بخند تا دنیا به روت بخنده...

یک جای خوب، برای پنهان شدن
شما گاوان شیر‌ده و آن صاحب‌تان روزگارتان درست شبیه همین جغدهایی شده که خود را در تنه‌ی درخت استتار می‌کنند. حالا که آبرویتان توی دنیا رفته، بروید مثل جغدها خود را جایی قایم کنید مثلاً همین تنه‌ی درخت.
وقتی با بدتر از خودتان متحد شدید، آن هم با ادعای کمک به مردم، آمدید با انواع سلاح به آن‌ها حمله کردید، کجا بهتر از سوراخ درخت برای شما و صاحب‌تان؟
وقتی مردم متحد یک مملکت با تاریخ و فرهنگ کهن را دست کم گرفتید، تهدید و فکر کردید می‌توانید آن‌ها را مثل ونزوئلا خلع‌سلاح کنید، ولی نتوانستید، چی بهتر از استتار کردن؟
وقتی صد بار ادعا کردید پیروز شدید و هنوز با شکست دست و پنجه نرم می‌کنید، کجا بهتر از سوراخ درخت برای شما و آن یابوی‌ افسارگسیخته.
وقتی هی می‌گویید تنگه‌ی هرمز باز است و کشتی‌ها عبور و مرور می‌کنند ولی واقعیت چیز دیگری است و دنیا شاهد آن است، باید هم یک پدافند کنار زمین گلف بگذارید.
وقتی یک مملکت را سال‌ها تحریم کردید ولی از قدرت موشک و پهپادش ترس بر اندام‌تان افتاده، چه کاری بهتر از وحشت کردن؟
وقتی خودتان و نوچه‌هایتان همگی سلاح هسته‌ای دارید، ولی مدعی هستید انرژی هسته‌ای یک مملکت خودساخته، صلح‌آمیز نیست و باید نابود شود، به نظرم بیایید و در کنار این جغدان قایم شوید و همان‌جا بمانید تا بمیرید، جای خوبی است برای نوع شما تا یک جهان از شر شما در امان باشد..

معروفیت آفتی است، گران
معروفیت آفتی است، گران. هر آفتی انواعی دارد و درجاتی: بد، بدتر و بدترین. لیکن تب معروف شدن ام‌الامراضی است درمان‌ناپذیر و چونان باتلاقی سهمگین، عاشقان خود را غرق غرور و نخوت و بی‌پروایی از نوع بدترینش می‌کند. در واقع این ام‌الامراض یعنی، عشق به معروفیت، می‌تواند چون غدد در حال تکثیر راه باز کند و همه‌ی وجود را بگیرد.‌ یکی دوست دارد در فامیل یا محل معروف شود یکی در شهر و دیگری هم در جغرافیایی بزرگ‌تر. بدین ترتیب عکس، سلفی و فیلم از انواع حالات مدام پست می‌شود.
از عکس غذا بگیر تا بچه‌، خانواده و خودش در احوالات متفاوت، تا سوژه کردن مردم بی‌خبر؛ این بیماری مسری از نگاه کردن شروع می‌شود و به تقلید و حسادت و تکرار کردن و پیشی گرفتن ختم می‌شود.
حالا اینکه یکی می‌گوید فلان عکس سفر یا خرید وسیله‌ای خاص یا مهمانی رفتن و میز هفت رنگم را فقط برای دل خودم پست کردم باورکردنی نیست. اگر برای دل خودت است که در گالری گوشی‌ ذخیره هست، دیگر نیازی نیست در مدیا پست کنی و چند ثانیه یک بار بروی چک کنی ببینی کی دیده کی ندیده، کی کامنت گذاشته کی استیکر و کی مثل روح آمده دید زده و رفته. برای دل خودمان زندگی کنیم اما با رعایت دلگیر نشدن دیگران.
اگر برای دل خودمان هم کاری می‌کنیم کمی یواش‌تر انجام دهیم شاید کسی نتواند یا نداشته باشد و این «برای دل خودمان» دل او را بشکند.

سوپرمن چراغ قرمز!
من اسم یک عده از آدم‌ها را می‌گذارم سوپرمن چراغ قرمز! این‌ها از آن دسته آدم‌هایی هستند که با مغز نخودی‌شان خیال می‌کنند چراغ قرمز به‌جای اینکه دستوری برای ایست باشد، یک پیشنهاد برای توقف است. تصور کنید دستگاه چراغ راهنما که با آن قد رشیدش سر چهار راه ایستاده و به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد که: می‌توانی به احترام من یک دقیقه اینجا ایست کنی! و در اینجا سوپرمن‌های الکی خوش، از آنجا که غیر از خودشان در عرصه‌ی گیتی کسی را نمی‌بینند، جواب دهند: «نچ، ما اهل توقف نیستیم و کلاً آمده‌ایم تا به زندگی بگوییم: «با تمام قدرت به جلو!» و بعد سوپرمن‌وار با تمام قدرت پای محترم را روی پدال گاز فشار می‌دهند و به جلو می‌رانند.

منطق این حضرات اصلاً قابل درک نیست. انگار با هر بار رد شدن از چراغ قرمز و ماشین‌هایی که مثل بچه‌ی آدم توقف کرده‌اند تا شمارش معکوس چراغ صفر، و راه باز شود، یک مدال شجاعت به آن‌ها تعلق می‌گیرد. یا مثلاً شاید خیال می‌کنند یک مأموریت غیرممکن انتظارشان را می‌کشد و اگر دیر به مقصد برسند، زمین به دو نیم می‌شود یا زامبی‌ها یک گاز آب‌دار از لپ آدم‌های سالم می‌گیرند و باید تا نابود نشدن نسل بشر خود را به مقصد برسانند. اما دست آخر متوجه می‌شود که از خانه برای دور دور بیرون آمده بودند یا ته‌تهش نزول اجلال کرده بودند تا از فلان داروخانه برای بچه‌ی آخریشان پوشک کانال‌دار بخرند!
بالأخره این‌ها هم یک نوعش هستند دیگر!

جعبه‌ی پیتزا
خدا پدر آن کسی را که این جمله‌ی راهنمای ارزشمند را روی جعبه‌ی پیتزا نوشته، بیامرزد. بعضی‌ها سر تا پایشان را دلسوزی فرا گرفته و نمی‌توانند بدون راهنمایی دیگران سر روی بالش بگذارند و خیال‌شان راحت باشد که آدم‌ها مسیر غلط را نمی‌روند. خدایی‌اش را هم حساب کنی کسی حالی‌اش نمی‌شد برای خوردن پیتزا باید جعبه‌اش را باز کند. مثلاً ممکن بود خیال کند این جعبه‌ی مقوایی چیزی شبیه به کپسول ژلوفن است که محتوات دارو را داخل خودش جای داده و باید به همان شکل مصرف شود. فکرش هم ترسناک است که یک نفر جعبه‌ی پیتزا را بدون باز کردن در دهانش جای دهد و بخواهد آن را به زور آب به درون معده بفرستد! واقعاً اگر این بنده‌ی عزیز خدا چنین جمله‌ی ارزشمندی را روی جعبه ننوشته بود، چه اتفاقی رخ می‌داد؟!
اصلاً خوب که به ماجرا می‌اندیشم، جای جمله‌های راهنمای بیشتری را توی زندگی‌مان خالی می‌بینم. مثل جمله‌ای که باید روی شیر آب نوشته شود: لطفاً قبل از نوشیدن آب، شیر را باز کنید. یا لطفاً قبل از خواب، چشم‌هایتان را ببندید. یا از آن مهم‌تر، لطفاً قبل از غذا خوردن دهان‌تان را باز کنید. یا لطفاً قبل از تماشای تلویزیون آن را روشن کنید.
فکرش را بکنید بدون این جملات راهنما چقدر دنیا می‌تواند خطرناک باشد؟ باز هم در اینجا به روان شخص محترمی که این جمله را روی جعبه‌ی پیتزا نوشته درود می‌فرستم.

سال شصت ویکم. شماره 2964