آپارتمان‌نشین‌ها_ژانگولر3
وارد مجتمع شدم، چراغ اتاقک نگهبانی خاموش بود، سرم را به شیشه چسباندم، پیرمرد روی تختش خواب هفت پادشاه می‌دید.
نویسنده :
مریم ابراهیمی شهرآباد
پسر جوان رفت پشت دخلش و نشست روی صندلی، مشغول موبایلش شد. جوری که نبیند، با آرنج به پهلوی افرا زدم که یعنی: «تو رو خدا یکی رو انتخاب کن.» ساحل زنگ زد، عصبی و کلافه بود: «بابا پس کی میایین؟ این سه تا سرِ ما رو خوردن بس که گریه کردن.» افرا دستی روی کالسکه‌ی صورتی کشید، برای بار چندم پرسید: «آقا اینو پسندیدم ولی می‌خوام مقاوم باشه. چون من بچه‌هام سه قلواَن» پسر جوان چند لحظه به صورت من و افرا خیره شد، بدون هیچ حرفی از پشت دخلش بیرون آمد، کالسکه‌ی صورتی را از کاورش بیرون کشید، بازش کرد، مانده بودم که می‌خواهد چه کار کند، همان‌طور که به ما دو تا زل زده بود، رفت توی کالسکه نشست: «آبجی بچه‌هاتون که دیگه از من گُنده‌تر نیستن که؟ یا هستن؟» بعد هم نگاه معناداری به افرا انداخت و از کالسکه پرید بیرون. افرا کمی سرخ و سفید شد، لبخند خجالت‌آمیزی زد: «خب پس همینو می‌بریم.» کلاه کاسکت را تحویل افرا دادم کارت کشیدم، داشتیم از مغازه بیرون می‌آمدیم که فروشنده صدایم زد و پاکت کیفی که برای افرا خریده بودم را دستم داد: «این و جا گذاشتین.» افرا کیف را گرفت و تشکر کرد.
از فروشگاه که بیرون آمدیم، یک‌دفعه هر دو زدیم زیر خنده، افرا گفت: «خدایی تبلیغ بهتر از این نمی‌شد، باید بهش اسکار بدن.» گفتم: «خب حق داشت بنده خدا، این همه وقته تو مغازه‌ای هی سؤال پرسیدی و باز شک داشتی بخری یا نه.» اسنپ گوشی‌ام را باز کردم: «اینو که نمی‌تونیم با موتور ببریم، تو با اسنپ برو من پشت‌سرتون با موتور میام.» یک ساینا درخواستم را قبول کرد.
کالسکه را توی صندوق عقب گذاشتم، افرا قبل از سوار شدن لیست خریدش را داد: «تو راه داری میای سه تا بسته پوشک، سه تا هم شیر خشک بخر. ماش و تخم بلدرچین و شیره‌ی انگور هم یادت نره.» دستم را روی چشمم گذاشتم: «چشم عزیزم.» لبخند عاشقانه‌ای زد: «چشمت بی‌بلا، یه چیزم بخر بیار شام بخوریم.» دوباره دستم را روی چشمم گذاشتم و لبخند زدم...
دست‌فروشی نبش میدان، بساطش را پهن کرده بود، دلم برای پیرمرد سوخت، سرعتم را کم کردم و کنارش ایستادم، توی گونی‌اش پُر از جوراب مردانه بود. نمی‌دانم چرا این‌قدر احساسی شدم، بدون اینکه قیمت بپرسم گفتم: «حاجی شیش‌جفت می‌خوام.» توی ذهنم داشتم حساب می‌کردم اگر جفتی 20 تومان باشد... که پیرمرد جوراب‌ها را داخل پلاستیک گذاشت داد دستم: «سیصد تومن.» چشمانم گرد شد: «سیصد تومن؟ مگه چه‌خبره؟» پیرمرد جواب داد: «خیر ببینی جوون بخر دیگه، دو ساعته تو سرما نشستم هیچ‌کی نیومد ازم خرید کنه.» دلم سوخت، پاکت را از دستش گرفتم و به دسته‌ی موتور آویزان کردم، سه تراول صد تومانی را دستش دادم: «والا دهه‌ی هشتاد ما یخچال فریزر خونمون رو خریدیم سیصد تومن» پیرمرد تراول‌ها را توی جیب کتش گذاشت: «چی بگم جوون اون زمان که منم هم‌سن تو بودم با سیصد تومن می‌شد یه خونه هزار متری بالا شهر بخری.» پایم را روی رکاب گذاشتم و هندل زدم، از پیرمرد تشکر و خداحافظی کردم. نگاهم به تابلوی مغازه‌ها بود که فلافلی را رد نکنم. چراغش خاموش بود و کرکره‌اش پایین. لعنت به شانسم فرستادم و به مسیرم ادامه دادم.
هرچه به خروجی شهر نزدیک‌تر می‌شدم باد سرد، بیشتر توی سر و صورتم می‌خورد. دستانم یخ زده بود، سر شهرک که رسیدم تازه یادم افتاد سفارش‌های افرا را نخریدم، برق رفته بود و خیابان پُر چاله چوله‌ی شهرک، ظلمات بود. مسیر را اشتباه رفتم، وارد یک خیابان جدول‌کشی بدون آسفات و پر از پستی بلندی شدم که انتهایش وصل به بیابان بود و دیگر خبری از ساختمان‌های نیمه‌ساز نبود. خواستم برگردم که چشمم به تابلویی پروژه ساخت‌وساز ساختمانی افتاد که زیر نور ماه خودنمایی می‌کرد، حسی درونم گفت پیاده شوم و نوشته‌ی روی تابلو را بخوانم، موتور را روی جک گذاشتم و پیاده شدم. نور موبایل را روی تابلو انداختم: «محل احداث مدرسه‌ی دخترانه‌ی متوسطه‌ی دوم «راه روشن. » قند توی دلم آب شد: «یعنی از سال دیگه ساحل و صبا همینجا تو شهرک میرن مدرسه؟» دستانم را رو به آسمان گرفتم و با خوشحالی خدا را شکر کردم.
صدای پاس سگی سرجا میخ‌کوبم کرد، یک سگ سیاه بزرگ که به سرعت طرفم می‌دوید، پریدم روی موتور گازش را گرفتم، توی چاله چوله‌ها بالا و پایین می‌شدم، چندبار نزدیک بود موتور کج شود و روی زمین بیافتم، قلبم داشت مثل گوشتکوب به قفسه‌ی سینه‌ام می‌کوبید.
چند کیلومتر که دور شدم، دیگر صدای سگ را نشنیدم. همیشه همین بودم وقتی سگ می‌دیدم بدنم شروع به خاریدن می‌کرد، حالا با هشت لایه لباس کنار خیابان نگه داشتم تا بدنم را بخارانم. مشغول خاراندن خودم بودم که برق آمد و چراغ‌های وسط خیابان روشن شد.
وارد مجتمع شدم، چراغ اتاقک نگهبانی خاموش بود، سرم را به شیشه چسباندم، پیرمرد روی تختش خواب هفت پادشاه می‌دید. توی دلم گفتم: «اینم که همش خوابه چجوری نگهبانی میدی پس؟»...
ساحل نشسته بود روی مبل و سرش توی گوشی بود. افرا داشت وسایلش را توی کیف جدیدش می‌چید. کیسه‌ی جوراب‌ها را روی اپن گذاشتم. سلام کردم و گفتم: «من یه جین جوراب برا خودم خریدم، برای روز پدر، به فکر یه هدیه‌ی جدید باشین.» گفتم: «قشنگه خانمی؟ خوشت اومد؟» افرا نگاهم کرد و بی‌کلام، لبخند زد. ساحل ژست مادرش را که دید غشی زد زیر خنده: «اُه چه رمانتیک!» دوباره قهقهه زد: «بابایی! حداقل یه کیفی می‌خریدی که به خودتم بیاد.» افرا جوری نگاهش کرد که یعنی خیلی بی‌مزه‌ای. ساحل دوباره خندید: «خب راست می‌گم مادر من! کیفت که تو کوچه خیابون همش دست باباست.»
افرا بی‌توجه به خوشمزگی ساحل گفت: «پس کو پوشک و شیر خشک و شامی که قولش رو دادی؟» یکی محکم زدم پشت دستم: «آخ یادم رفت.» افرا با حرص گفت: «یه‌جوری دست گذاشتی رو چشات و گفتی چشم خانم.» ادامه‌ی حرفش را نزد و با اعصاب‌خردی رفت توی آشپزخانه. سبد گوجه را از توی یخچال درآورد، یک کاسه و کارد برداشت و نشست پشت میز.
صبا کالسکه را باز کرده بود و سه‌قلوها را توی آن خوابانده بود و دور خانه راه می‌برد. نگاهی به من انداخت و نگاهی به مادرش: «می‌دونی چیه مادر من؟» بعد هم چشمکی به من زد که یعنی الان درستش می‌کنم: «شوهر آدم همیشه باید دوجاش کبود باشه.» گره‌ای بین دو ابرویم انداختم که یعنی چی این حرف؟ خندید: «یکی چشمش یکی هم پشت دستش.» افرا توجهی نکرد، مثلا اصلا حواسش به صبا نیست، اما صبا از رو نرفت: «هرچی خانمش گفت محکم بزنه رو چشمش بگه رو چشام عزیزم، شبم که میاد یهو محکم بزنه رو دستش بگه ای داد بیداد یادم رفت.» من خندیدم و خودش. افرا اخمی کرد زیر لب چیزی گفت که نفهمیدم، هرچی ساحل اصرار و خواهش کرد دوباره بگو، نگفت.
گوش صبا را پیچاندم: «کالسکه جاش تو خونه نیست، جمش کن بذار پشت در، برو سر درس و مشقت.» افرا هم صدایش را بلند کرد: «راست می‌گه، بچه‌ها رو ببر تو رختخوابشون بخوابون، کالسکه رو هم بذار پشت در خونه. از تنبلی که کار نکنه رفته سراغ بچه‌ها.» صبا یکی از خواهرهایش را از توی کالسکه در آورد، خندید: «مادرم مهم اینه که آدم با تنبلی به جایی برسه وگرنه که با تلاش و کوشش همه می‌رسن.» تند و تیز نگاهش کردم، دوباره خندید: «تو رو خدا بابا یک دقیقه چشاتو ببند.» نبستم، بچه‌ها را توی رختخوابشان خواباند، دوید طرفم، اصرار که چشمانم را ببندم، بستم، گفت: «تاریکی رو دیدی؟» چشمانم را باز کردم، ادامه داد: «دنیایِ همه‌تون بدون من همینه، پس این‌قدر بهم گیر ندیدن.»
ساحل موبایلش را روی مبل انداخت، بلند شد، دستانش را بالای سرش قلاب کرد و بعد از خمیازه‌ای که کشید گفت: «این امیر خاله 24 ساعت تو گروه آنلاینه فکر کنم پشت گوشی مُرده.» افرا عصبی گفت: «زبونتُ گاز بگیر.» به ساحل چشمک زدم که یعنی شوخی نکن که باز دعوا را به عمه‌ات ختم نکند. خندید و دستش را روی چشمش گذاشت. صبا در خانه را باز کرد، توی راهرو سرک کشید، باد سرد پیچید توی خانه، سریع کالسکه را برداشت و گذاشت کنار جاکفشی و در را بست، رفت توی اتاق.
ساحل هم رفت تویِ آشپزخانه، یک‌دفعه صدایش را بلند کرد: «مامان تو رو خدا دیگه تو املت کی دارچین می‌ریزه؟» افرا جواب داد: «تأثیری تو مزه‌اش نداره» ساحل معترض گفت: «پس چرا می‌ریزی؟» من هم دوست نداشتم ولی حوصله‌ی اعتراض نداشتم. افرا گفت: «خوشمزه‌اش می‌کنه!» با این توجیهش سال‌هاست غذاهایمان مزه دارچین می‌دهد ولی دارچین تأثیری در مزه‌ی آن ندارد. افرا دست گذاشت پشت کمر ساحل از آشپزخانه بیرونش کرد: «به‌جای اینکه اینجا وایستی از آشپزی من ایراد بگیری برو اتاقتون رو مرتب کن.» ساحل جواب داد: «اگه اتاق بچه‌هاتون نامرتبه و آزارتون میده درش رو ببندین.» با اعصاب‌خردی رفت توی اتاق و در را بست.
میل خوردن املت با طعم دارچین نداشتم، رفتم توی اتاق خواب روی تخت دراز کشیدم. نفهمیدم کِی خوابم برد.
با صدای صبا از خواب پریدم: «بابا نماز، صبحونه، حرکت.» چشمانم را به زور باز کردم، دیدم روپوش مدرسه‌اش را پوشیده. از اتاق بیرون آمدم، افرا داشت املت دیشب را برای صبحانه آماده می‌کرد. نماز خواندم و لباسم را عوض کردم، یک لحظه شادی عجیبی در وجودم موج خورد، به ساحل و صبا گفتم: «دیشب داشتم میومدم خونه، یه خیابون و اشتباهی رفتم. ته شهرک دارن مدرسه دخترونه می‌سازن.» ساحل و صبا انگار دنیا را بهشان هدیه داده‌ام جیغ کشیدند و مقنعه‌هاشون را شوت کردند بالا. افرا گفت: «کوفت، الان بچه‌ها بیدار می‌شن.»
سوئیچ موتور را از جاکلیدی برداشتم به افرا گفتم: «من صبحونه نمی‌خورم.» به ساحل و صبا هم گفتم: «زود بیایین پایین که نخوام تند برم.» در خانه را که باز کردم، کالسکه پشت در نبود. برگشتم توی خانه و افرا را صدا زدم: «کالسکه نیست شما آوردینش تو خونه؟» سه تایی دویدند جلوی در، مات و مبهوت همدیگر را نگاه کردند. سریع سوار آسانسور شدم، دویدم توی محوطه، از دور پیرمرد نگهبان را دیدم که روی جدول نشسته و کالسکه هم جلویش است. نزدیک رفتم: «آقا این کالسکه برای ماست اینجا چیکار می‌کنه؟» پیرمرد که انگار هنوز سرحال نیامده بود با نفس‌های بریده گفت: «قبل اذون بود بیدار شدم برم دستشویی یدفعه رو نرده‌های مجتمع یه سایه دیدم، دویدم بیرون یه پسر جوونی بود، می‌خواست کالسکه رو از رو نرده‌ها رد کنه که من سررسیدم، تا منو دید فرار کرد.» یک نفس عمیق کشیدم توی دلم گفتم: «ژانگولر تویی نه من»
ساحل زودتر از صبا آمد، وقتی کالسکه را دید لبخند روی لبش پررنگ‌تر شد، دوید سمت من، انگار که می‌خواست خبر خوشی بدهد: «بابا! بابا! یه خبر خوش، همین الان برای مامان از بانک پیامک اومد» پیامک بانک همیشه برایم ناخوشایند بود، گفتم: «خب؟» کنارم ایستاد، نفس تازه کرد: «بالأخره این سه‌قلوها کار خودشونو کردن. اسم مامان قرعه‌کشی سورن دراومده، پیام دادن بیایین کارای اداری‌اش رو انجام بدین.» چشمانم از خوشحالی ساحل را مثل یک سورن مشکی می‌دید که داشت وسط محوطه دور خودش می‌چرخید و یک کیف مدرسه را توی هوا پیچ‌وتاب می‌داد
سال پنجاه هشتم.شماره2849