مادر سیستان در خون خود غلطید

سیستان و بلوچستان سرزمینی کهن از مردان غیور و زنان صبور است. مرز مشترک زاهدان و زابل، ایرانشهر و چابهار، قصر قند و سراوان، بلوچی است که آزادگی، صداقت، مهمان‌نوازی و سخت‌کوشی در موردش حرف اول را می‌زند.
مردمانی که به تأثیر از شرایط خاص منطقه‌ای، بردبارانه روزگار می‌گذرانند و در بزنگاه‌های تاریخی حماسه آفریده‌اند. بلوچ‌هایی که در دوستی ثابت‌قدم و وفادارند و در دشمنی سر سخت و انتقام‌جو.
این سرزمین وحدت، سرمایه‌ای گران‌بها و میراثی ارزشمند است که پاسداری از آن به ایمان، بصیرت، صبوری و تلاش خستگی‌ناپذیر نیاز دارد و خون شهیده افتخاری ثابت کرد زنان بلوچ نیز هم پای مردان در مسیر مجاهدت ثابت ‌قدم‌اند.

وقتی گمنامی، زیبایی است
نصرت افتخاری را آنان که باید، می‌شناختند. دنبال نام و نشان نبود و گمنامی ‌برایش افتخار بود. معاون اجتماعی و فرهنگی انتظامی‌سیستان و بلوچستان، بانویی فرهیخته که خدمت را فراتر از جایگاهی دولتی می‌دید و هدفش از تصدی جایگاه معاونت در فراجا، تقویت اعتماد عمومی ‌و گسترش همدلی در جامعه‌ای با تنوع قومی‌ و مذهبی بود.
آنچه از او در اذهان به یادگار مانده حضورش میان مردم برای تقویت همدلی و اعتماد اجتماعی است که فراتر از انجام وظیفه‌ی سازمانی این پیام روشن را به دل‌ها مخابره می‌کرد که با وجود تفاوت‌های قومی، مذهبی و فرهنگی، ایران وطن تمام مردم است.
بی‌سبب نبود که از این بانوی مجاهد بین مردمان این خطه با عنوان مادر وحدت سیستان‌وبلوچستان یاد می‌شد؛‌ عنوانی که بازتاب‌دهنده‌ی جایگاه اجتماعی و پیوند انسانی او با مردم و بیان‌گر روحیه‌ای است که به‌جای فاصله گرفتن از مردم به آنان نزدیک می‌شود، به‌جای پررنگ کردن تفاوت‌ها بر اشتراکات تأکید می‌کند و به‌جای عبور از رنج‌ها و نگرانی‌های جامعه، برای شنیدن، فهمیدن و کاستن از آن‌ها قدم برمی‌دارد.
او هنگام انجام مأموریت و دقیقاً در همان عرصه‌ای که در آن انجام ‌وظیفه می‌کرد به شهادت رسید و این جنایت نشان داد مردمانی هدف دشمن قرار می‌گیرند که خدوم مردم باشند.
مگر او چه کرده بود؟
از برجسته‌ترین جلوه‌های کارنامه شهیده افتخاری، حضور میدانی او در چارچوب طرح «شهید فضیلتی» و مشارکت در ارائه‌ی خدمات ویژه‌ی انتظامی‌ به مناطق محروم و دوردست استان سیستان و بلوچستان بود، در مناطقی که فاصله‌ی جغرافیایی، پراکندگی جمعیت و کمبود امکانات، دسترسی به خدمات عمومی ‌را دشوارتر می‌کند.
از هیرمند و زهک تا سفیدابه، پارک کوه، منطقه‌ی خودسوخته، گوهرکوه، آبزان در محدوده‌ی ایرانشهر و دیگر نقاط کم‌برخوردار، گستره‌ی فعالیت‌های او نشان می‌داد که محرومیت‌زُدایی بدون شناخت نزدیک از واقعیت‌های زندگی مردم امکان‌پذیر نیست. حضور در چنین مناطقی فقط به معنی انجام یک مأموریت سازمانی نبود، تلاشی برای رساندن خدمات به مردمی ‌بود که بیش از بسیاری از نقاط دیگر به توجه مستمر، حمایت مؤثر و دسترسی آسان‌تر به ظرفیت‌های عمومی‌ نیاز دارند.
این بانوی شهید با هدف خدمت‌رسانی به مردم منطقه چشمه‌زیارت و پیگیری مقدمات اجرای طرحی برای ارائه‌ی خدمات انتظامی ‌به مناطق کم‌برخوردار اعزام شده بود که در پی اقدام تروریستی و کارگذاری تله‌ی انفجاری در مسیر، به شهادت رسید. از وی چهار فرزند پسر و یک فرزند دختر به جا مانده است.

شعله‌ای که مشتعل شد
تاریخ بهترین گواه است که خون شهیدان نه‌تنها چراغ راه ملت‌ها را خاموش نمی‌کند بلکه عزم آنان را برای پاسداری استوارتر می‌سازد.
در سنت‌های بومی‌ بلوچ، «گواژه‌زنی» نوعی رجزخوانی زنانه است. زنان در روایت‌های حماسی و سنت‌های اجتماعی، برای دعوت به ایستادگی و دفاع از سرزمین‌شان برای خون‌های ریخته شده و از ظلم‌هایی که به آنان روا شده گواژه‌زنی می‌کنند. جریانی پرخروش که زنان این دیار را مصمم ساخته در انتقام خون شهدای‌شان مصمم بمانند. برای مردمان این خطه، گواژه‌زنی رجز برای انتقام است و شاید یادآوری داستان اساطیر این سرزمین از رستم دستان تا یعقوب لیث صفاری تا قهرمانان جنگ «همل» که اجازه ندادند لشکر پرتغالی به ایران تجاوز کند.
در پایان باید گفت بعثت فقط یک اتفاق نیست؛ یک انتخاب است. انتخاب کسانی که سنگینیِ یک امانت را می‌فهمند و زیرش شانه می‌دهند. بعثت به هرکسی تعلق نمی‌گیرد، برگزیده می‌شوی برای مسئولیت.

سال شصت ویکم.شماره2964