تربیت بدنی،فرصتی که می‌سوزد

پسرها فوتبال را جور دیگری دوست دارند؛ همان‌قدر که دخترها با عروسک‌هایشان ساعت‌ها از دغدغه‌های دنیا فارغ می‌شوند، پسرها نیز با یک توپ، قلمرویی از هیجان و لذت را تجربه می‌کنند. کمتر پسری را می‌توان یافت که در برهه‌ای از زندگی، رؤیای فوتبالیست شدن را در سر نپرورده باشد. کافی است چند پسر گرد هم بیایند و توپی میان‌شان باشد تا زمان، بی‌آنکه کسل‌کننده یا تکراری به نظر برسد، با بازی و هیجان سپری شود.
این روحیه و اشتیاق دختر و پسر که نه، حتی مرز و محدودیتی هم نمی‌شناسد؛ پارک، کوچه، دشت و ساحل، همگی صحنه‌های بازی کودکان هستند. حتی حیاط کوچک مدرسه نیز برای یک دست فوتبال دوستانه یا وسطی و حتی کبدی، جان می‌گیرد و وسوسه‌کننده می‌شود. اما واقعیت تلخ این است که تراکم بیش از حد محتوای آموزشی، کمبود فضا و امکانات و فقدان متخصصان تربیت ‌بدنی در مدارس، معضلی بزرگ پدید آورده است؛ معضلی که اگر راه برای شکوفایی و «گل دادن» این انگیزه باز نشود، ممکن است این امید در نطفه خفه شود.
زنگ ورزش، چه برای پسران و چه برای دختران، یکی از شادترین و هیجان‌انگیزترین خاطرات دوران مدرسه است؛ اما سال‌هاست که این فرصت در سایه‌ی غفلت و کم‌توجهی مدفون شده و جامعه از برکات بی‌حدوحصر آن محروم مانده است.
ورزش را نباید تنها یک بازی ساده یا حرکاتی بی‌هدف تلقی کرد؛ فوتبال، والیبال، پینگ‌پنگ و دیگر رشته‌ها، برای یک کودک، تمرینِ زیستن هستند. او در تک‌تک ضربات، می‌آموزد که چگونه با شکست برخیزد، چگونه در یک تیم با دیگران هم‌مسیر شود و چگونه میان نظم و آزادی، تعادل برقرار کند.
ورزش فقط جسم را درگیر نمی‌کند، بلکه به روح نیز نشاط و طراوت می‌بخشد.
وقتی مدرسه به‌جای آنکه بستری برای تخلیه‌ی این انرژی خلاق باشد، به حصاری برای سرکوب آن تبدیل شود، ما تنها یک ورزش را از دست نمی‌دهیم، بلکه بخشی از توانمندی‌های روانی و اجتماعی نسل آینده را نیز قربانی می‌کنیم.
با این نگاه، تعلیم و تربیت تنها در کتاب‌ها و میزهای خشک خلاصه نمی‌شود؛ بلکه باید اجازه داد این شور بی‌پایان و دنیای پرهیجان ورزش، راه خود را به فضای آموزشی باز کند تا کودک، نه‌تنها به‌عنوان یک دانش‌آموز، بلکه به‌عنوان انسانی پویا و سرشار از حیات رشد کند و این مهم تنها زمانی محقق خواهد شد که به اهمیت تربیت‌بدنی در تمام فضاها و محیط‌ها، توجه جدی و بنیادین شود.

سال شصت ویکم.شماره2964