این کار را چه سود
حسنی احمدی
علی رهسپار کوفه است. نزدیک شهر انبار رسیده است که مردمش ایرانی هستند. لحظه‌ای می‌ایستد و عرق از پیشانی خود پاک می‌کند.
خبر به اهالی شهر می‌رسد که خلیفه محبوب‌تان از شهر شما عبور می‌کند، کدخدایان و کشاورزان ایرانی سر از پا نمی‌شناسند و برای استقبال از جانشین رسول و حبیب ما به سمت دروازه‌های شهر رهسپار می‌شوند.
مرکب علی وارد شهر شده است. مردم و کشاورزان در جلوی مرکب علی شروع به دویدن می‌کنند، چهره علی دگرگون شده است و از کاری که آن‌ها می‌کنند، خشنود به نظر نمی‌رسد. بزرگ آن‌ها را می‌طلبد و می‌پرسد: «چرا می‌دوید، این چه کاری است که می‌‌کنید؟»
بزرگ شهر پاسخ می‌دهد: «یا امیرالمؤمنین، این یک نوع احترامی است که ما نسبت به امرا و افراد مورد احترام خود می‌کنیم، این سنت و به نوعی ادبی است که در میان ما معمول بوده است.»
علی لحظه‌ای می‌اندیشد و رو به همگان می‌گوید: «این کار شما را در دنیا به رنج می‌اندازد و در آخرت به شقاوت می‌کشاند. همیشه از این کارها که شما را پست و خوار می‌کند، خودداری کنید. به علاوه این کار چه فایده‌ای به حال آن افراد دارد؟...»
...