دیکتاتورها ماندنی نیستند

نگاه کن دنیا؛ چرا افتاده‌ای روی دور باطل… منظورم را نمی‌فهمی یا خودت را زده‌ای به چپ‌ترین و بی‌برگشت‌ترین کوچه‌ی تاریخ؟! اینجوری نگاهم نکن… همین‌جورِ حق به‌جانب… همین‌جورِ ناجوری که این روزها در تو می‌گذرد. یادت هست دی‌ماه ١٣١۴ را، من که آن روزها را ندیدم اما تو که دیدی حتماً یادت هست اشک چشم‌های دختربچه‌ها و زن‌هایی را که می‌خواستند حیامندانه زندگی کنند تا دست و چشم ناپاکی به آن‌ها نظر بد نکند اما چه فایده دیکتاتور تصمیمش را گرفته بود، دیکتاتور که نمی‌فهمد حجب و حیا و اشک یعنی چه؟! دیکتاتور حتی نمی‌فهمد قرار است دست اجل بیفتد بیخ خرخره‌اش و یک جهانی را راحت کند. آن‌ها فقط می‌خواهند ارباب‌شان تعریف‌شان را بکند و به‌به و چه‌چه بگوید. دنیا…صبر کن… اینجا عجله جایز نیست… خودت می‌دانی من هم می‌دانم که هرکس روی این دور باطل افتاد کارش با کرام‌الکاتبین است، فرقی ندارد ایران باشد یا ناف پاریس و لندن یا آذربایجان، اصل قضیه سر پدرکشتگی با زن است وگرنه کجا می‌شود تصویر این روزهای دخترهای آذری را که روسری‌هایشان را با همه‌ی قوانین من درآوردی رژیم، علیه حجاب در مدارس محکم نگه داشته‌اند حذف یا سانسور کرد؟! حتماً تو هم آن تصویر را دیده‌ای که دختربچه‌ای نشسته با حسرت از پشت پنجره‌ی کلاس درس را تماشا می‌کند این تصویر برای تو آشناست؟! فکر می‌کنم این را توی مملکت ما هم زیاد دیده‌ای آنجا که نزدیک به پنجاه سال پیش پسر دیکتاتور درست عین بابای قلدرش دخترها را وادار می‌کرد تا حجاب از سر بردارند وگرنه تحصیل بی‌تحصیل... چقدر مظلوم‌اند همه‌ی دخترهایی که در تمام تاریخ خون دادند و خون دل خوردند تا محجوب بمانند. انگار اصالت این خط را باید از نقطه‌‌ای روشن جستجو کرد، نقطه‌ای که می‌گوید همه‌ی دیکتاتورها و قلدرها از زن محجبه‌ی مسلمان هراس دارند و انگار یادشان رفته در همین نقطه است که آگاهی متولد می‌شود و بذر یقین در شعاع آفتاب وجودی این زنان و دختران معصوم قد می‌کشد و مثل پیچک می‌پیچد به پای آن‌هایی که گمان می‌کنند می‌شود با قوانین باب دل دشمن، حکومت‌شان را محکم نگه دارند. آن‌وقت است که باید شاهد افول امپراتوری خیالی‌شان بود، امپراتوری که قرار بود در اثر خوش‌خدمتی به نامشروع‌ترین نامشروع‌های عالم یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی از نیل تا فرات را بگیرد و یا حتی برود به دورتر‌ها یعنی همان‌جا که قرار بود آفتاب از هند طلوع و در بریتانیای غروب کند. تو خودت می‌دانی دست سرنوشت قلمش را برای همه‌ی خودفروخته‌ها و غرب‌زده‌ها یک‌جور ثابت می‌گرداند و تَه ماجرای‌شان می‌شود آوارگی در موریس یا دربه‌دری در قاهره...

سال شصت ویکم.شماره2964