با انرژی هسته‌ای، به‌اندازه‌ی آسپرین در دسترس و ارزان باشد»، خلاصه‌ای از رسالت عمرش بود.
او کنفرانس انرژی اتمی برای صلح را برگزار کرد ـ رویدادی پیشرو که با دعوت از دانشمندان مطرح، بر کاربردهای غیرنظامی انرژی هسته‌ای تمرکز داشت. سمیراموسى همچنین به شکل داوطلبانه در بیمارستان‌ها به درمان بیماران سرطانی کمک می‌کرد، چرا که مادرش نیز درگیر این بیماری شده بود.
موسی تحقیقات خود را در دانشگاه برکلی کالیفرنیا ادامه داد و در مؤسسه‌ی مالینکروت و اداره‌ی ملی استانداردها نیز فعالیت کرد. او اولین فرد غیرآمریکایی بود که مجوز بازدید از تأسیسات محرمانه اتمی ایالات متحده را دریافت کرد ـ موضوعی که منجر به جنجال‌های علمی و سیاسی در آن زمان شد.
با وجود پیشنهادهای جذاب برای اقامت در آمریکا و دریافت تابعیت، او به وطن خود وفادار ماند و به انجا بازگشت تا در خدمت مردمانش باشد.
در ۵ اوت ۱۹۵۲، خودرویی برای بردن سمیره موسی به برکلیِ کالیفرنیا آمد. موسی در صندلی عقب نشست و خودرو شهر را ترک کرد و در امتداد ساحل کالیفرنیا به راه افتاد. او پژوهش‌هایش را به پایان رسانده و در تدارک بازگشت به مصر بود، اما دعوت‌نامه‌ای برای یک شام دریافت کرده بود. در حالی که خودرو در امتداد صخره‌های خمیده‌ی ساحل اقیانوس آرام حرکت می‌کرد، ناگهان منحرف شد و از لبه‌ی صخره‌ها حدود ۴۰ فوت به پایین سقوط کرد و او بلافاصله جان باخت. راننده درست پیش از سقوط از خودرو بیرون پرید و سپس ناپدید شد و بعداً مشخص شد دعوت‌نامه‌ای که برای آمدن به کالیفرنیا دریافت کرده بود جعلی بوده است. بسیاری از شواهد از دخالت سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) حکایت دارد؛ زیرا موسی قصد داشت دانش هسته‌ای را به مصر و جهان عرب منتقل کند.
پیکر ریم حامد پس از آزار و اذیت
«ریم حامد» پژوهشگر جوان مصری دیگری بود که به‌طرز مشکوکی در مردادماه ۱۴۰۳ جان باخت. جسد این محقق ۲۹ ساله‌ی رشته‌ی زیست‌فناوری در نزدیکی محل زندگی‌اش در فرانسه پیدا شد.این حادثه در شرایطی رخ داد که حامد پیش‌تر در مورد سوءقصد به جانش، آزار و اذیت و تعرض به خود اظهار نگرانی کرده بود. او در پست‌های شبکه‌های اجتماعی که به او نسبت داده شده، از تلاش برای هک دستگاه‌های الکترونیکی‌اش، زورگویی، تبعیض و نژادپرستی خبر داده بود. این پست‌ها بعداً حذف شدند. در یکی از نگران‌کننده‌ترین پست‌ها، حامد ادعا کرده بود که از یک سوءقصد جان سالم به در برده است؛ او گفته بود همسایه‌ای در محل اقامت دانشگاهی‌اش ماده‌ای مضر را از زیر درِ آپارتمانش پاشیده که باعث تنگی نفس و افزایش ضربان قلبش شده است.تنها چند روز پس از انتشار این پست‌ها، شامگاه پنجشنبه ۲۲ اوت، پیکر حامد در بیرون از درِ آپارتمانش پیدا شد. مرگ او در هاله‌ای از ابهام باقی ماند و مسئولان فرانسوی فقط قول رسیدگی دادند.
علاوه بر «سمیره موسی» و «نریم حامد» مرگ مشکوک چندین دانشمند هسته‌ای مسلمان توسط موساد گزارش شده است.
تحلیل‌گران بر این باورند که اسرائیل برای جلوگیری از دستیابی کشورهای مسلمان به دانش فنی هسته‌ای و سایر فناوری‌های پیشرفته، به کشتن دانشمندان مسلمان دست می‌زند. مصطفی اوزجان، تحلیل‌گر سیاسی ترک، در این زمینه به خبرگزاری آناتولی گفته است: «اسرائیلی‌ها در اختیار داشتن ابزارهای فناوری توسط مسلمانان را یک خطر می‌دانند.» او افزوده است: «آن‌ها نمی‌خواهند مسلمانان در این حوزه به پیشرفت و جهش دست یابند، به همین دلیل دانشمندان (کشورهای مسلمانی مانند) مصر، عراق، ایران و پاکستان را هدف قرار می‌دهند.» حاتم الزعبی، نویسنده سوئدیِ سوری‌تبار، نیز دیدگاهی مشابه را مطرح و تأکید کرده است: «قتل دانشمندان مسلمان توسط موساد با هدف جلوگیری از توسعه پژوهش‌ها در کشورهایشان، انجام می‌شود.»
زنان هیچ چیز بزرگی تولید نکرده،
همه‌ی آن‌ها شرور هستند!
قابل توجه کسانی که می‌گویند زمان پهلوی زنان مورد توجه دربار و دستگاه‌های اجرایی حکومت بودند! این مطلب بخشی از مصاحبه‌ی اوریانا فالاچی با محمدرضا شاه پهلوی در مهرماه ۱۳۵۲ است که شاه بدون کوچک‌ترین واهمه و تشریفاتی، حملات گزنده‌ی خود به زنان را مطرح می‌کند.
فالاچی: «اگر پادشاهی باشد که همواره در ارتباط با زنان از او سخن رفته، آن شخص شما هستید. و اکنون کم‌کم به این گمان می‌افتم که زنان در زندگی شما هیچ‌گونه اهمیتی نداشته‌اند.»
شاه: «اینجا واقعاً می‌ترسم که نظر درستی داده باشید. چون چیزهایی که در زندگی من اهمیت داشته‌اند، چیزهایی که روی من تأثیر گذاشته‌اند، کاملاً متفاوت بوده‌اند. ولی قطعاً ازدواج‌های من و زنان نبوده‌اند. زنان، می‌دانی، ببین، بگذار این‌طور بگویم. من آن‌ها را دست‌کم نمی‌گیرم؛ آن‌ها بیش از هر کس دیگری از انقلاب سفید من سود برده‌اند. من با جدیت جنگیده‌ام تا آن‌ها حقوق و مسئولیت‌های برابر داشته باشند. من حتی آن‌ها را به ارتش فرستاده‌ام، جایی که آن‌ها شش ماه آموزش نظامی می‌بینند و سپس برای مبارزه با بی‌سوادی به روستاها فرستاده می‌شوند و فراموش نکنیم که من پسر مردی هستم که حجاب زنان را در ایران برداشت.
اما اگر بگویم که تحت تأثیر حتی یکی از آن‌ها قرار گرفته‌ام، صادق نبوده‌ام. هیچ‌کس نمی‌تواند روی من تأثیر بگذارد، هیچ‌کس. چه برسد به یک زن.
زنان فقط در صورتی در زندگی یک مرد مهم هستند که زیبا و جذاب باشند و زنانگی خود را حفظ کنند...
و مسئله‌ی زنانگی... مثلاً این بحث فمینیسم. این فمینیست‌ها چه می‌خواهند؟ شما چه می‌خواهید؟ شما می‌گویید برابری. اوه! نمی‌خواهم بی‌ادب به نظر برسم، اما... شما از نظر قانون برابر هستید، اما، ببخشید که این را می‌گویم، از نظر توانایی و استعداد نه.»
فالاچی: «نه، اعلیحضرت؟»
شاه: «نه. شما هرگز میکل‌آنژ یا باخ نداشته‌اید. شما حتی هرگز یک سرآشپز بزرگ هم نداشته‌اید. و اگر با من در مورد فرصت صحبت کنید، تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که آیا شوخی می‌کنید؟ آیا تابه‌حال فرصت این را نداشته‌اید که به تاریخ یک سرآشپز بزرگ بدهید؟ شما هیچ چیز بزرگی تولید نکرده‌اید،هیچ چیز!
به من بگویید، در طول مصاحبه‌هایتان با چند زنِ دارایِ تواناییِ حکمرانی برخورد کرده‌اید؟»
فالاچی: «حداقل دو نفر، اعلیحضرت. گلدا مایر و ایندیرا گاندی.»
شاه: «چه کسی می‌داند؟ تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که زنان، وقتی بر مسند قدرت می‌نشینند، بسیار خشن‌تر از مردان هستند. بسیار بی‌رحم‌تر. بسیار خون‌خوارتر. من به حقایق استناد می‌کنم، نه نظرات. وقتی قدرت دارید، سنگ‌دل هستید. به کاترین مدیسی، کاترین روسیه، الیزابت اول انگلستان فکر کنید. لوکرزیا بورجیا، با آن زهرها و دسیسه‌هایش که بگذریم. شما دسیسه‌چین هستید، شما شرور هستید. همه‌ی شما.»
فالاچی: «من تعجب می‌کنم، اعلیحضرت، زیرا خود شما بودید که ملکه‌ی فرح دیبا را به‌عنوان نایب‌السلطنه تعیین کردید برای زمانی که اگر ولیعهد پیش از رسیدن به سن قانونی بر تخت می‌نشست.»
شاه: «خب بله، اگر پسرم قبل از سن مقرر پادشاه شود، ملکه فرح دیبا نایب‌السلطنه خواهد شد. اما شورایی نیز وجود خواهد داشت که او باید با آن مشورت کند. از طرف دیگر، من هیچ الزامی برای مشورت با کسی ندارم و با کسی مشورت نمی‌کنم. تفاوت را می‌بینید؟»
فالاچی: «متوجه شدم. اما واقعیت این است که همسر شما نایب‌السلطنه خواهد بود. و اگر شما این تصمیم را گرفته‌اید، اعلیحضرت، به این معنی است که فکر می‌کنید او قادر به حکومت کردن است.»
شاه: «هوم... در هر صورت، این چیزی بود که من هنگام تصمیم‌گیری به آن فکر می‌کردم. و... ما اینجا نیستیم که فقط در مورد این موضوع صحبت کنیم، هستیم؟...»
سال شصت ویکم .شماره2965